آقای احمدی مقدم! چرا دلیل پیگیری حادثه سعادت آباد در رسانه‌ها را نمی‌فهمید؟

چکیده :جنايت سعادت آباد از اين منظر که در حضور مردم و پليس رخ داده است موجب تهييج افکار عمومي و طرح برخي شبهات و سوال ها از جانب آن ها شده است. اين حادثه از ديد مردم تنها قتل يک شخص و خشونت شخص ديگر نيست. سوال مردم و پيگيري رسانه اي به اين دليل است که شايد آن ها شاهد مرگ تدريجي اخلاق در جامعه اي هستند که منادي اخلاق بوده و هست. / در صورتي که ما معتقد به خداحافظي اخلاق در جامعه هستيم نبايد نسبت به چنين جنايتي نه توجه مردمي داشته باشيم و نه پيگيري رسانه...

روزنامه خراسان در یادداشتی به قلم حميدرضا ناسخ با عنوان “جنايت سعادت آباد و چند سوال از فرمانده نيروي انتظامي” نوشت:

متاسفانه حوادثي مانند قتل و جنايت هراز چند گاه در گوشه و کنار کشور ما رخ مي دهد و رسانه ها نيز با اين گونه حوادث بيگانه نيستند و در حد لزوم به آن ها پرداخته اند اما پي گيري رسانه ها در مورد جنايت سعادت آباد که فرمانده محترم نيروي انتظامي در حاشيه همايش «فناوري اطلاعات و ارتباط، نظم و امنيت اجتماعي» نسبت به آن واکنش نشان داده و گفته بود، دليل پي گيري اين موضوع را از طريق رسانه ها نمي فهمم و پيچيدگي جنايت سعادت آباد چيست که اين قدر از سوي رسانه ها پي گيري مي شود، خود مي تواند دلايل متعدد داشته باشد و بيانگر اين نکته باشد که اين پيگيري رسانه اي به هيچ وجه در راستاي تضعيف نيروي انتظامي که با تمام توان خود در خدمت امنيت و آسايش جامعه است، نمي باشد بلکه علت توجه رسانه ها به اين جنايت هولناک که در انظار مردم و پليس رخ داد به دلايلي برمي گردد که عبارتند از:

۱ – رسانه ها، زبان گوياي مردم هستند که از طريق آن ها مسائل و مشکلات فردي و اجتماعي بيان مي شود و پي گيري و اطلاع رساني دقيق و بدون شائبه رسانه ها از خواسته هاي افکار عمومي است که بايد بدان توجه شود و به برخي سوال هاي مردم که از طريق رسانه ها ممکن است مطرح گردد پاسخ داده شود.

۲ – جنايت سعادت آباد از اين منظر که در حضور مردم و پليس رخ داده است موجب تهييج افکار عمومي و طرح برخي شبهات و سوال ها از جانب آن ها شده است. اين حادثه از ديد مردم تنها قتل يک شخص و خشونت شخص ديگر نيست. سوال مردم و پيگيري رسانه اي به اين دليل است که شايد آن ها شاهد مرگ تدريجي اخلاق در جامعه اي هستند که منادي اخلاق بوده و هست. مردم در اين جنايت شاهد فردگرايي کشنده بودند، به گونه اي که ضارب با خشونت تمام، کارگرداني صحنه را به دلخواه خود به دست مي گيرد و مردمي که همواره به ياري هم مي شتابند نظاره گر صحنه بودند و در نقش تماشاچي يک نمايش خونين خياباني ظاهر شدند و نقش پليس نيز در اين صحنه تا حد يک تماشاچي تنزل پيدا کرده بود. بنابراين در صورتي که ما معتقد به خداحافظي اخلاق در جامعه هستيم نبايد نسبت به چنين جنايتي نه توجه مردمي داشته باشيم و نه پيگيري رسانه اي.

۳ – جناب آقاي احمدي مقدم! خشونت هنوز هم در جامعه ما تقبيح مي شود. آيا خشونت در چنين جامعه اي به يک موضوع معمولي و متعارف تبديل شده است که کسي نسبت به آن بي تفاوت باشد.

۴ – توجه مردمي و رسانه اي به اين جنايت نه از اين منظر است که پليس يا دستگاه قضايي در چنين حوادثي مقصرند، بلکه از آن نظر است که چنين خشونت هايي را نبايد تنها قتل يک شخص تلقي کرد و تعلل مامور پليس و يا بي تفاوتي مردم حاضر در صحنه را از عوامل آن دانست.بلکه مراد ذکر اين نکته است که در کنار فعاليت هاي پليس و دستگاه قضايي، متوليان فرهنگي جامعه نيز به ريشه هاي چنين حوادثي پرداخته و در راستاي درمان آن برآيند.

۵ – هم فرمانده ناجا و هم رئيس قوه قضاييه به نوعي نسبت به بي طرفي مردم در صحنه جنايت سعادت آباد واکنش نشان دادند، جناب سردار احمدي مقدم! شما گفته بوديد که چرا ۳۰۰ – ۴۰۰ نفري که در صحنه حاضر بودند وارد عمل نشده و هيچ اقدامي نکردند، رئيس قوه قضاييه هم در جلسه روز يکشنبه مسئولان عالي قضايي به مردم توصيه کرد در چنين حوادثي بي طرف و ناظر نباشند و وظيفه شرعي خود را در زمينه دخالت در جلوگيري از برخي حوادث انجام دهند. سوال اين است آيا در صحنه اي که مامور پليس حضور دارد و به قول شما در حال مذاکره براي خلع سلاح و دستگيري ضارب است، دخالت مردم در صحنه را به منزله دخالت در کار پليس تلقي نمي کرديد و آيا پليس اجازه چنين حرکتي را به مردم مي داد و آيا اگر ماجرا با دخالت مردم ختم به خير مي شد به پاي مردم نوشته مي شد يا پليس؟ سوال دوم اين است که اگر فردي در اين قبيل حوادث مداخله يا ميانجي گري کند، آيا پليس و دستگاه قضايي از او حمايت خواهد کرد؟ چه بسا ميانجي هايي که کشته شده اند و کمترين حمايتي از آن ها نشده است.

۶ – فرمانده محترم نيروي انتظامي! شما در اظهارات تان گفتيد که پليس کوتاهي کرده است و باز در جايي ديگر گفته ايد مامور بايد خودش در صحنه تصميم گيري کند، او سعي کرده اين موضوع را با خطر کمتري جمع کند که بالاخره هم توانسته، ضارب را خلع سلاح و وي را دستگير کند، مردم و رسانه ها اين سوال را دارند که آيا مامور پليس که در عمليات ديگري جان خود را هم ممکن است به خطر اندازد چرا در اين حادثه خطرپذيري نکرده است؟ اگر ماموران از پيامدهاي حقوقي تيراندازي به سمت ضارب مي ترسيدند بايد گفت جايگاه آموزش هاي حقوقي در نيروي انتظامي کجاست و اين نيرو چه سياست هاي تشويقي براي ماموراني دارد که جان خود را در چنين حوادثي ممکن است به خطر اندازند؟

۷ – جناب سردار احمدي مقدم! جناب عالي گفته ايد که پليس سعي کرده «اين موضوع را با خطر کمتري جمع کند که بالاخره توانسته است ضارب را خلع سلاح و دستگير کند.» در چنين صحنه اي پليس با مذاکره سعي در خلع سلاح و دستگيري ضارب داشته است سوال اين است آيا در چنين حوادثي که انساني با مرگ دست و پنجه نرم مي کند، مذاکره و آن هم مذاکره طولاني اقدامي شايسته است و دستگيري ضارب پس از اين که مضروب به قتل رسيد چه دستاورد مهمي به حساب مي آيد؟

۸ – ممکن است براي برخي مردم اين شائبه پيش آمده باشد که پليس نسبت به جرايم عمومي در مقايسه با جرايم امنيتي حساسيت کمتري دارد، مردم و رسانه ها خواستار پاسخگويي به اين موضوع هستند هر چند رفتار يک يا چند نيرو را به حساب عملکرد مجموعه نيروي انتظامي نخواهند گذاشت.

۹ – برخورد و تنبيه ماموران خاطي در حادثه جنايت سعادت آباد از سوي ناجا اقدامي در خور تحسين است اما اين نيرو براي جلوگيري از تکرار چنين وقايعي چه تمهيداتي انديشيده است و نسبت به آموزش نيروها به ويژه در رده هاي پايين تر چه اقداماتي انجام داده و يا در آينده انجام خواهد داد؟

۱۰ – و نکته آخر اين که وارد آوردن ضربه بر بدن يک فرد در حضور پليس و مامور انتظامي جرمي مشهود است که بايد پليس به ضارب به ديده يک مجرم بنگرد نه متهم و چگونه است که پليس در زماني به يک متهم شليک مي کند و حتي باعث مرگ او مي شود اما در جنايت سعادت آباد از شليک تير خودداري مي ورزد.