هشدارهایی که دوباره باید شنید
چکیده :باید هشدار ها را تازه کرد و از نو شنید. اگرتذکرات مکرر دلسوزان مملکت در خصوص شیوه ی مدیریتی کشور و ادبیات فارغ از ادب و نزاکت احمدی نژاد جدی گرفته نشد و کارساز نیامد، ای کاش آفت های این نوع سخن گفتن ها زودتر شناخته شود و متولیان امر بخوانند که در همین مصاحبه چگونه وزارت امور خارجه از اعتبار ساقط شده است و چگونه از زبان کم سابقه و صریح رئیس جمهور به همه اعلام شده است که وزارت امور خارجه را چندان جدی نگیرند و چگونه به دیگران اطمینان داده است که ساختار این وزارت خانه را در دست تغییر و بازسازی...
گروه سیاسی- مهستی شیرازی: روزی که محمود احمدی نژاد، در نخستین نطق انتخاباتی خود در سال 84، با زبانی کم سابقه و صریح به دولت های قبلی و رقیب اصلی انتخاباتی خود حمله کرد، بهره گیری از این آدابِ جدید بیشتر به حساب بهره برداری سیاسی و برخورداری از آرای منتقد گذاشته می شد و کمتر کسی گمان می برد این اداب نوین، ادامه یابد و بر ادبیات سیاسی کشور حاکم شود.
احمدی نژاد پیروز شد، اما بر خلاف انتظار، نه تنها از زبان تبلیغاتی و شهرت طلب یک کاندیدا فاصله نگرفت بلکه روز به روز از زبان دیپلماتیک یک رئیس جمهور فاصله گرفت و با استفاده از تریبون های در اختیار، ادبیات صریح و تعابیر عامیانه ی جدیدی را وارد فضای سیاسی کشور کرد و متاسفانه برای توجیه مدعیات جدید و ادبیات غریب خود بارها و بارها از اعتبار دستگاههای رسمی کشور هزینه کرد. این تاسف، وقتی به نگرانی تبدیل می شود که مسئول دولت دهم، فارغ از عوارض این ادبیات، در مصاحبه ای با روزنامه ی ایران از تلاش خود برای رسمیت بخشیدن به این ادبيات ديپلماتيك پرده برداشته و اذعان داشته که “اين كار آغاز شده است امیدوار است به سرعت تكميل شود و دستگاه دیپلماسی و وزارت امورخارجه بر مبنای آن تغییر یابد. ”
بر کسی پوشیده نیست که دوری از زبان دیپلماتیک، اگر نخستین آفتِ گفتار یک دولت نباشد، بی شک از مهمترین آفات سیاسی است که می تواند هزینه های سیاسی کلانی را بر کشور تحمیل کند. ادعاهای یک زبان غیر دیپلماتیک بخصوص آن گاه که مستند نباشد و یا از پشتوانه های کافی برخودار نگردد، در عرصه ی داخلی، مردم را نسبت به دولت بی اعتماد می کند و در عرصه های اقتصادی آمار های رسمی را بی اعتبار می کند و در میدان سیاسی مدیران لایه های میانی و وزرا را به این زبان خو می دهد و بازار فرهنگ ، سکه ی دروغ را رایج می کند. این زبان غیر حرفه ای، در عرصه ی خارجی هم لطمات جبران ناپذیری به سوغات! می آورد چرا که توان سیاسی و اقتصادی و امنیتی کشور را به مخاطره می اندازد و سخنان دولتمردان را تا حد بلوف های سیاه پایین می کشد و ایران را در مناسبات با کشور ها تضعیف می کند.
متاسفانه، از روزی که محمود احمدی نژاد سکان اجرایی کشور را در اختیار گرفته است تا کنون این عارضه ها هر روز بیشتر می شوند و بی اعتنایی رئیس دولت به سیاست ها و برنامه های کلان کشور، می رود که فاجعه ی بزرگی را به همراه بیاورد.
منتقدان اصلاح طلب و تحول خواه احمدی نژاد مدت هاست به این موضوع پی برده اند و بارها و بارها نسبت به آن هشدارداده اند اما اصول گرایانی که در این خصوص تردید داشتند و یا در حمایت از احمدی نژاد به خود تردید راه نمی دادند، آخرین مصاحبه ی او با روزنامه ی ایران را بخوانند تا تردیدهایشان برطرف شود. جایی که احمدی نژاد اعلام می کند به روزنامه ی حامی و منتقد نمونه ی خود اعتقادی ندارد و حتی او را به سیاه بینی و خارج شدن از اسلام متهم می کند، آن جا که از حامیان اصلی خود می خواهد که از او توقع نداشته باشند تا مجری نظرات آنها باشد و نمونه های روشن دیگر در همین مصاحبه می تواند اصول گرایان را هم از آفات این ادبیات غیر دیپلماتیک برخوردار کند.
باید هشدار ها را تازه کرد و از نو شنید. اگرتذکرات مکرر دلسوزان مملکت در خصوص شیوه ی مدیریتی کشور و ادبیات فارغ از ادب و نزاکت احمدی نژاد جدی گرفته نشد و کارساز نیامد، ای کاش آفت های این نوع سخن گفتن ها زودتر شناخته شود و متولیان امر بخوانند که در همین مصاحبه چگونه وزارت امور خارجه از اعتبار ساقط شده است و چگونه از زبان کم سابقه و صریح رئیس جمهور به همه اعلام شده است که وزارت امور خارجه را چندان جدی نگیرند و چگونه به دیگران اطمینان داده است که ساختار این وزارت خانه را در دست تغییر و بازسازی دارد.
باید مناظره های انتخاباتی را از نو دید. اگر هشدار ها و تذکرات میر حسین موسوی در باره ی این ادبیات و این شیوه ی دولت گردانی توسط کسانی باور نشد، اگر اخطارهای مهدی کروبی در خصوص ادعاهای خارج از قاعده در مناسبات بین الملل و توهمات ترور و هاله های تقدس توسط متولیان امر جدی گرفته نشد و اگر مستندات و آمارهای محسن رضایی در خصوص مسائل اقتصادی به گوش کسانی نرسید، ای کاش اکنون که احمدی نژاد زبان نامهربان خود را به سوی آخرین همراهان خود چرخانده است و آن ها را به ادبیات دشمن ساز و دشمن پسند خود نواخته است؛ متولیان امر به خود آیند و ببیند روحیه ای را که میر حسین می خواست تغییر دهد چگونه دامن نزدیکترین کسان را گرفته است و مقدس مابی هایی را که کروبی هشدار می داد چگونه آفت اسلام و ایران شده اند و شاخص فلاکتی که محسن رضایی آمار آن را نشان داد، اقتصاد کشور را به کجا کشانده است که رئیس دولت رسماً ناکامی های خود و شکست های احتمالی طرح هدفمند کردن یارانه ها را پیشاپیش به حساب دشمنان و توطئه ی مخالفان خود ، واریز می کند؟
و مردم باز هم از خود می پرسند: آیا هنوز هم تردیدی باقی مانده است ؟
احمدي نژاد علاقه زيادي داره كشور به شيوه عهد قجر اداره بشه . البته خودش هم شاه باشه.
دنیای جدید و ادبیات حاکم بر جهان که چگونه گی حاکمیت و صحنه گردانی حکومت ها را نشان می دهدلذا رتق و فتق امور اگر نه صد در صد بلکه با بیشترین درصد متکی و مقید به راه و راهکار های حزبی است و می بایست باشد
حزبی که حرف و گفته های زمان و زمنه ی انتخاباتش برایش مسئولیت آورده و می آورد
حزبی که با ارائه برنامه ها قبل از انتخابات با مردم بیعت می بندد
اگر چه سکه عکس حرب گرایی می تواند ناخوشایند و ناخوشنود باشد اما این تنها راه ممکن است و شناخته شده است که اگر خوب معرفی و اجرا شود بهترین راه و راهکار برای بیان تفکرات و یار گیری های مقطعی زمانی برای محقق شدن گفته ها و اقوال و خدمت به مردم است
امروزه هر کس با هر دیدگاهی این راه و راهکار را نادیده بگیرد بنوعی راه و روش خودگامگی و استبداد را تبلیغ و ترویج می کند چرا که در صورت نبود احزاب ودر صورت نداشتن اساسنامه و مانیفست و نهایتا عدم ارائه برنامه هایی براساس اینبرنامه یا مانیفست که بنوعی ضمانت اجرایی احزاب است باعث می شود تا فرد به تنهایی حاکم و صحنه گردان صحنه باشد و اینجاست که می باید انتظار هر حرف و حرکت را از افراد داشت افرادی که برحسب اتفاق و یا …. با داشتن بهترین شاخصه ها قدرت را بدست می گیرند و چون اتکا و اتکالشان به هیچ حزب و گروهی نبوده و نیست اینچنین ترکتازی می کنند و اسب کام خود را به هر جا و هرکجا که بخواهند به حرکت درمی آورند
شاید بهترین شاخصه و نقطه قوت آقای کروبی همین اعتقاد و انقیاد ایشان به حزب و احزاب باشد که با توجه به سابقه مبارزاتی و لباس روحانیت در دریای متلاطم حزب خویشتن خویش را گم می کند جدا از همه ی خواست و خواسته ها تا به آینده و آیندگان درس بقا ی حکومت داری بیاموزد
اینجاست که فرق ایشان با دیگران مشخص می شود اینجاست که می بینیم یکی از شاگردان امام عزم خویش را جزم کرده و با تحمل مشکلات و شدائد و با خرج کردن عزت و آبرو می خواهد برای نجات مردم و انقلاب اسلامی از فرقه گرایی / کدخدامنشی / قیم مابی / بی برنامگی و بی مسئولیتی نسبت به برنامه ها و اهداف نشانه گذاری شده توسط سردمداران انقلاب و رهبری و ایضا فرار از حرف ها و نظرات این است و جزءاین نیست های لایتغیر قدم میدان گذاشته و می گذارد
در آخر اینکه امروز نه تنها آقای احمدی نژاد بلکه هر کس دیگری اگر بدون حزب و برنامه قدم در میدان گذاشته و قدرت رادر دست بگیرد اینگونه عمل می کند که ایشان کرد چرا که قول و اقوال و خیلی از اعمال و رفتار ناخودآگاه اینگونه می شود
حديث سرو هم مجدداٌ فيلتر شد
خدا لعنتشون كنه كه طاقت شنيدن هيچ نوع حرف حقي را ندارند
احمدی نژاد اسرار عجیبی دارد که از زبان 75 میلیون ایرانی سخن می‌گوید. گذشته از دروغ بودن آمار این سخن که در تقلب انتخاباتی مشخص شد یک اشکال دیگر هم بر این حرف وارد است. ایرانی‌های این‌طوری حرف نمی‌زنند. زبان عامیانه ممکن است یک کمی شکسته و یک کمی راحت‌تر باشد اما با بدوبیراه، فحش و تهمت و دروغ و دری‌وری همراه نیست. ایشان به همان دامی افتاده که احمد شاملو افتاد و بعضی وقت‌ها چنان دری وری می‌گفت که دوروبری‌هایش هم نمی‌توانستند از خجالت سرشان را بالا کنند. بعد هم می‌گفت این زبان توده‌هاست. انگاری که توده‌ها جز فحش و فضیحت و بددهنی هیچ چیز دیگر بلد نیستند که به هم بگویند. البته این زبان برخی از افراد مردم هست، اما این جور آدم‌ها به هیچ عنوان اکثریت نیستند که هیچ حتی اقلیت کوچکی هستند. چه کسی به یک وزیر که پسر جوان و درس‌خوانده است می گوید «هلو»، چه کسی به دیگرانی که دوست ندارد می‌گوید: «آب را بریز آنجایی که می‌سوزه»، چه کسی برای این که نشان بدهد شرایط قبل بر نمی‌گردد می گوید: «آن ممه را لولو برد»؟… البته از این لحن فقط یک چیز می‌بارد «بی‌ریشگی»!
آقا احمد شاملو کجا دری وری گفته؟ کدام نوشته؟ کدام اثر شاملو را با ادبیات احمدی نژاد یکی میکنی؟ کجا او دلیل اینکار را به ملت ربط داده. شاملو نظر داده در مورد یکسری مسايل که ادای احترام نکرده اما هیچوقت هم ادعا نکرده این را من می گویم از زبان یا طرز حرف زدن عامه مشتق شده. حالا به بحث ما ربط نداره موضوع شاملو نیست.
salam
besyar zibandeh ast baraye nejate Iran az in jariyane mokhareb faghat farzhaie az sokhanan e in agha ra taye va be raveshe dorane enghelaab be tore kostardeh be onvabe hoshtar bien mardon pakhsh kard .
bayad print e in sokhanan ra dar ja mohri ye masajed gharar daad vaghti hame dar sajdeh hastand .
bayad bedone bzorg namaiee in adabiyate e sakhief ra be goshe badane ye jameh resaand .
yaghinand inha mesdaghe adame kefayate siyasi ye yek reies jomhor ast vaghati be lahaze adame kefayate lazeh dar nahveye harf zadan badtaraien zarbe ha ra daarad mizanad che resad be moshgelate eghtesadi ,….. ke ishan ijad kardeh aand .
ali yaar az beljik
ادب مرد به ز دولت اوست
اين مرد بي ادب نماينده ما نيست . ما هيچ وقت او را انتخاب نکرده و نمي کنيم
خبری از پی نوشت های ما نیست نمی دانم چرا ؟در هر حال هدف هدفمند شدن تلاش ها در یک قالب و روند منطقی و مدنی است
من از حرکت های صفر و صدی متنفرم
و از مردمانی که
به هر بهانه ای دنبال حرف و حدیث های قدیمی اند
بیایید باهم تفاهم را تجربه کنیم
بیایید برای ماندگاری خواست دیگران
خواست های خود را بمیرانیم
وقتی که برای ماندن رفتنی لازم است
وقتی که انتخاب تنها شرط است
من انتخاب دیگران را دوست تر می دارم
چرا که می توانم با خودم کنار بیاییم !!
یک چیز را نباید و نبایست فراموش کرد بردو وباخت انتخابات اصل نیست مهم تداوم انتخابات است با راه و روشی سالم باید بدانیم که دنیا به آخر نرسیده است و نباید و نبایستی بخاطر پاک کردن دماغ چشمی را کور کرد
با سلام
این نقاشی که یاداور انتخابات میباشد مطمئنا در اینده ای نه چندان دور در کتاب های درسی اموزش و یرورش به چاپ میرسد چیزی شبیه داستان چوپان دروغگو.
محمد.ت
احسنت احسنت احسنت
دوست خوبم با ریشه
باید عرض کنم
جانا سخن از زبان همه آدمهای با فهم وشعور میگویی
احمدی نژاد برای از بین بردن دین و انقلاب آمده مطمئن باشید
خوشم میاد خودتون بعد از یکسال نوشتید رییس جمهور
خوب کم آوردیدا
هاهاها
راستي!!گوجه سر كوچتون كيلويي چنده؟