به همه بگو کسی برای آزادی من تلاش نکند

چکیده :افسوس من، خدایا تو خوب می دانی نه از حضور این گل در زندان اوین است ، بلکه من از این می گدازم که جامعه ی آنسوی سیم خاردار ما ، به شدت در مضیقه گل هایی چون “سید علیرضا بهشتی شیرازی” است ، و بدیهی است که زندانی بودن او ، فضا را برای رشد خارهای گوشت خوار آنسوی سیم خاردار فراخ می...

کلمه: هنگامی که محمد نوری زاد را به خاطر چند نامه و نقد  که از سر درد و دلسوزی بود  به زندان افکندند بهشتی شیرازی یادداشتی برای  محمد نوری زاد که حالا دیگر اسیر بود نوشت و فریاد زد:

“کسی که کتک خورده است به کجا باید شکایت کند؟ فرزند شهید بهشتی که از سوی آقای ذوالنور به قاچاق انسان متهم شده است باید به کدام دادستان شکایت ببرد؟ وقت شما را که رسیدگی به اهانت نسبت به «برخی» سران کشور کاملا گرفته است… مردم دوست داشتند محمد نوری‌زاد به جایشان فریاد بزند. این فرصت از آنها گرفت شد… ”

محمد نوری زاد و علیرضا بهشتی در  آن روز ها یکدیگر را ندیده بودند تا اینکه قسمت دیدار به اندرزگاه هفت زندان اوین افتاد  نوری زاد این جهاد گر شجاع در زندان از گل هایی نوشت که بیرون از زندان به شدت به ‍انها نیاز است و اولین گلی که برای توصیف گلچین کرد سید علیرضا بهشتی شیرازی بود. مردی که سالها در محضر عارف بزرگوار مرحوم  حاج اسماعیل دولابی درس تقوا و خضوع گرفت و امروز در حال گذراندن موفقیت آمیز امتحان الهی  اسارت در نزد مدعیان جاهل و ظلمانی دین است. کسانی  که از نزدیک با بهشتی شیرازی و  روحیه او آشنا هستند خوب می دانند که نوری زادی که همه او را به صراحت می شناسیم از کدام  گل در پشت سیم خاردار ها سخن گفته است.

متن یادداشت  محمد نوری زاد درباره بهشتی شیرازی پیش روی شماست:

پیش از آغاز سخن: در زندان که بودم ، تعدادی از نوشته های خود را (پنج مطلب) به دوستی که نمی شناختمش سپردم تا آنها را در بیرون زندان به من برساند . این نوشته ها ، یکی ” تقاضای محمدنوری زاد از رهبر” بود ، که در آن به یک تقاضای شریف از رهبرگرامی مان پرداخته بودم ، و چهار نوشته با عنوان کلی ” گلها و سیم خاردارها ” که درآنها به معرفی عده ای از زندانیان هم بندم اشاره شده بود .

از زندان که بیرون آمدم ، تلاش من برای دستیابی به آن نوشته ها به جایی نرسید . تا این که درتاریخ ۸۹/۵/۲۲ همه ی آن پنج مطلب به دستم رسید . با نگاهی به نوشته های : ” گلها و سیم خاردارها ” ، دیدم ، گرچه طعم این نوشته ها از داخل زندان ، مطلوب تر می بوده است اما اکنون که بیش ازدو ماه از زمان نگارش آنها می گذرد ، هنوز ظرافت های بطئی این نوشته ها خواستنی و در خور اعتناست . شماره ی یک گلها و سیم خاردار ها به معرفی ” سیدعلی رضا بهشتی شیرازی ” مربوط است . این نوشته در همان ایام زندان ، به بیرون داده شد و در برخی از رسانه های خبری منعکس شد . اکنون ، با همه ی احترامی که به جناب ” سیدعلیرضا بهشتی شیرازی ” دارم ، مجددا به انتشار آن مبادرت می ورزم و در ادامه ، به گلهای دیگر زندان اوین می پردازم :

گلها و سیم خاردارها – شماره ۱

من تلاش می کنم هراز گاه، از گلهایی که این روزها محبوس در اوین هستند برای شما بنویسم . گلهایی که برای تعریف آنها از همه ی صداقت خود بهره می برم . چرا که دلیلی نمی بینم خاطره ای از زنبق و گل سرخ را بر کفتاری بار کنم که خود پایمال کننده ی گلهاست .

اولین گل سرخ معطری که در اوین اراده تعریف آن را دارم “سید علیرضا بهشتی” است . این گل ، آنقدر معطر و زیبا و پاک نهاد است که هر آدم گل نفهم و گل گریزی را شیدای خود می کند. معتقدم با پاکی، با صداقت، با درستی، با شرافت و شرم، جاذبه ای است که بر ناخودآگاه مخاطب اثر می گذارد ، و طرف مقابل را دربرابر بزرگی اش به تمکین و احترام وا می دارد.

سید علیرضا بهشتی ، هیچ نسبتی با شهید بزرگوار، “بهشتی” معروف ندارد . گرچه وی ، هم نام سید علیرضا بهشتی ، فرزند گل “شهید بهشتی” است ، اما گل آن سوی سیم خاردارها ، با گل این سوی سیم خاردار ، نسبتی ندارد.

خود زندانیان برای فهم ساده تر، یک پسوند ” شیرازی” به انتهای شهرت گل مورد نظر من افزوده اند.

سید علیرضا بهشتی شیرازی، ۵۰ ساله، اکنون در سالن ۴ اندرزگاه ۷ زندان اوین، زندانی است. (درزمان نگارش این مطلب وی در آنجا بود) بیش از ۲۰ جلسه بازجویی را در شرایط سخت پشت سر گذارده و هیچ خطایی جز ویرایش چند بیانیه ی ستاد میرحسین موسوی بر او بار نکرده اند.

افسوس من، خدایا تو خوب می دانی نه از حضور این گل در زندان اوین است ، بلکه من از این می گدازم که جامعه ی آنسوی سیم خاردار ما ، به شدت در مضیقه گل هایی چون “سید علیرضا بهشتی شیرازی” است ، و بدیهی است که زندانی بودن او ، فضا را برای رشد خارهای گوشت خوار آنسوی سیم خاردار فراخ می کند.

سیدعلیرضا بهشتی ، تنها جرمش ، بی جرمی است . من در او ، در رفتار و سخنان او ، کاستی ای که نشان از درون نازیبای او باشد، نیافتم . به همین دلیل است که او را گلی در آنسوی سیم خاردارها لقب داده ام. او ، دوست دیرین آقای میرحسین موسوی است . و به همین دلیل : گروگانی است تا مگر دیگران حساب کارخود بکنند . تا کنون دادگاهی برای وی تشکیل نشده است . او را دوبار به دادگاه برده اند و بی دلیل – که البته دلیلش را می شود فهمید- دادگاه او را به تعویق انداخته اند .

سید ما، با چهره ای عطوف و مهربان ، و چشمانی به سبزی جنگلهای شمال ، و لبانی که همیشه آنها را متبسم دیده ام ، تمثیل موکدی از : دربند بودن یک بی گناه است . سیدما ، سه فرزند دارد . یک پسر و دو دختر . ومن که خود را جای زندانی کنندگان امثال سیدعلیرضا بهشتی می گذارم، برای زندانی کردن پدر این یک پسر و دو دختر ، هیچ توجیهی جز حفظ قدرت نمی بینم. وگرنه، از فرد پاک نهادی چون سیدعلیرضا بهشتی، مگر چه فتنه ای قرار است دامنگیر کشور شود ؟

او سالهاست که یک انتشارات را اداره می کند. یک شخصیت فرهنگی است. یک خوب خوب خوب در بند است . او از هفتم دی ماه سال گذشته ، بی آنکه دادگاهی برایش برگذارشود که : بداند خطای او چیست ، در زندان اوین به سر می برد.

من با او سابقا در اندرزگاه هفت، هم بند بودم. اما بعدها هردوی ما را به بند ۳۵۰ منتقل کردند. یادم هست، وقتی که به مرخصی می آمدم ، دوازده پله را با من بالا آمد و به من گفت: به همه بگو: کسی برای آزادی من سیدعلیرضا بهشتی تلاش نکند. یا همه بیرون می آییم یا من بدون همه بیرون نخواهم آمد .