صادق خرازی: شکلات ندادند که هیچ قطعنامه هم دادند

چکیده :خرازی در پاسخ به این پرسش كه ایران با چه شیوه‌ای می‌تواند از تصویب قطعنامه‌های بعدی در شورای امنیت سازمان ملل جلوگیری كند، گفت: باید با شیوه‌هائی که قبلا عمل کرده و منتهی به صدور قطعنامه شده است عمل نکند! می‌گویند مومن از یک سوراخ دو بار گزیده...

سفیر سابق ایران در پاریس در رابطه با مذاكراتی كه قرار است طی ماه های آتی میان ایران با اعضای گروه 1+5 برگزار شود ،اظهار داشت: اساسا من این زمان و فضا را برای مذاکره مناسب نمی‌دانم.ضمن اینکه با نفس مذاکره موافقم و معتقدم ما در نهایت باید مشکلات را در پشت میز مذاکره حل کنیم و نه در سخنرانی‌ها.

به گزارش ایلنا، صادق خرازی در رابطه با پاسخ اوباما برای مذاكره با ایران حول محور طالبان و مسائل افغانستان و اینكه پس از طرح پیشنهاد احمدی‌نژاد برای گفت‌و‌گو با اوباما وزارت امورخارجه آمریكا یكبار اعلام كرد كه این پیشنهاد را جدی تلقی نمی‌كند، اما تنها چند روز پس از آن اوباما گفت كه پیرامون مسائل افغانستان با احمدی نژاد مذاكره می‌كند، اظهار داشت: اینها که شما می‌گوئید موضوع را دقیق روشن نمی‌کند. گفته‌های دو طرف فقط در لفظ “گفت‌وگو” و “مذاکره”، اشتراک و یا مشابهت‌هائی دارند. ولی “موضوع و دستور کار” مذاکره در صحبت‌های احمدی‌نژاد و اوباما کاملا با هم متفاوت هستند.

وی افزود: آنطور که من از صحبت‌های آقای احمدی‌نژاد می‌فهمم، منظورایشان از گفت‌وگو، مناظره کلان وگسترده قابل پخش از رسانه‌ها در باب مسائل جهانی ،از جهان‌بینی‌های متفاوت، و بحث‌های کلامی و جدل‌های فلسفی گرفته تا مسائل هسته‌ای و افغانستان و…را می‌تواند شامل شود .اینکه امریکائی‌ها گفته‌اند “این پیشنهاد را جدی تلقی نمی‌کنند” احتمالا ناظر بر متدولوژی مذاکره، گستردگی دستور کار و موضوعیت نداشتن است. ولی اینکه اوبا‌ما بگوید حاضر به مذاکره با احمدی‌نژاد پیرامون مسائل افغانستان حول محور طالبان است، مطلب دیگری است.

این مسوول سابق وزارت امورخارجه تصریح كرد: روشن است که آنها در تله افغانستان گیر کرده‌اند و کمک ایران می‌تواند ذیقیمت باشد.این موضوع قابل بده و بستان است و می‌تواند نرخ داشته باشد. اینکه آیا ایران این استراتژی غلط را بپذیرد، که فقط در یکی از نادر مواردی که دست بالا را دارد، جداگانه و فارغ از حل سایر معضلات گریبانگیر، مذاکره کند مطلب جداگانه‌ای است که بستگی به هوشمندی تصمیم گیرندگان دارد.

وی همچنین در پاسخ به این پرسش كه آیا طرح درخواست ایران برای مذاكره با آمریكا پیش از برگزاری نشست آتی ایران با گروه 1+5 می‌تواند تامین كننده اهداف ایران باشد یا آمریكایی ها همچنان به رویكرد خصمانه خود علیه ما ادامه می دهند نیز گفت: این تاکتیک از این باب میتواند صحیح جلوه کند که اگر شما با اعضا یک خانواده می‌خواهید منزلی را معامله کنید برای رسیدن به توافق،اولویت دارد و اصلح آن است که کوشش کنید موافقت پدر خانواده را که “اتوریته” دارد و می‌تواند چک بکشد و در در دفترخانه سند را امضا نماید را جلب نمائید و وقتتان را با سایر اعضا خانواده که نمی‌توانند حرف آخر را بزنند تلف نکنید، اگرچه آنها بعضا حرفهایشان موثر ومفید هم باشد.

خرازی ادامه داد:اینکه می‌گوئید امریکا رویکرد خصمانه دارد، خوب ببینید اگر رویکرد طرفین نسبت بهم اینگونه نبود که مذاکره موضوعیت پیدا نمی‌کرد. شما هیچگاه شنیده‌اید که مثلا سوئد و نروژ که سالها‌ست با رابطه حسن همجواری دوستانه در کنار هم زندگی میکنند با هم دعوای” مذاکره بکنیم و یا نکنیم”، داشته باشند؟! موضوع اصلی داشتن اراده سیاسی برای مذاکره توام با حسن نیت وارزیابی صحیح طرفین از توان یکدیگر برای رسیدن به یک توافق است.

وی در پاسخ به این سوال كه ایران باید با چه سیاستی در نشست آتی ایران با اعضای گروه1+5 شركت كند تا بتواند اندكی از هجمه‌هایی كه علیه ما در جامعه بین‌المللی به راه افتاده است بكاهد نیز اظهار داشت: ایران قبلا هم با 5+1 در مقاطع مختلف مذاکره کرده است و تجربه کافی دارد.اگرچه به‌ دلائل مختلف تجربیات تیم‌های مذاکره کننده بگونه‌ای منسجم و منطقی با هم تبادل پیدا نکرده‌اند.

وی افزود: در یک مقطعی که امریکا تازه عراق صدام حسین را درهم کوبیده بود و نئوكان‌ها زیر علم وکتل جرج بوش “قروم قروم” می‌کردند، و”هل من مبارز” می‌طلبیدند، برای اینکه در معرض تهدید قرار نگیریم و یا با تصویب قطعنامه در تقابل با جامعه جهانی قرار نگیریم “دٌر غلطان داده‌ایم و شکلات گرفته‌ایم”. در یک مقطعی دیگر ما چیزی ندادیم، ولی درعوض “شکلات” ندادند که هیچ بلکه به ما “قطعنامه” داده‌اند، و باز در معرض تهدید نظامی قرار گرفته‌ایم و در شرائط نامساعدی برگشته‌ایم سر جای اول، و تلاش برای واسطه دست دوم تراشیدن، که بیائید با ما مذاکره کنید.

خرازی همچنین ارزیابی خود را از رفتار روسیه و چین در نشست آتی ایران با گروه 1+5 با توجه به این موضوع كه روس‌ها و چینی ها در زمان تصویب قطعنامه 1929 بی تفاوت به مراودات دوستانه با ایران رای خود را به نفع آمریكاییها در سبد انداختند با این وجود با تحریم‌های یكجانبه اروپا و آمریكا علیه ایران مخالفند اینگونه بیان كرد: روسها و چینی‌ها رای خودشان را به نفع امریکائی ها در سبد نینداختند. مساله آری یا نه که نبود و سبدی هم در کار نبود. بلکه آنها دستشان را به علامت رای مثبت به قطعنامه‌ای که در جلسات متعدد و کلمه به کلمه آن را مثقالی بر طبق منافع خودشان سنجیده و مذاکره وتصحیح و حک و اصلاح کرده بودند، بالا بردند. این قطعنامه یک محصول و دستپخت مشترک بود، ویا بعبارتی مخرج مشترک “حداکثر منافع قابل حصول” تهیه کنندگان آن بود.

وی تاكید كرد: صرفنظر از این مساله، زمانی پالمرستون وزیر خارجه قرن نوزدهم بریتانیا گفته بود: “انگلستان دوستان همیشگی ندارد، منافع ابدی دارد”.حالا هم من نمی‌دانم روسیه و چین گفته‌اند که جدی با ما دوست هستند، یا اینکه بطور یکجانبه ما خودمان را به آنها می‌چسبانیم. قدر مسلم انکه فعلا دشمن ما نیستند.ولی اگر روزی ما بازارهای خودمان را با کالاهای نا مرغوب چینی پر نکنیم، آیا باز هم با لبخندهای محبت آمیز چشم بادامی‌ها روبرو خواهیم بود؟ویا حجم مبادلات میلیاردی ما با روسیه ثلث شود باز هم همین رفتار را با ما خواهند داشت؟

این مسوول سابق دستگاه سیاست خارجی تاكید كرد: در مورد قسمت دوم سوالتان، واضح است چین و روسیه چون در تصمیمات یکجانبه اتحادیه اروپا ویا تحریمات یکجانبه امریکا مشارکت نداشته‌اند و ملاحظات واحتمالا سهم آنها در این بخش از تحریم‌ها وحتی نحوه تصمیم‌گیری لحاظ نشده است، با آن موافق نباشند. در مورد مذاکره هم قبلا نظرم را گفتم. فقط یک نکته را اضافه کنم که ما نباید بگونه‌ای عمل کنیم که به صورت کارت بازی و ابزار بهره‌برداری برای دیگران قرار بگیریم.

وی در پاسخ به این پرسش كه ایران با چه شیوه‌ای می‌تواند از تصویب قطعنامه‌های بعدی در شورای امنیت سازمان ملل جلوگیری كند، گفت: باید با شیوه‌هائی که قبلا عمل کرده و منتهی به صدور قطعنامه شده است عمل نکند! می‌گویند مومن از یک سوراخ دو بار گزیده نمی‌شود.