نامه مهدی محمودیان به دکتر داود سلیمانی: اتحادی نامقدس برای تعطیلی اصلاحات شکل گرفته است

چکیده :نمی دانم در بازجویی ها چه گفته ای که این همه بر تو خشم گرفته اند و درحالی که همه اعضای حزب آزاد شده اند یا به مرخصی رفته اند ،همچنان نمی گذارند حداقل برای چند روز به نزد خانواده ات بروی . با این حال وقتی کینه اعضای مجاهدین خلق و سلطنت طلبان و دیگر گرو ه های این چنینی را نسبت به تو در زندان دیدم درک کردم چرا نهادهای امنیتی شما را به زندان رجایی شهر می فرستند...

مهدی محمودیان،روزنامه نگار و عضو جبهه مشارکت که از 26 شهر یور ماه در بازداشت به سر می برد ، چند هفته پیش از زندان اوین به زندان کچویی کرج منتقل شده است .

به گزارش کلمه ،او که سه ماه از زندانش را با داوود سلیمانی از دیگر اعضای جبهه مشارکت گذرانده و خاطرات زیادی ازآن دوران دارد نامه ای به هم بندش نوشته است.

متن این نامه به شرح زیر است:

دکتر سلیمانی عزیز

سلام من را از زندان پردیس (کچویی) پذیرا باش . نمی دانم جای من در این زندان بهتر است و یا جای شما در زندان رجایی شهر . نمی دانم اما هر چه هست می دانم نزدیک به سه ماهی را که افتخار داشتم در کنار شما در زندان اوین زندگی کنم یکی از بهترین ایام زندگی سیاسی ام بوده است .در کنار دستان لرزان پر محبت شما ، کمبود محبت پدر را حس نکردم و تا زمانی که در بند 350 در کنار شما بودم به گواه دیگر دوستان هم بند مان نفهمیدیم که در زندان هستیم .

روزها که به من درس حکومت دینی می گفتی و با این همه رنج که از این حکومت به اصطلاح دینی به تو تحمیل شده است، بعد از این همه عذابی که در بازجویی ها و بعد از آن دیده ای، باز هم این چنین از حکومت دینی و اصل ولایت فقیه دفاع می کردی بر خود می بالیدم و می بالم که در کنار بزرگمرد آزادی خواهی همچون تو چند ماهی زندگی کرده ام کسی که عقیده اش را از هر عقده ای مصون داشته است.

وقتی آن روز نام ما را می خواندند و بدون اینکه اجازه پوشیدن لباس مناسب به ما بدهند با آن وضعیت و با لباس های زیر و با دستبند و بدون هیچ توضیحی با آن همه اسکورت نظامی و امنیتی به مکانی نامعلوم می بردند با آنکه نگرانی از آینده آزارم می داد ،همین که شما در کنارم بودید و می دانستم که با شما هستم، درد دستبند را که از پشت به دستان مان زده بودند و با بالا و پایی رفتن ماشین دردش افزوده می شد فراموش می کردم . نگرانی ازآینده به امیدواری در کنار شما بودن تبدیل شده بود . اما زمانی که در زندان رجایی شهر از هم جدا شدیم گویی غم عالم بر پشتم نشست .درد دستهایم چند برابر شد .

این روزها با خودم می اندیشم ، که شاید برای شما زندان رجایی شهر بهتر باشد .

آنجا شاید دیگر زندانیانی نباشند که شما را به خاطر اعتقادتان به حکومت اسلامی تمسخر کنند . یا آنجا نیستند کسانی که در بازجویی ها شما را ضد انقلاب خطاب می کردند .

برای شما بهتر است .چون دور هستید از کسانی که در زندان شما و دوستانتان را باعث تقویت و تثبیت نظام جمهوری اسلامی می دانستند و به این بهانه شما را با زخم و نیش و کنایه آزار می دادند و دیگر کسانی را نمی بینید که شما را به ضد انقلاب بودن متهم می کنند.

نمی دانم در بازجویی ها چه گفته ای که این همه بر تو خشم گرفته اند و درحالی که همه اعضای حزب آزاد شده اند یا به مرخصی رفته اند ،همچنان نمی گذارند حداقل برای چند روز به نزد خانواده ات بروی . با این حال وقتی کینه اعضای مجاهدین خلق و سلطنت طلبان و دیگر گرو ه های این چنینی را نسبت به تو در زندان دیدم درک کردم چرا نهادهای امنیتی شما را به زندان رجایی شهر می فرستند .

دیر زمانی است اتحادی نامقدس برای تعطیلی اصلاحات و اصلاح گری در ایران شکل گرفته است .

در این مدت با چشمان بسته در 209 و چشمان باز در بند 350 کینه مخالفان اصلاحات را از اصلاح طلبی دیدم و چقدر شبیه بود حرف هایشان در تخریب تو و دیگر اصلاح طلبان

دکتر سلیمانی عزیز شاید دیوار های زیادی بین ما کشیده شده باشد اما از آنجا که خداوند وعده نصرت داده است اعتقادی راسخ به پیروزی نهایی دارم

به امید آن روز

مهدی محمودیان

زندان شهید کچویی