برگزاری اولین جلسه دادگاه احمد قابل
چکیده :از آنجا که این پژوهشگر و نویسنده را با پابند به دادگاه آورده بودند، قاضی کاووسی امروز در دادگاه دستور داد که از این به بعد رعایت احترام وی صورت گیرد و دیگر با پابند به دادگاه آورده...
اولین جلسۀ دادگاه احمد قابل، پژوهشگر و نویسندۀ زندانی، امروز چهارشنبه ۲۹ اردیبهشت ماه در مشهد برگزار شد.
هادی قابل، برادر این محقق نواندیش دینی، در گفتگو با جرس، با بیان اینکه “امروز ساعت نه و نیم صبح اولین جلسۀ دادگاه وی برگزار شد که بعد از نیم ساعتی که از جلسه سپری شده بود، به خانواده اجازه ورود به دادگاه داده شد”، از موکول شدن این دادگاه به زمانی دیگر جهت تصمیم گیری قاضی برای ادامه روند یا ارسال پرونده به تهران خبر داد.
قابل در این زمینه خاطرنشان کرد “تا فردا باید لایحۀ دفاعیۀ هادی قابل توسط وی و وکلای مدافع تنظیم شود و تصمیم قاضی نیز تا فردا اعلام خواهد شد که این پرونده در مشهد خواهد ماند یا برای تلفیق با پرونده های دیگرِ وی به تهران خواهد رفت و یا حتی قرار وی تبدیل گردد.”
صالح نیکبخت، یکی از وکلای مدافع احمد قابل که اینک در مشهد به سر می برد، در گفتگو با جرس، یکی از اتهامات وارده به قابل را “نامه به رهبری” ذکر کرد و از در حال تکمیل شدنِ لایحه دفاعیه وی طی روز آینده خبر داد.
به گزارش خبرنگار جرس، از آنجا که این پژوهشگر و نویسنده را با پابند به دادگاه آورده بودند، قاضی کاووسی امروز در دادگاه دستور داد که از این به بعد رعایت احترام وی صورت گیرد و دیگر با پابند به دادگاه آورده نشود.
این پژوهشگر دینی و نویسندۀ وبلاگ «شریعت عقلانی»، روز ۲۹ آذر هنگامی که همراه خانواده و چند تن از دوستان خود، از مشهد برای شرکت در مراسم تشییع و سوگواری آیت الله العظمی منتظری عازم قم بود، توسط ماموران امنیتی دستگیر و بعد از هفتاد روز بازداشت در اداره اطلاعات شهر مشهد، ابتدا به بند قرنطینه زندان وکیل آباد آن شهر و بعد از چند هفته، به بخش مرکزی آن زندان منتقل شد.
این اندیشمند نزدیک به مرحوم آیت الله منتظری، بارها با نامه های سرگشاده و انتقاد از مقامات ارشد جمهوری اسلامی – بویژه رهبری- نسبت به اقدامات و تصمیم گیری های آنان انتقاد کرده بود.
استاد قابل تنها جرمش این بود که از آزادگی و مظلومیت آیت الله العظمی منتظری دفاع می کرد و روزی خواهد رسید که در این نظام بردن نام امام هم مجازات و زندان خواهد داشت.
اي قاضي شريف كه در پشت ميزي بزرگ نشسته اي
تمنا دارم كه در آن لحظه كه مي خواهي در مورد اين مرد بزرگ راي صادر كني يادت باشد كه خودت را به وعده پول و مقام نفروشي.
مگر يك انسان از اين دنيا چه مي خواهد؟
يك شغل شرافت مندانه و يك رفاه نسبي و يك آسودگي خيال.
اگر حكمي كه برآمده از وجدان پاك انساني توست بدهي اينها را از دست نميدهي
ولي اگر به نفس لوامه پشت كني هرچه به دست بياوري به تو وفا نمي كند.
در دنيا چيزهايي هست كه با پول نميتوان خريد. با قدرت هم نمي توان خريد.
چند جلمه از چاري چاپلين مينويسم كه خالي از لطف نيست:
آموخته ام که
با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه، رختخواب خريد ولي خواب نه، ساعت خريد ولي زمان نه، مي توان مقام خريد ولي احترام نه، مي توان کتاب خريد ولي دانش نه، دارو خريد ولي سلامتي نه، خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ، مي توان قلب خريد، ولي عشق را نه.
اللهم فک کل اسیر….
انچه از تاریخ اسلام به خاطر می اورم اینست که در در زمان امیرالمومنین معاویه و البته پس از او در زمان تمام خلفای عباسی هم همواره زندان ها و سیاهچال ها مامن و مسکن علویان بود . اللهم العن الظالمین و اشغل الظالمین بالظالمین
دروربراحمدقابل که سمبل مردانگی است برای اینکه عظمت روح این فردرادرک کنیدنامه وی به رهبری را جستجوکرده وبخوانید قابل ازجنس منتظری است
از آقای قاضی کاووسی تشکر می کنم و امیدوارم که این احترام به کرامت انسان را همیشه رعایت فرمایند.