حذف زندان اوین، بزرگترین دستاورد انقلاب
چکیده :اگر کسی کاری خلاف قوانین مملکت و شرع انور اسلام انجام دهد مجازات آن معلوم است و در دادگاه عدل اسلام طبق قوانین اسلام که دارای روح عفو و بخشش است محاکمه و مجازات میشود. زندان از این نوع (زندان سیاسی) هم نخواهیم داشت زیرا در صورت استقرار اسلام ابراز عقیده و بیان آزاد است و مردم برای ابراز نظر و عقیده منعی ندارند. ما خواستار جامعهای هستیم که حتی در آن اگر کسی طرفدار استقرار رژیم سلطنتی هم باشد بیاید و آزادانه حرفش را...
کلمه: در دوران حکومت استبدادی و جابر محمدرضا پهلوی، ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور) در تمامی شئون زندگی ایرانیان دخالت میکرد. اولین رئیس ساواک سپهبد تیمور بختیار، فردی قلدر و روانپریش بود که دوران کودکی و نوجوانی سختی را گذرانده و به همین سبب مجموعهای از عقدههای روحی و روانی بود.
انتصاب وی به ریاست دستگاه سرکوب شاه به همین دلایل بود، زیرا مستشاران خارجی که ساواک را سازماندهی کرده بودند به خوبی میدانستند فردی که دارای عواطف انسانی و سلامت روح و روان باشد حتی نمیتواند به یک گنجشک و یا یک گربه آسیب برساند، چه برسد به آنکه دست و پای مردم را بشکند و آنها را روی تخت فلزی و چراغ پریموس زنده زنده بریان نماید! چنین فردی هم پر واضح است برای انتخاب همکارانش سراغ افرادی مردمآزار و دارای عقدههای روحی و روانی میرود و آنها را در سمتهای تعقیب و مراقبت و خبرچینی و بازجویی از دستگیرشدگان قرار میدهد.
ساواک (دستگاه سرکوب و پلیس خفیه شاه) تاب هیچ نوع مخالفت و اعتراضی را نداشت و نه تنها اعضای اپوزیسیون مسالمتجو نظیر اعضای نهضت آزادی و جبهه ملی را دستگیر و به کمیته مشترک ضد خرابکاری (در پشت ساختمان مرکزی شهربانی) منتقل و تحت شکنجههای وحشیانه قرار میداد، بلکه جوانان دانشآموز و دانشجو در سنین پایین را به خاطر داشتن یک جلد کتاب و خواندن یک جزوه به زندان اوین منتقل و به زندانهای طویلالمدت و سلولهای انفرادی میانداخت.
در آن دوران سیاه که مردم بیگناه را شبانه در اوین به جوخه اعدام میسپردند و ساکنان ده اوین در نیمههای شب با صدای رگبار مسلسل عوامل رژیم از خواب شبانه میپریدند نام «زندان اوین» حتی بیشتر از نام «ساواک» لرزه بر اندام مردم میانداخت. بسیاری از دستگیریها هم بیمورد و براساس پروندهسازیهای واهی و کذب بود.
به دلیل فجایعی که در زندان اوین بهوقوع پیوسته بود یکی از اولین مراکز سرکوب و اختناق رژیم که در جریان انقلاب مورد تهاجم مردم قرار گرفت مجموعه زندان اوین بود که بخشهایی از آن، از جمله بند معروف ۲۰۹ توسط اسرائیلیها ساخته شده بود و هنوز هم به بند اسرائیلیها معروف است. اینجانب در نخستین ساعات سقوط زندان اوین و تسخیر آن توسط مردم همراه با مرحوم آیتالله سیدمحمود طالقانی، شهید کچویی و پدر رضاییها به بازدید از دژ فروریخته اوین رفتم و از سلولهای انفرادی و بند زنان و بخشهای مختلف زندان و اتاقهای بازجویی و دیوارهایی که هنوز آغشته به خون زندانیها و شکنجهشدهها بود بازدید کردم. شرح این بازدید را ۳۰ سال قبل در کتاب اسرار زندان اوین نوشته و منتشر کردهام. همچنین در آن روز مصاحبهای با مرحوم آیتالله سیدمحمود طالقانی انجام دادم که در هفته اول پیروزی انقلاب در مجله اطلاعات هفتگی به چاپ رسید و در کتاب وزین دوجلدی زندگی آیتالله طالقانی (شرکت انتشار) نیز نقل گردیده است. همچنین در دو جلد کتاب «زندگی و مبارزات آیتالله طالقانی» و «رحلت یا شهادت» آمده است. این روزها که به دلیل حوادث پس از انتخابات ۲۲ خرداد مجددا نام زندان اوین بر سر زبانها افتاده است، نقل بخشهایی از این مصاحبه تاریخی خالی از لطف نیست.
حضرت آیتالله طالقانی، در این لحظه که این کانون ظلم و ستم و مرکز شکنجه و قتل فرو ریخته است نظر شما در مورد زندان اوین چیست؟
واقعا لحظهای تاریخی است. رژیم جبار و قلدر پهلوی هر ندای مخالفی را در گلو خفه میکرد و مردم را به کوچکترین بهانهای به اینجا منتقل میکرد و تحت شکنجههای وحشیانه قرار میداد و چه بسیار جوانانی که روی پای خود وارد زندان میشدند و جنازه لتوپار شده آنها با اتومبیل نعشکش از این کانون ظلم و ستم خارج میشد. مردم باید ارزش این انقلاب عظیم را بدانند که یکی از بزرگترین دستاوردهایش که الان شاهدش هستیم فروپاشی زندان مخوف اوین است که در سلولهای آن بسیاری از جوانان ما را به جرم آزاداندیشی و آزادیخواهی شکنجه و شهید کردهاند و اگر این دیوارها زبان داشتند چه فجایعی را برای ما تعریف میکردند. شاه و عوامل و اذنابش خود را صاحب مملکت و مالکالرقاب مردم و جان و مال و ناموس ملت میدانستند، در حالیکه حکومتگران نوکر مردم و حقوقبگیر آنها و در واقع مستخدم آنها هستند و باید در خدمت منافع ملک و ملت باشند نه آنکه ملک و ملت را در خدمت منافع شخصی خود بگیرند. کسانی که در قدرت هستند اگر بر نفس خود مسلط نباشند قدرت چشم آنها را کور میکند و کمکم از حقیقت دور میشوند و آنطور که تاریخ نشان داده است همین اعمال زور و قدرت سرکوبگرانه در نهایت وسیله سقوط آنها میشود. در مورد شاه هم دیدیم که کمکم صف خود را از مردم جدا کرد و تصور کرد که ساواک و گارد شاهنشاهی و اطرافیانش قادر به حفظ قدرت و موقعیت او هستند. او مردم را به حساب نمیآورد و خودش را موجودی استثنایی و عقل کل میدانست که همگان باید از منویاتش پیروی کنند و تاب هیچ مخالفتی حتی مخالفتهای غیرسیاسی را نداشت و من شخصا به خاطر دارم بعضی کارشناسان اقتصادی را هم چون نظری خلاف نظریات اقتصادی او داشتند دستگیر و شکنجه کرد.
به نظر شما آینده این زندان چه خواهد شد و آیا ما در نظام جدید هم چنین زندانهایی خواهیم داشت؟
همه کسانی که امروز در صف اول انقلاب هستند از رهبر انقلاب، حضرت امام امت تا دیگران و این طلبه حقیر شلاق ساواک و ظلم ساواک و طعم زندانهای رژیم استبدادی را چشیدهاند و بهتر از هر کسی میدانند چه ظلمی به مردم و به ویژه جوانان این مرز و بوم رفته است. اسلام برای آزادی مردم آمده است و ما در اسلام از این چیزها (شکنجه و سلول انفرادی) نداریم و اصلا در اسلام چیزی به نام زندان وجود ندارد. اگر کسی کاری خلاف قوانین مملکت و شرع انور اسلام انجام دهد مجازات آن معلوم است و در دادگاه عدل اسلام طبق قوانین اسلام که دارای روح عفو و بخشش است محاکمه و مجازات میشود. زندان از این نوع (زندان سیاسی) هم نخواهیم داشت زیرا در صورت استقرار اسلام ابراز عقیده و بیان آزاد است و مردم برای ابراز نظر و عقیده منعی ندارند. ما خواستار جامعهای هستیم که حتی در آن اگر کسی طرفدار استقرار رژیم سلطنتی هم باشد بیاید و آزادانه حرفش را بزند. در هر جامعهای که آزادی بیان و عقیده و امثالهم وجود داشته باشد مسلم است مخالفان به سوی خشونت هم نخواهند رفت و موردی پیش نخواهد آمد که دولت و مردم را در برابر هم قرار دهد. بنابراین جز موارد ضروری که باید متهمان جرائم بزرگ نظیر قتل تا قبل از برگزاری دادگاه مدتی را به اجبار در بازداشت باشند، که آن هم بسیار کوتاه خواهد بود. بازداشتگاهی نخواهیم داشت و با رسیدگی فوری در دادگاه عدل اسلامی زندانها خالی خواهند شد و البته که از نوع زندان اوین (زندان سیاسی) نخواهیم داشت و انقلاب ما برای همین بود که فضای سیاسی باز شود و مردم بر سرنوشت خود حاکم باشند و در بیان عقاید خود آزاد باشند.
منبع:روزنامه اعتماد ملی-11 مرداد 1388
گفتگوی اسکندر دلدم رئیس موسسه مطالعات تاریخی آسیاـ آفریقا با آیت الله طالقانی
از شما دارم نا امید میشم ۲ نامه قبلی من رو که توهین به کسی نبود و تند هم نبود رو درج نکردید. در هر صورت اگر روی وبلاگ تحمل نباشد پس کجا و کی؟ایران احتیاج به روزی مانند باستیل دارد. مساله فقط تعطیل اوین نیست. همین کهریزک موردی شد که حالا آن ها که به اوین می روند لااقل خیالشان راحت باشد که در جای مشخصی بازداشت شده اند و خانواده ها لااقل می دانند که کجا بروند و از شرایط دربند خود باخبرشوند . پس شاید بشود گفت جلو رفتن پیش کش از رژیم منفور قبلی هم بد تر شده.. مشکل ما مشکل زندانی سیاسی است. مشکل ما این است که براحتی او که با ما متفاوت فکر می کند را برای سالیان دراز در زندان گذاشته و بجای حل مشکل در صدد نابودی او که گوش زد کننده مشکل است بر می ایم . پس باید سالگرد روزی که هر گونه زندانی که به دلیل سیاسی دستگیر شده را – روز ملی مبارزه با زور و ستم دانست و برای فراموش نشدن آن هر سال روز یاد بود گرفت تا شاید قبح این روش بر خورد با معترض آشکارتر شود. راستی اگر چنین روزی، روز اوین و یا روز زندانیان سیاسی در تاریخ ما بود که در آن این مساله فرهنگی ما زیر ذره بین قرار می گرفت آیا امکان دستگیری های گسترده کنونی هم می توانست امکان پذیر باشد؟
خدا رحمت کند مرحوم آیت الله طالقانی- یا بقول ما نوجوانان و جوانان اول انقلاب پدر طالقانی-را . من تا بحال چنین صحبت یا متن مصاحبه ای از ایشان را به مضمون بالا نشنیده و یا نخوانده بودم؛ هر چند عقاید و تفکرات ایشان برای همه واضح و روشن بود و واقعا” آنچه در مصاحبه فوق از ایشان نقل شده برخاسته از اعتقاد و فکر و اندیشه متعالی و روشن و صاف ایشان بوده است. ولی بنظر میرسد تا این حد ایده آلیسم فکر کردن و اینکه چنین خواسته ای واقعا” عملی خواهد بود باید عرض کنم گویا پدر طالقانی در آن لحظات که چنین مطالبی را به زبان آورده و بنظرشان میرسیده به مرحله عمل خواهد رسید.
درود بر شما. متن بسیار جالبی بود. متاسفانه امروزه هم مملکت ما به همان استبداد دوران شاه مبتلا است. شاید هم بدتر. نمی دانم چون آن زمان نبودم . ولی امیدوارم که مردم به خواسته ی خود برسند.
کاش آیت الله طالقانی امروز زنده بودند و میدیدند که عده ای با نتیجه زحمات سی و پنج ساله دوران مبارزات ایشان چه کار کردند و چگونه آمال و آرزوی تاریخی مردم ایران در نظر اینان کاریکاتور مینماید. به این فرد باید گفت که همانطور که با دستمال کثیف نمیتوان شیشه ها را پاک کرد با جهل و تعصب و گسترش خرافات هم نمیتوان کشور را به صدر نشاند. کاش امام زنده بودند و میدیدند که امروز چگونه نیروهای نظامی وارد مسائل اقتصادی و سیاسی شده اند و با ابزار زور و زر و تزویر کار خودشان را بر ضد منافع واقعی ملت به پیش میبرند. کاش ایشان زنده بودند و میدیدند که قاعدینی که کوچکترین سهمی در پیروزی انقلاب نداشتند امروز چگونه میراث خوار تلاش سابقون در مبارزات شده اند. گویا عده ای از کرده خود پشیمان شده اند که آنانی را که هیچ مشارکتی در سرنگونی رژیم سابق نداشته اند را به صدر نشانده اند. گویا یادشان رفت نهیب امام را که گروهک انجمن حجتیه از صدام خطرناکتر است.
يلد مرحوم طالقاني به خير . يادش هم حس بسيار خوبي را در من ايجاد ميكند
كساني چون مرحوم طالقاني چه در سر داشتند و چه شد.
خيلي مايلم بدانم چگونه شد زندانهاي سياسي در زمان امام دوباره برپا شدند ، البته خشونتهاي ناپاكاني چون مجاهدين خلق بي تاثير نبود ولي باز هم مايلم پشت پرده اين بازگشايي را بدانم كه اكنون به اين صورت زشت نمود پيدا كرده است.
خيلي دوست دارم تا زماني برسد كه واقعيت اين امر به دور از هرگونه تعصب و مصلحت طلبي منتشر شود، تحليلهاي فعلي بعضي ها را كه تمام آن اتفاقات را منصوب به امام مي كنند را نمي پسندم ولي به هر حال تا اين غبار باشد از چنين تحليلهايي بسيار خواهيم ديد و شنيد.
pedar taleghani kojaee ke bebini che raft bar sare enghelab va mellat va iran
Bad az vafate Pedar taleghani Eslame domkratik dar Iran mord. ama omidi be khatami mitavan dasht
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
…
تو بچه گی هام مسلمونی بودم که نماز اول وقت می خوندم، کربلا رفتم و…
ولی درود به این مرد فرهیخته که جنبه ی قدرت رو داشت. روحش شاد.
آقایان هم باید از پندهای ایشون استفاده کنن به ویژه تو این قسمت “کسانی که در قدرت هستند اگر بر نفس خود مسلط نباشند قدرت چشم آنها را کور میکند.”
ملت ایران داره در جهت آرمان های انسانی قدم بر می داره و هیچ کس جلو دارش نیست.
واقعااین انقلاب از کجا به کجا رسید! اگر الان آقای طالقانی زنده بود چه جوابی داشت به این مردم بده؟؟
مردم انقلاب کردن که شاهد اعدام جووناشون باشن؟؟؟؟
ای کاش زنده بود، ای کاش زنده بود نکنید.
باید از میان ما طالقانی ها و شریعتی ها سر بلند کنند.