نوشته ای از همسر عرب سرخی به مناسبت فاطمیه؛ایام سوگواریت فرا رسید فاطمه جان

چکیده :امروز من در برگی از همین تاریخ و در سیصدمین روز از تقویم بی عدالتی وارده بر خویش و خانواده ام ، برای دختر معصوم پیامبر گرامی اسلام می گریم . می دانم که می داند و می بینم که می بیند و جز این از معصوم ، انتظار نمی رود...

کلمه: مریم شربتدارقدس همسر فیض الله عرب سرخی به مناسبت ایام فاطمیه یادداشتی را نوشته است. نسخه ای از این یادداشت در اختیار «کلمه» قرار گرفته که به شرح زیر است:

ایام سوگواریت فرا رسید فاطمه جان ، ای اسوۀ صبر و استقامت ، و جهان به عزایت نشسته، ای مادر پدر!

چه کسی می داند علی(ع) در فراقت چه رنجها کشید و چه ناله ها سر داد در خلوت خود تا ستون حنانه، حنانه شد و چاه از اشکهایش پر آب …

خدایا! تاریخ را چگونه رقم زده ای که این مصائب هیچگاه فراموش نمی شود و در حافظۀ بشریت مدفون نمی گردد؟ شاید تأثیر رفتارهای ظالمانه است و تکرار نامردمی ها و حق کشی ها در زمان های مختلف که تاریخ ، زنده است و ستم، منفور همیشگی آن .

امروز من در برگی از همین تاریخ و در سیصدمین روز از تقویم بی عدالتی وارده بر خویش و خانواده ام ، برای دختر معصوم پیامبر گرامی اسلام می گریم . می دانم که می داند و می بینم که می بیند و جز این از معصوم ، انتظار نمی رود .

یقین دارم اشک مادری که فرزندش را در راه حق از دست داده ، بی تابی زنی در فراق ناحق همسر قهرمانش ، و تب و تاب کودک دلتنگ از دوری اجباری پدر، قلب معصوم فاطمه(س) را نیز به درد می آورد و هموست که حس می کند لرزش عرش خدا را .

دیر نیست آن روز که ناله های مادران و نفرین های ستمدیدگان ، ریشه های ظلم را خشکانده و نابود سازد و آن روز جز فریاد “واحسرتا” از حلقوم تبهکاران نخواهیم شنید ، اما چه سود که دیر است و چه زود دیر می شود !

بانوی من !

چه خوب درک می کنی حال مادر پیر دو شهید را که فرزند دیگرش نیز به جرم حق خواهی، اسیر دست های جور و ستم گشته و شب هنگام که خواب از چشمان منتظرش رخت بربسته و جای خویش به اشک های سوزان می دهد، توشه ای جز دعا ندارد و این یاد خدا و مصیبت های رفته بر شماست که آرامش را به او باز می گرداند.

ای همسر علی(ع) !

می دانم با تأثر می نگری تب و تاب همسری نگران را که از همۀ لذات زندگی چشم پوشیده و از دردهای همسر بال و پر بسته اش در زندان جور و جفا، لحظه ای آرام و قرار ندارد که می داند شریک زندگیش، فیض الله محبوبش از درد دندان ، توان غذاخوردن نداشته و درخواست هایش برای درمان ، بی جواب مانده و این رنج نیز بر دردهای زانو و مفاصل که از موهبت های زندان بوده ، اضافه شده است .

ام ابیها !

می دانم غمگین می شوی وقتی که دختران من هم می خواهند برای پدرشان مادری کرده و خستگی سی سال تلاش و کار بی وقفه در راه نظام و آرمان های مقدس اسلامی را از تن او بیرون کنند و گرد آزردگی ناشی از اینهمه جفا را از قلب پاکش بزدایند، اما آنچه می بینند شاه ماهی زیبائی است که در آکواریوم ملاقات های کابینی محصور شده و امکان دسترسی وجود ندارد.

بانوی دو عالم !

می دانم تو که از نزدیک ، شاهد رفتارهای پیامبر گرامی اسلام بوده ای و برخوردهای انسانی و بزرگواری های ایشان را در مقابل مخالفان، حتی کفار ،نظاره گر بوده ای ، خشمگین می شوی بر اعمالی که با نام دین مقدس پدرت بر دوستداران و پیروان آن حضرت روا می دارند .

امسال ایام فاطمیه مانند تمام مناسبت های دیگر در سرزمین ما با حوادثی مصادف است که بار دیگر، نگاه ها را متوجه مظلومیت خاندانتان کرده و دعاها پرسوزتر شده است . در این ایام که همه در سوگ تو نشسته ایم ، اطمینان دارم تو نیز ماتمزدۀ ازدست رفتن عدالت و ارزش ها هستی.

و اینک که جز دادخواهی به درگاه ایزد منان و توسل به شما خاندان مطهر، سلاحی ندارم ، استقامتم را بیشتر می کنم و منتظر می مانم تا روزگار بگذرد که فرزند معصومت امام جواد(ع) فرمود :

” روزگار و گذشت زمان ، پرده از رازهای نهفته بر می دارد . “

پس ایمان دارم روزی پرده ها کنار رفته و حقایق آشکار می شود . روزی که جز رسوائی و روسیاهی، برای ستمکاران نصیبی نخواهد بود و آتش آه مظلومین ، گریبانگیر آنان خواهد شد که این وعدۀ پیامبر امین خداست :

” از نفرین مظلوم بترسید که چون شعلۀ آتش بر آسمان می رود. “