سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » نامه ساجده عرب سرخی به پدر دربندش؛ما از حق خود می گذریم ،برای بازجوهایت پدری کن...

نامه ساجده عرب سرخی به پدر دربندش؛ما از حق خود می گذریم ،برای بازجوهایت پدری کن

چکیده :دادگاه انقلاب برای آزادی فیض الله عرب سرخی یک میلیارد و صد میلیون تومان وثیقه تعیین کرده که عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اعلام کرده توان پرداخت این وثیقه را ندارد و ترجیح می دهد در زندان بماند.به گفته دختر عرب سرخی بسیاری از چهره ها برای پرداخت و تامین این وثیقه اعلام آمادگی کرده اند اما پدرش گفته است نمی خواهد زیر دین کسی...


کلمه:ساجده عرب سرخی دختر فیض الله عرب سرخی عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که بیش از 8 ماه از بازداشت او می گذرد در نامه ای به پدرش نوشته است:

“نمی دانم، می دانید یا نه، ولی آنها که امروز نقش بازجوی شما را برعهده دارند وقتی کنار هم می نشینند، هریک عظمت متهم خود را به رخ دیگری می کشند. آنها در خویش و در نجواهای پنهانیشان افتخار می کنند که زندانبان شما هستند. و در تاریخ خواهند گفت با شما هم کلام و هم نشین بوده اند هرچند کوتاه شده. کیست که نداند؛ حتی هولناک ترین دره ها هم چشم به آسمان دارند. تو و دوستانت در زندان، باغی پراز بهترین پرندگان ساخته اید”

دادگاه انقلاب برای آزادی فیض الله عرب سرخی یک میلیارد و صد میلیون تومان وثیقه تعیین کرده که عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اعلام کرده توان پرداخت این وثیقه را ندارد و ترجیح می دهد در زندان بماند.به گفته دختر عرب سرخی بسیاری از چهره ها برای پرداخت و تامین این وثیقه اعلام آمادگی کرده اند اما پدرش گفته است نمی خواهد زیر دین کسی باشد.

به گزارش کلمه متن کامل  نامه ساجده عرب سرخی به پدرش به شرح زیر است:

سلام بابا.

امروز نگاهم بیشتر از همیشه به توست. تو را که زندانی می گویند. به تو که با زندان و میله های سرد تعریفت می کنند. امروز نگاهم به توست که مجبور شده اند برای نقش اول تو، نقش های مکمل زندانبان، بازجو و قاضی بتراشند. اگر این نقش را به تو نمی دادند، زندان، مقابل چه کسی علم می شد؟ زندانبان چه نقشی بازی می کرد؟ قاضی کجا می ایستاد؟ و میله های زندان نفرتشان را کجا نشان می دادند؟

امروز نگاهم بیشتر از همیشه به لباسی ست که به تن تو کرده اند. مگر در این شهر پارچه کم آورده اند که مجبورند شما را با این لباس ها به این سو و آن سو ببرند؟ مگر در این مملکت دیگر کفش پیدا نمی شود که ناچار شده اند دمپایی را وسیله ی عبورت کنند؟ امروز نگاهم بیشتر از همه به زندانی هاست. به همه ی زندانی هایی که به جای زندگی زیر سقف آسمان، در قفس تنگی به نام زندان زندگی را تجربه می کنند. میخواهم بیایم و جلوی آن در خاکستری بزرگ بایستم و فریاد کنم؛ شما همگی تان پرنده هایی هستید که تا ته آسمان پرواز می کنید و تا بالاترین طبقه آسمان آزادی را تفسیر کرده اید.

آنها که نتوانسته اند از شما بال های پروازتان را بگیرند، آنها که نتوانسته اند آسمان را در دستان خود مچاله کنند و در گوشه ای از ذهن تاریک خود دفن کنند، آمده اند و شما را به میهمانی اجباری لانه های تاریک خویش برده اند. نه به دلخواه شما که از عمق نفرت خویش. آنان که پرواز کردن را تاب نمی آوردند، آسمان را از شما دزدیدند. نمی دانم، می دانید یا نه، ولی آنها که امروز نقش بازجوی شما را برعهده دارند وقتی کنار هم می نشینند، هریک عظمت متهم خود را به رخ دیگری می کشند. آنها در خویش و در نجواهای پنهانیشان افتخار می کنند که زندانبان شما هستند. و در تاریخ خواهند گفت با شما هم کلام و هم نشین بوده اند هرچند کوتاه شده. کیست که نداند؛ حتی هولناک ترین دره ها هم چشم به آسمان دارند. تو و دوستانت در زندان، باغی پراز بهترین پرندگان ساخته اید.

قصه ای در کودکی خوانده بودم به نام تیستو سبز انگشتی. کودکی که انگشتش را بر دیوار زندان می زد و از جای جای آن بوته و گل و سبزه می روئید. راستی آنجا چقدر آدم های سبز انگشتی جمع شده اند. تو، بهزاد نبوی، محسن میردامادی، مصطفی تاجزاده، محسن امین زاده، عبدالله رمضان زاده، سعید حجاریان،مجید نیری، محسن صفایی فراهانی، جواد امام، حمزه کرمی، این همه شکوه آسمان را چطور در آن قفس تنگ و تاریک جمع کرده اند؟ عبدالله مومنی، سعید نورمحمدی، مهدی محمودیان، حسین نورانی نژاد، مهدی عربشاهی، مهسا جزینی، بهمن احمدی، مسعود باستانی، نوربخش…

وای خدای من وقتی شروع می کنم به شمردن، نفسم به شماره می افتد. میدانی که همه تان چقدر شبیه سقراط هستید! چقدرهمزبان گاندی! چقدر به نلسون ماندلا می مانید! چقدر بوی امام موسی صدر می دهید! چقدر در آسمان امام موسی کاظم نفس می کشید! راستی چرا و چگونه تاریخ را که راه عبور انسانیت است در جغرافیای کوچک زندان که سد معبر آزادی است، فشرده کرده اند؟ راستی چرا انسان های بزرگ را از هر ملت و مذهب، و از هر مکتب و آیین برنمی تابند؟ مگر امام علی نفرموده بود که در وسعت اسلام، قفس تنگ نظری و عدم تحمل و زندان های کور جای ندارد؟ مگر پیامبر بزرگوار اسلام زندان ساخت؟ و مگر همو، بند از آدم ها بر نداشت؟ مگر راز بزرگ او همین نبود که سینه ای فراخ داشت و خدا سینه ای فراختر به او داد که هر کس می خواهد زیر سقف آسمان زندگی کند؛ باید ذهنش و دلش مثل آسمان بزرگ باشد؟

به گمان من آنها نه با تو و نه با هیچکدام از هم بندی های تو و نه با هیچ پرنده ای و هیچ بال پروازی و با هیچ پرواز کردنی بد نیستند. آنها حتی اگر پرنده ای را در قفس نگهداری می کنند، از عمق وجودشان پرنده را دوست دارند، جانشان برای آن پرنده ها در می آید. آنها بدون پرنده هایی چنین عزیز، هیچ چیز نیستند. و از همین روست که شما را در نزدیک ترین جا به خود نگهداری می کنند. مشکل آنها، شاید اصلی ترین مشکل آنها این است که خودشان نمی توانند پرواز کنند. آنها بالی برای پریدن ندارند. وسعت رنگ آبی آسمان ذهن های بسته را از هم می پاشد.

آفتاب هم چشم آنان را می زند. شاید از همین روست که آنها به زندگی در جاهای تاریک پناه آورده اند. شاید به همین خاطر است که زندگی را زیر سقف های کوتاه معنی کرده اند. با همه ی اینها، آنها نمی توانند از پرنده دل بکنند. از همین روست که همه ی عظمت آسمان را در جایی تنگ و تار به نام زندان جمع کرده اند تا شاید بتوانند زندگی را در حد یک قفس، در چارچوب فضایی سر بسته به نام زندان معنا کنند. بابا همان قدر که ما به شما نیاز داریم، همان قدر که آسمان این سرزمین به پرواز شما نیاز دارد، آنها هم به شما نیاز دارند. بابا ما چند روزی از حق خود می گذریم، شما چند روزی برای آنها پدری کنید.


11 پاسخ به “نامه ساجده عرب سرخی به پدر دربندش؛ما از حق خود می گذریم ،برای بازجوهایت پدری کن”

  1. azade گفت:

    nanag bar shekanjegarane estebdad

  2. طاهره گفت:

    دختر سبز اندیشم نشان از ازادگی بدر داری امید به سبز شدن همه ملت ایران

  3. سبز وطن پرست گفت:

    عمو نوروز! نیا این جا… که این خونه عزاداره!
    پدر خرجِ یه سال قبلِ شبِ عیدُ بدهکاره!
    چشای مادر از سرخی مثِ ماهیِ هفت سینن،
    که از بس تر شدن دائم، دیگه کم کم نمی بینن.
    برادر گم شده پُشتِ سُرنگای فراموشی.
    تن خواهر شده پر پر تو بازارِ هم آغوشی…

    توی این خونه ی تاریک کسی چشم انتظارت نیست،
    تا وقتی نونُ خوش بختی میونِ کوله بارت نیست!

    عمو نوروز! نیا این جا! بهار از یادِ ما رفته!
    توی سفره نه هفت سینه، نه نونه، نه پولِ نفته!
    عمو نوروز! تو این خونه تمامِ سال زمستونه.
    گُلُ بلبل یه افسانه س. فقط جغده که می خونه.
    بهارُ شادیِ عیدُ یکی از این جا دزدیده.
    یکی خاکسترِ ماتم رو تقویمِ ما پاشیده…

    توی این خونه ی تاریک کسی چشم انتظارت نیست،
    تا وقتی نونُ خوش بختی میونِ کوله بارت نیست!

  4. raha گفت:

    ساجده عزیز افرین به تو و بابای قهرمانت و افرین به همه پرنده های اسیر کشورم بهت بگم که با شما گریه میکنیم با شما دعا می کنیم با شما ارزوی ازادی وطنمون رو …. به درگاه خدا فریاد می زنیم به امید روزی که همه شماها بچه های اسرای زندانهای ایران باز هم در اغوش پدر قرار بگیرید

  5. زهرا گفت:

    ساجده جان؛
    هر آنکس که انسان های این چنینی رو در زندان حبس می کنه مطمئن باش که اول خودش رو در زندان کینه، خشم و نفرت خودش زندانی کرده. اینانی که حکم زندان می دهند، قاضیی که حکم به وثیقه یک میلیارد و … تومانی می دهد کاری جز این را نیاموختند. انسان های بدبختی که هنری جز وحشی گری ندارند. چشمانشون جز تاریکی نمی بینه و دلهاشون جز حسادت چیزی را احساس نمی کنه. ما به وجود نازنین مردانی مثل پدر شما و دیگرانی که اسمشون رو بردید افتخار می کنیم و می دانیم که زندان های جمهوری اسلامی با وجود گلهائی مانند اینان، تبدیل به باغ های سبز شده. زندانبان ها هم این را فهمیده اند. به این هم حسادت می کنند. آشفتگیشون را هم می شود در این مبلغ وثیقه های خدا تومانی که صادر می کنند فهمید!!!

    برای آزادی همه زندانبان ها از اسارت جهل و حسادت و تاریکی دعا کنیم ….

  6. hadi گفت:

    نفست گرم. همتت بلند. به خدای بزرگ تکیه کن که وقتی هیچ روزنه ای باقی نمی ماند، خدا خود روزنه ای به سوی آزادی و روشنائی باز می کند.

  7. روح الله گفت:

    سبز سبزم ريشه دارم

  8. محسن گفت:

    درود بر جوانان با غیرت ایران زمین…..
    سبز بمانید

  9. رایان گفت:

    درود بر شیر دختری همچون تو و درود بر پدری که دختری چون تو تربیت کرده تو خواهر من و تمام فرزندان ایران زمینی خواهرم قدمهایت استوار بدان هر کلامت تیری بر قلب کسانی است که با اندیشه آزاد این مردم مخالف هستند پس بتاز که خداوند نگهدار تو و خواهران و برادرانت همچون فرزندان شهید باکری شهید همت شهید جهان آرا شهید بروجردی شهید جعفری و تمامی نامداران این سرزمین اهورایی

  10. sasan گفت:

    droud be shoma
    droud be khonevadaton
    droud be hame iran dostan

  11. داوود گفت:

    از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی / از ازل تا به ابد فرصت درویشان است…