آن‌روزها همه بسيجى بودند

چکیده :سيجى بودن يعنى ديگران را بر خود ترجيح دادن، از خود گذشتن، منافع ملت را خواستن، تير بلا خوردن و دم برنياوردن، صادقانه و بى‌ريا کار کردن، متواضع بودن، همه مردم را به يک چشم ديدن، بازى نخوردن و خلاصه...بماند تا...

حیات نو-حميد قزويني:اين روزها مصادف است با هفته بسيج. هفته‌اى که در گذشته‌هاى نه چندان دور حال و هواى ديگرى داشت. آن روزها ظاهر بسيجيان با لباس خاکي، چفيه، عطر محمدي، چهره‌اى گلگون و چشمانى آميخته با شرم و حيا توأم بود.

اگر از يکى مى‌پرسيدى شما بسيجى هستي؟! مى‌گفت: من کجا و بسيجى بودن کجا! بسيجى واقعى همت و باکرى و خرازيه نه من!

اگر به خانه يک بسيجى مى‌رفتى کتابخانه‌اى يا قفسه‌اى از کتاب را مى‌ديدى که نشان مى‌داد او اين راه را آگاهانه انتخاب کرده بود.

اگر به آسايشگاه جانبازان مى‌رفتى هيچ‌کس خود را طلبکار و مدعى انقلاب و نظام نمى‌دانست.

آن‌روزها اگر مسئولان کشور لباس بسيجى به تن مى‌کردند براى اين نبود که براى آن ارج و قربى قائل شوند براى اين بود که خود را همگام و همراه بسيجيان نشان دهند. چون که بسيجيان پيشقراول دفاع از ملت بودند.

آن‌روزها اگر نخست‌وزير در مراسم اعزام رزمندگان به مناطق جنگى مى‌گفت: «بسيج مدرسه عشق است» کسى اين سخن را اغراق آميز نمى‌دانست.

آن روزها امام، بسيجيان را فرزندان خود مى‌خواند و بر دست و بازويشان بوسه مى‌زد. آن‌روزها همه بسيجى بودند و امام بيشتر از آنکه بسيج را يک نهاد نظامى بداند يک جريان فکرى مى‌دانست و به همين دليل بيشتر بر تفکر بسيجى تاکيد مى‌کرد .

مهم اين نبود که لباس بسيجى داشته باشى يا نداشته باشي، در جبهه باشى يا پشت جبهه، نوجوان باشى يا سالخورده، در شهر ساکن باشى يا روستا، مرد باشى يا زن، مدير باشى يا کارمند، کارگر باشى يا کارفرما، استاد باشى يا دانشجو، طلبه باشى يا مدرس عالى‌رتبه، مهم اين بود که در هر جا و هر شرايطى که هستى تفکر، نگاه و روش بسيجى داشته باشي. بسيجى بودن يعنى ديگران را بر خود ترجيح دادن، از خود گذشتن، منافع ملت را خواستن، تير بلا خوردن و دم برنياوردن، صادقانه و بى‌ريا کار کردن، متواضع بودن، همه مردم را به يک چشم ديدن، بازى نخوردن و خلاصه…

بماند تا بعد.