آيا اين بيمار از زير عمل زنده بيرون خواهد آمد؟

چکیده :حال سوال اين است در چنين شرايطي آيا به راستي محمود احمدي نژاد دست به تيغ تيز جراحي خواهد برد يا اين هم داستان ديگري است نظير خصوصي سازي ها؟! آيا اين بيمار از زير عمل زنده بيرون خواهد...

کلمه: روزنامه مردمسالاری در یادداشتی با عنوان «چه کسی یارانه می دهد؟» به یکی از موضوعات روز کشور درباره رایانه ها اشاره می کند. او سپس این سوال را مطرح می کند که «آيا به راستي اين دولت است که به مردم يارانه مي دهد؟ در حالي که بخش وسيعي از کارمندان درآمدشان زير خط فقر است.»

متن کامل این یادداشت پیش روی شماست:

مردمسالاری- مهدي قوامي پور:اين روزها دوباره بحث هدفمند کردن يارانه ها نقل محافل شده است. همه کس و همه جا حرف از هدفمند کردن يارانه ها و تاثيراتش بر زندگي مردم است. مدافعانش مدام مي گويند 70 درصد يارانه ها را 30 درصد جامعه استفاده مي کند و 30 درصدش را 70 درصد جامعه و اين خشم مردم تهي دست و فرودست را بر مي انگيزد. مي گويند حجم وسيعي از درآمدهاي ملي به جاي آن که صرف سازندگي کشور شود صرف پرداخت يارانه مي شود و اين موجب نگراني علاقه مندان به پيشرفت و توسعه کشور مي شود. مي گويند ملت ايران به سبب ارزاني انرژي اسراف کار شده است و به قول آقاي حدادعادل در آن برنامه تلويزيوني بالش نرم زير سر مردم گذاشته اند و ما يکه مي خوريم. بايد منصف بود! به راستي چرا بايد درآمدهاي ملي اين چنين باد هوا شود؟ چرا نبايد ما که از صد و اندي سال پيش، زماني که چين و کره و مالزي و اندونزي در خواب بودند تقريبا هم زمان با ژاپن به فکر توسعه و پيشرفت افتاديم حالا بايد واردکننده کالاهاي آن سامان باشيم و با حسرت به آنان نگاه کنيم ؟چرا بايد بخش وسيعي از درآمدهاي دولت در چاه ويل و بي انتهاي يارانه بي هدف ريخته شود؟ بايد منصف بود! بايد منصف باشيم! جراحي اقتصاد بيمار ايران ضروريست. اين بيمار بيش از اين تاب تحمل ندارد! کمربندها را بايد سفت بست و به فکر نجات و پيشرفت کشور بود ! چشمان نگران و غمزده عدالت به دستهاي ماست! چشمان گرسنه کودکان فقير به سفرههاي در انتظار دوخته شده ! پس درنگ جايز نيست و بايد دست به تيغ جراحي برد!

اما به قول شاعر: عيب مي جمله بگفتي هنرش نيز بگوي!

آيا به راستي اين دولت است که به مردم يارانه مي دهد؟ در حالي که بخش وسيعي از کارمندان درآمدشان زير خط فقر است. در حالي که حقوق مصوب دولت براي کارگران زير خط فقر است. به نظر مي رسد اين کارگران و کارمندان هستند که در همين شرايط به اصطلاح يارانه اي به دولت يارانه مي دهند وقتي هر ماه مجبور مي شوند تنها نصف رقم اعلام شده خط فقر را به عنوان حقوق يک ماه کارشان بگيرند و اين تورم لعنتي که تنها روي کاغذ پايين مي رود. في الواقع بايد گفت عزت نفس ملت ايران آن قدر هست که نخواهند از هيچ کسي يارانه بگيرند اما قبل از هدفمند کردن يارانهها بهتر است نگاهي به خط فقر و درآمدهاي کارمندان و کارگران بشود سپس با واقعي کردن حقوق آنها با احتساب افزايش تورمي اين هدفمند کردن، به اجراي چنين طرحي پرداخت. چه در اين صورت ملت ايران با آغوش باز براي پيشرفت و سربلندي کشور از آن استقبال خواهد کرد. در غير اين صورت تهي دستان تهي دست تر خواهند شد و توليد داخلي مربوط به بخش خصوصي از بين خواهد رفت و نه توليد دولتي که از بازار انحصاري و حمايتهاي نهان و آشکار بسياري برخوردار است و صد البته اين همه از يک سو منجر به استقلال بيش از پيش دولت از جامعه خواهد شد که نتيجه اش عدم پاسخ گويي دولت و نهادهاي دولتي به ملت است و از سوي ديگر به نفع سرمايه داري تجاري يعني حاميان اصلي دولت خواهد بود. سياستي که طي چهار سال گذشته به شکلهاي متفاوت دنبال شده و موجب آن شده است که حالا بازار ايران در قبضه کالاهاي چيني باشد و کشتي طوفان زده توليدات داخلي به گل بنشيند. حال سوال اين است در چنين شرايطي آيا به راستي محمود احمدي نژاد دست به تيغ تيز جراحي خواهد برد يا اين هم داستان ديگري است نظير خصوصي سازي ها؟! آيا اين بيمار از زير عمل زنده بيرون خواهد آمد؟

شايد فردا روز ديگري باشد!