سرمقاله مردمسالاری/ جلسه رای اعتماد و پاسخ های احمدی‌نژاد

آقای دکتر محمود احمدی نژاد بر خلا ف رئیس جمهور گذشته- سیدمحمد خاتمی-تریبون های بسیاری برای سخن گفتن دارد. هر گاه که اراده کند می تواند در برنامه زنده تلویزیونی حضور یابد و حتی در بدعتی آشکار، به جای آن که وزرای خود را در نامه به مجلس معرفی کنداز طریق برنامه تلویزیونی معرفی نماید یا با حضور در نماز جمعه در مورد عملکرد دولت خود- که اتفاقا دوره فعالیتش تمام شده- سخن بگوید. به همین دلیل دو سخنرانی طولا نی احمدی نژاد در اولین جلسه مجلس برای رای اعتماد به وزرای پیشنهادی، به خودی خود نمی تواند اتفاق تازه ای باشد. اما نوع سخن گفتن احمدی نژاد که از ویژگی های متمایزی نسبت به دولتمردان قبلی برخوردار است و گاه چالش برانگیز می نماید، موجب می شود هر بار انتظار طرح اظهارات تازه ای از سوی او داشته باشیم. مهمترین ویژگی اظهارات احمدی نژاد این است که همواره به گونه ای سخن می گوید که مخاطب عام را اقناع و مخاطب خاص را- به ویژه اگر از طیف منتقد باشد- اگر نگوییم عصبانی می کند، لا اقل  ترغیب به پاسخگویی می کند. اظهارات دیروز آقای احمدی نژاد، به ویژه در بخش دوم که پاسخ مخالفان را می داد نیز از این قاعده کلی مستثنی نبود. آقای احمدی نژاد اگر چه به ظاهر پاسخ تمام مخالفت های نمایندگان مخالف را داد اما عملا  با فرافکنی از زیر بار پاسخگویی شانه خالی کرد. به عنوان مثال برخی مخالفان کابینه، از فقدان تخصص و کارآمدی در میان وزرای زن پیشنهادی انتقاد کردند، اما احمدی نژاد در پاسخ، به اهمیت زنان در جامعه و این که 50 درصد از جمعیت کشور را زنان تشکیل می دهند اشاره کرد و به این نتیجه رسید که حتما باید وزیر زن داشته باشیم. در حالی که انتقاد مخالفان این بود که چرا وزیران زنی پیشنهاد شده اند که متخصص وتوانمند نیستند؟ یا در جایی دیگر، بازهم همانند چهار سال پیش که در تبلیغات انتخاباتی گفته بود مشکل جامعه ما مشکل مو و لباس جوانان نیست، در پاسخ به انتقادها گفت که فرهنگ، «حجاب چهار تا دختر خانم در خیابان» نیست; در حالی که انتقاد مخالفان در بخش فرهنگ، این موضوع نبود. نمایندگان منتقد از عدم مشورت رئیس دولت با نمایندگان برای وزرای پیشنهادی گلا یه کردند اما آقای احمدی نژاد از مشورت 20 دقیقه ای خود در تماس تلفنی با «یک بچه کلا س سوم دبستان» برای آگاهی از راهکارهای او برای رفع مشکل ترافیک و آلودگی هوا و… سخن گفت که قطعا پاسخ نمایندگان منتقد نیست.

آقای احمدی نژاد همچنین گلا یه کرد که چرا نمایندگان مخالف، از یک طرف دولت نهم را زیر سوال می برند و از طرف دیگر می گویند چرا برخی وزرای دولت نهم برای دولت دهم انتخاب نشده اند. در حالی که انتقاد نمایندگان مخالف از تغییر وزرا، تغییر تعداد انگشت شمار وزرای کارآمد کابینه همچون باقری لنکرانی و فتاح است و جایگاه ثابت افرادی همچون میرکاظمی و علی آبادی.  در نمونه ای دیگر در حالی که مشخص است منظور نمایندگان منتقد از تمایل رئیس دولت برای مطیع بودن وزرای پیشنهادی چیست، اما در پاسخ به انتقاد نمایندگان، ترجیح می دهد توپ را به زمین آنها بیندازد و بگوید اگر نماینده ای نامه ای به من داد و درخواست کمک کرد و من نامه آنها را به وزرا ارجاع دادم، به معنای مطیع بودن وزیر است؟

در حالی که معنای مطیع بودن درنظر نمایندگان منتقد بسیار فراتر از این است. آقای احمدی نژاد دلیل برکناری برخی وزرا را جاماندن آنها از دولت اعلا م کرد اما نگفت که چرا اغلب این وزرا، پس از انتقاد به عملکرد دولت  برکنار شده اند؟

جالب است که رئیس دولت دهم، حتی از جابجایی وزرا در وزارتخانه های مختلف دفاع کرده و صراحتا سطح مدیریتی را یکسان دانسته  و تخصص را دارای درجه اهمیت کمتری می داند. البته آقای احمدی نژاد به همین مسایل بسنده نکرد و صراحا نقد رئیس جمهور را مساوی با تخریب دانست که به زعم او به نظام آسیب می زند و از اینکه برخی رسانه ها، خبری را جعل می کنند و همان را سند قرار می دهند انتقاد کرد، اما از برخی رسانه های حامی دولت که همین کار را انجام می دهند سخنی به میان نیاورد که البته انتظاری هم نبود. اما نکته ای که در این میان جالبتر به نظرمی رسد این است که آقای احمدی نژاد تمایل زیادی دارد که همچنان به موضوع انتخابات ریاست جمهوری هم بپردازد. او یکبار گفت که حضور در مناظره های پرتنش  تلویزیونی را«فقط به خاطر نظام اسلا می » پذیرفته در حالیکه خیلی ها این«خطر» را نمی پذیرفتند; البته بجز  شهید رجایی و شهید بهشتی و شهید باهنر. او مخدوش بودن انتخابات را هم رد کرد و از «سیاسیونی» انتقاد  کرد که«ازمردم فاصله گرفته اند» و البته باز هم رای خود  را 40 میلیون- و حتی 70  میلیون- ذکر کرد; بدون آنکه پاسخی به 14 میلیون نفری  بدهد که در انتخابات به او رای نداده اند. گویا موضوع انتخابات هنوز برای آقای احمدی نژاد هم تمام نشده است و او به هر دلیلی تمایل دارد به این موضوع گریزی بزند، حتی در جلسه رای اعتماد به وزرا; و این پیام روشنی دارد که نمی توان به سادگی از کنار آن عبور کرد.