چگونه حضور سبز مردم، غرب را از اثرگذاری تحریمها ناامید کرد
نقش معترضان در خرداد۸۸ و رأیدهئدگان در خرداد۹۲ دیگران را به درستی به تفاوت بین اکثریّت مردم و نظام مستقر آگاه کرد و پایهی توافق اتمی شد. علّت اصلی توافق، دیدگاه خوشبینانهی طرفهای گفتگو به مردمی است که هرگاه مجال یافتند با اندک امکانی حضور و اثرگذاری خود را ثابت کردند و معادلات را به هم زدند. هم معادلهی توازن قدرت در داخل و هم محاسبات خارجی را. تحریم ایران در اساس تحریم نظام ایران بود (که متأسّفانه مردم را هم دربر میگرفت) و توافق، گفتگو با نزدیکترین گزینه به آرمانهای اکثریّت. این توافق برای تضعیف اقتدارگرایان و تقویت بخش تغییرخواه بود چون به هرحال همیشه روی اسب برنده شرط میبندند. چیزی که نه به درخواست منتقدان داخل بلکه به محاسبات منفعتخواهانهی غرب برمیگردد. وقتی تحلیلگران آنها مینویسند که حتّی موسوی هم به دنبال انرژی صلحآمیز هستهای بود و احمدینژاد را به خاطر دادن امتیازهای فراوان به غرب نکوهش می کرد، یعنی جایی برای امیدواری به تحریم وجود ندارد.
