روایت علی مزروعی از سابقه انقلابی وزیر علوم احمدی نژاد

اما از عجائب چرخ روزگار اینکه یکی از آن دانشجویانی که در روز « شانزده آذر و روز دانشجو » به سرکلاس رفته و حاضر به ترک کلاس نبود و ناچار از ترک کلاس شد دانشجویی بود بنام محمد مهدی زاهدی که سال ها بعد و دولت اول احمدی نژاد وزیر علوم، تحقیقات و فن آوری شد و سکان دانشگاه ها را بدست گرفت به عنوان عنصری انقلاب و اصولگرا! و مصداقی از اینکه انقلاب ها فرزندان راستین خود را می خورد، و دیدیم که در دوران این وزیر چه بر سر دانشگاه ها و دانشجویان آمد

جهانی شدن و امنیت ملی

کشورهای صنعتی جهان به منابع طبیعی ایران به ویژه نفت و گاز و دسترسی به بازار آن نیازمندند و در صد سال اخیر، تمایل خود را نشان داده اند. کشور ما نیز به اقتصاد جهانی نیازمند است. رشد اقتصادی پایدار کشور مستلزم تامین نیازهای وارداتی اقتصاد ایران، دستیابی به بازارهای صادراتی، دریافت فنّاوری های جدید از خارج و دسترسی به سرمایه خارجی است…

واقع بینی سیاسی

از نظر روانشناسی انسانها را بدو گونه تقسیم بندی می کنند : “خوش بین” و “بدبین”. این مثال رایجی است که وقتی انسانها با لیوانی که نیمی از آن با آب پرشده است مواجه می شوند به دوگونه آنرا توصیف می کنند. افراد “خوش بین” به نیمه پر لیوان اشاره دارند، و افراد “بدبین” به نیمه خالی، اما می توان گروه دیگری را به این تقسیم بندی افزود و آن افرادی هستند که به هر دو قسمت پر و خالی لیوان توجه دارند که باید آنها را «واقع بین» لقب داد. کارهای علمی و کارشناسی برپایه « واقع بینی » استوار شده است.

انتخابات و آینده ایران

برپایه آنچه آمد براین نظرم که دیگر عرضه « انتخابات » میدان بازی اصلاح طلبان نیست، و البته همچنان باید برای «آینده ایران» نگران باشیم و اینکه چگونه می توان با تکیه بر “جنبش سبز” راه بسوی آینده را هموار ساخت و کشور را از این بلیه “قدرت مطلقه” نجات داد.

نگاهی به یک نظر سنجی

انتخابات در پیش روی ریاست جمهوری ایران قطعا یکی از رخدادهای سرنوشت ساز در تعیین مسیر آینده کشور است. بازیگران این عرضه از یکسو حاکمیت و نهادهای مرتبط در امر انتخابات هستند، و از سوی دیگر نامزدها و مردم رای دهنده هستند که در یک تعامل دوطرفه و پیچیده سیاسی کنش و جهت گیری انتخاباتی را می سازند. اینکه هر کدام از اطراف قضیه چه نگاه و تفسیری از روند انتخابات دارند؟ و چه هدفی را پی می گیرند؟ محل بحث این مقال نیست، چرا که خود مقال مفصل دیگری را می طلبد، اما آنچه روشن است اینکه بازیگران اصلی این صحنه، یعنی شهروندان رای دهنده، که برخورد فعالی نسبت به این صحنه و فعل و انفعالات درون آن دارند، واکنش خود را متناسب با رخدادهای حادث تنظیم می کنند، و این واکنش را می توان در هر مقطع در قالب پرسش ” شرکت ” یا ” عدم شرکت ” و ” عدم تصمیم گیری ” در انتخابات اندازه گرفت و سنجید.