محمدمهدی مجاهدی « سایت خبری تحلیلی کلمه

بی‌قراری‌های اخیر ایران جنبش اجتماعی یا ناجنبش اجتماعی نیستند، بلکه برعکس، حاصل غیبت طولانی جنبش‌های اجتماعی مؤثر و در عین حال، ناامن شدن بستر آرام و مستعد برای ناجنبش‌های اجتماعی، خصوصا در وضعیت طلاق عاطفی جامعه و سیاست‌اند. با توضیح این نکته در این قسمت، امیدوارم اندکی روشن شود چرا این بی‌قراری‌ها هم خصلتی آکاردئونی دارند، هم تناسخی اند، و هم خودانگیخته.

«ربنا» انصراف از معنای قرآن نیست، برای ایرانیان عین معنا ست

نای شجریان از سال‌ها پیش از انقلاب اسلامی تا امروز با خواست و اراده‌ی ستم‌ستیزانه و غم‌ها و شادی‌های عموم مردم ایران هم‌کوک و هم‌آهنگ و هم‌نوا بوده است. در ماجرای سال ۱۳۸۸ وقتی شقاق‌های سیاسی در جامعه به آستانه‌های بحرانی خود رسیده بود و برادران دست به خون برادر و خواهر گشوده بودند، شجریان سخن‌گوی ضمیر صلح‌طلب و مسالمت‌جوی مردم ایران شد و همه را به آرامش و ترک مخاصمت و جلوگیری از خون‌ریزی بیش‌تر فراخواند و به‌ نیکوترین نوایی زنهار داد: «تفنگت را زمین بگذار!» و چه ندایی در بحبوحه‌ی آن روزگار از این هشدار می‌توانست به‌هنگام‌تر، زمان‌شناسانه‌تر، مشفقانه‌تر،‌ و مردمی‌تر باشد؟