کنشگران کاموایی

سالن ملاقات اوین، امسال از این ناب‌ترین لحظه‌های زندگی زندانیان خالی خواهد بود؛ از این امکان ساده و کوچکی که بندی عاطفی بود و پیوندی، بین زنان زندانی و عزیزانشان. دیگر از آن گلوله کامواهای رنگی رنگی، از آن کلاه‌ها و ژاکت‌ها، از آن وراندازها و «خوگشل شدم؟» ها خبری نخواهد بود. چرا؟ چون مسئولی «اشتباهی»، به احتمال زیاد نادانسته و با تصوری امنیت زده، دارد معبر هر نسیمی که رایحه‌ای از «زندگی» انسانی را با خود بیاورد به کلی مسدود می‌کند؛ پس امر مقرّر می‌فرماید که: «کاموا هم ممنوع!»

از این لحظه از رعایت آنچه قواعد زندان‌های خود می‌دانید سرباز می‌زنیم و آن را به رعایت حقوق حداقلی‌مان توسط شما موکول می‌کنیم

با توجه به نقض صریح مفاد عدیده از آئین‌نامه‌ اجرایی سازمان زندان‌ ها و سایر قوانین جاری کشور در زمینه حقوق زندانیان و عدم پاسخگویی رئیس زندان به درخواست های مکرر زندانیان برای گفتگو در این باره، از این پس خود را ملزم به رعایت قوانین دلبخواهانه‌ زندان های شما نمی دانیم

قدرت بی قدرتان

اگر این ابتدایی ترین خواسته های زیستی آدمها، نظیر این خواسته ساده که بتوانند با عزت و کرامت راه خودشان را در زندگی پیش بگیرند، از نظر نظام خصلتی سیاسی پیدا میکند و سرکوب میشود، نه به آن دلیل است که آن اهداف واقعی زندگی از ابتدا ماهیتی سیاسی داشته اند، بلکه به این دلیل است که نیاز نظام تمامیت خواه برای کنترل تودرتوی زندگی، هر عمل یا بیان آزادانه و هر تلاش برای “زیستن در دایره حقیقت “را لزوما تهدیدی برای خودش و عملی صد درصد سیاسی به حساب می آورد. از اینروست که باطل السحر تمامیت خواهی نظام، چیزی نیست جز ایستادن علنی بر زمین استوار هویت خویش در پهن دشت زندگی جمعی.

تایید حکم ۶ سال حبس فرهاد میثمی در دادگاه تجدیدنظر

محمد مقیمی، وکیل مدافع فرهاد میثمی طی یادداشتی در صفحه شخصی خود در فیسبوک، از تایید حکم ۶ سال حکم حبس (۵ سال از بابت اتهام اجتماع و تبانی و ۱ سال به اتهام تبلیغ علیه نظام) موکلش در دادگاه تجدیدنظر خبر داد.

سیل درخواست‌ها از روحانی، قابل درک امّا …

انواع تحرکات مدنی مسالمت‌جویانه (از قبیل نامه‌ی ارزشمند اخیر فرهنگیان به رییس قوه‌ی قضاییه و خواست صریح آزادی معلّمان در بند – با محتوای: آزادشان کنید یا ما را هم دربند کنید!) بخشی از پویش و فرآیندِ “صیرورت” جنبش اجتماعی ماست. درخواست‌های مدنی- توده‌ای از حاکمیت آن‌گونه که در روز پس از انتخابات در قالب جشن‌های پیروزی اتفاق افتاد، امری خجسته، مثبت، و بسیار طبیعی و به‌جا بود. مسأله‌ی مورد اشاره در این نوشتار، مشخصاً این است که فوج درخواست‌های مدنی و انتظارات، در زمانی کوتاه و خصوصاً بر یک شخص (روحانی) متمرکز نشود