چگونه میتوان امیدوارانه به آینده نگریست
امید، به تصادف سراغ کسی نمیآید. مگر آنکه واهی و ناشی از خیالپردازی های لحظهای باشد. امیدواری حقیقی بدون تدارک به دیدار مأیوسان نمیشتابد. یکی از عوامل نومیدکننده غلبه این احساس بر مردم است که گویا پیش از این هرگز شرایط زندگی به این دشواری نبوده و مصائب و تنگناها و فشارها به اندازه امروز و در آنجا که ما هستیم این قدر بزرگ و شدید و آزاردهنده نبودهاند. زمانی این ناامیدی تشدید و به تدریج در روان و شعور مردم نهادینه میشود که کوشش های پراکنده و نامنسجم و نیندیشیده برای اصلاح امور به نتیجه نمیرسند و ناکامی پی در پی روی هم تلنبار میشوند. دست آخر این تصور غالب میشود که گویا هرگز، مانند امروز و در این جا که ما زندگی میکنیم، راههای نجات و خروج از بحران و اصلاح این گونه مسدود و تلاشها پر هزینه نبودهاند. حال آنکه در واقع امر چنین نیست
