فاصله جامعه با گفتمان دموکراتیک
چرا سیاست در ایران به تحولخواهان روی خوش نشان نمیدهد؟ این پرسش مدتهای طولانی است اذهان بسیاری را به خود مشغول کرده است لیکن همچون پرسشی بیپاسخ تنها به کار تراشیدن واپسین ذرههای هر ذهن خلاقی میآید چنانکه تو گویی نبرد سهمگینی میان کوشندگان و پویندگان حقیقت به مثابه یگانهراه رهایی با کورهراههای مسدود جستوجوی این پاسخ برقرار است. به بیانی دیگر بدنه اجتماعی تحولخواه ایران خاصه طبقه متوسط مدتهای مدیدی است که با کابوس این پرسش از خواب شب برمیخیزند. این پرسش بنیادین را با دکتر سیدعلی محمودی در میان گذاشتیم. او دکترای علوم سیاسی و نویسنده کتابهایی چون «عدالت و آزادی»، «گفتارهایی در باب فلسفه سیاست»، «نظریه آزادی در فلسفه سیاسی هابز و لاک»، «فلسفه سیاسی کانت» و «اندیشه سیاسی در گستره فلسفه نظری و فلسفه اخلاق» است. محمودی از جمله مولفان و روشنفکرانی است که چند اثر انتقادی در ارتباط با زمانه و اندیشههای شماری از نویسندگان و روشنفکران معاصر ایرانی همچون صادق هدایت، جلال آلاحمد، مرتضی مطهری و علی شریعتی به رشته تحریر درآورده است.
