نمایندهای که نامه توقیف فیلم را امضا کرد، فیلم نمیبیند!
حقیقتاً چگونه میتواند با شناخت حداقلی و حتی عدم تماشای مستمر و متعدد آثار سینمایی، به همین سادگی به نقدهای بیادینی درباره سینما روی آنتن زنده تلویزیون پرداخت و علناً به تماشای اندک فیلم نیز اذعان کرد؟! چگونه میتوان گروهی از فیلمها را توقیف کرد و سپس این فیلمها را در کمیسیون فرهنگی یا کمیسیون اصل نود تماشا کرد و سپس دربارهاش قضاوت کرد؟ آیا چنین شیوهای منطقی است و اساساً بر چه مبنا، فیلمی که توسط همه اعضای کمیسیون فرهنگی و یا کمیسیون اصل نود دیده نشده، نامه عدم اکرانش برای سازمان سینمایی ارسال میشود؟!
