️دورهمی یا مجلس
چکیده :برای مردم ما سوال است مگر نمایندگان ما قسم نخورند که در هر حال به منافع کشور فکر کنند و همه چیزشان را در این راه بگذارند؟ این قسم فقط وقت گل و بلبل و گرفتن سلفی با موگرینی اعتبار داشت و با اولین سرفه یک نماینده در بحرانیترین روزهای کشور باید مجلس تعطیل شود؟ برای فهم این تفاوت از یادداشتی که اخیرا خواندهام وام...
علی ورامینی
در پی شیوع ویروس کرونا در ایالات متحده آمریکا وزیر امنیت داخلی به سنا فراخوانده می شود و بخشی از توضیحات او درباره این بحران بسیار مورد توجه شبکه های اجتماعی ایران قرار گرفته است. این گفتوگو {بیشتر شبیه بازجویی از وزیر است} که به سرعت ترجمه شده بود بارها از سوی دوستان برای من ارسال شد و همه حیرت میکردند از اینکه سناتور آمریکایی وظیفهاش را انجام داده است. خلاف آنچه برای ما آشناست و وقتی وزیری به مجلس میرود نمایندگان برای عرض ارادت از هم سبقت میگیرند، وزیر امنیت داخلی چنان با سناتور برخورد میکند که انگار سناتور رئیس اعظماش است. سناتور با چندین سوال ساده به وزیر امنیت داخلی و {نه حتی بهداشت} حالی میکند که “تو اصلا برای این بحران آماده نبودی و تویی که مسئول جان آمریکاییها هستی باید بیش از اینها قبلتر تدابیر میکردی!”
آنقدر ساده اندیش نیستم که این را به کلیت سیاست آمریکا و به خصوص سیاست خارجی اش تعمیم دهم و یا آن سناتور را یک فرزانهی اخلاقی بدانم که از سر دغدغههای اخلاقی به مواخذه وزیر دست میزند؛ اما همین گفتوگو که بازنمایی این است که مردم “کسی هست در این بحران که حواسش به شما باشد و وزیری بخواهد بیتدبیری کند به چهارمیخ کشیده میشود.”
احتمالاً اولین سوالی که برای مخاطب ایرانی این ویدئو بهوجود میآید این است که چرا آن سناتور باید حضور چنین پر رنگی داشته باشد و اولین واکنش رسمی مجلس ما به شیوع کرونا تعطیلی آن است؟ برای مردم این سوال مطرح میشود که کدام نماینده مجلس ما از پزشک نخبه فوق تخصص ریه نخبهتر است یا وجودش مفیدتر برای مملکت است که آن متخصص باید خط مقدم باشد و نماینده در خانه و پشت توئیتر و اینستاگرام نظریهپردازی کند؟
برای مردم ما سوال است مگر نمایندگان ما قسم نخورند که در هر حال به منافع کشور فکر کنند و همه چیزشان را در این راه بگذارند؟ این قسم فقط وقت گل و بلبل و گرفتن سلفی با موگرینی اعتبار داشت و با اولین سرفه یک نماینده در بحرانیترین روزهای کشور باید مجلس تعطیل شود؟ برای فهم این تفاوت از یادداشتی که اخیرا خواندهام وام میگیرم. دکتر بابک زمانی نورولوژیست و از ستوننویسهای روزنامه شرق، در یادداشتی در بحث مدیریت کرونا به اصطلاحی از نسیم نیکولاس طالب به نام «پوست در بازی» اشاره میکنند. خیلی خلاصه این اصطلاح که ظاهراً از یکضرب المثل انگلیسی میآید این است که “فقط کسانی که سهمی در یک بازی دارند و در آن ذینفعاند نظریاتی واقعی میدهند.”
تنها تفاوت نمایندگان ما با آن سناتور این است که سناتور پوست خود را در بازی احساس میکند. میداند که شیوع این ویروس با تمام ویژهخوارهایی که در بهرهبرداری از سیستم پرشکی هم داشته باشد باز میتواند در جایی یقهاش را بگیرد. در واقع سیاستمدار آمریکایی به این فهم رسیده است که حداقل این یکی بازیای را دیگر نمیتواند تنها برنده باشد اما نمایندگان ما گویی پوستی در این بازی ندارند. مثال عکس این نمایندگان سازندگان برنامه دورهمی هستند. آنها که پوست در بازی استمرار این برنامه به هر قیمتی دارند. میگویند چندین نهاد دست در دست هم دادهاند تا این برنامه با آن همه تماشاچی در بیخطرترین حالت برگزار شود! نمیدانم که این اطمینان جز برای مجری چقدر برای دیگر شرکتکنندگانی که بیفاصله کنار هم مینشنند میتواند درست باشد، اما این سوال برای ما بهوجود میآید که اگر میشود این جمعیت را بیخطر کنار هم نشاند نمیشد مجلس را تعطیل نکرد؟ یعنی در این شرایط واقعاً دورهمی واجبتر از مجلس است؟/ شرق
