عادت حکومت در بازی با آمار
چکیده :اصل سرکوب و کشتار مردم و زندانی کردن مخالفان نادرست است اما به دلیل این که حکومت به این اعمال نیاز دارد، بازی دوم را ادامه می دهد یعنی به جای اعلام آنچه کرده است با آمار مخالفان بازی می کند. حتی فضایی می سازد که این آمارها اعلام شود بعد با اثبات این که این تعداد نبوده است اصل ماجرا را لوث می...
تقی رحمانی
تجربه رفتار حکومتی در عدم اعلام شفافیت خبری دلایل گوناگانی دارد. اما علت اصلی آن خلافی است که حکومت انجام می دهد.
این روش عدم شفافیت با وجود زیان برای حکومت در مجموع برای حکومت مناسب تر است تا اعلام شفافیت و خبر رسانی درست.
اما چرا چنین است؟
نظام ایران در زمان های مختلف یک روش را آزموده و بلد است. آن هم استفاده از تفاوت آماری برای مخدوش کردن کل مسئله می باشد. در این مورد چند مثال می زنم.
در دهه ۱۳۶۰ در اوین لاجوردی ماشین اعدام راه انداخته بود در برابر موتور ترور مجاهدین خلق.
تعداد اعدامی ها به مرور زمان به علت فراوانی آن اعلام نشد. در عوض مجاهدین خلق با اغراق در مورد اعدام ها که چند برابر آمار واقعی اعلام می کردند حکومت را وارد بازی جدیدی کردند که تا امروز ادامه دارد. آن بازی این است که اگر مجاهدین می گفتند ۱۰۰۰۰ اعدامی حکومت با اثبات این که ۱۰۰۰۰ نبوده است اصل اعدام را که کاری نادرست و سرکوب گرانه بود لوث می کرد.
این آموخته را حکومت تا به امروز ادامه داده است .
اصل سرکوب و کشتار مردم و زندانی کردن مخالفان نادرست است اما به دلیل این که حکومت به این اعمال نیاز دارد، بازی دوم را ادامه می دهد یعنی به جای اعلام آنچه کرده است با آمار مخالفان بازی می کند. حتی فضایی می سازد که این آمارها اعلام شود بعد با اثبات این که این تعداد نبوده است اصل ماجرا را لوث می کند.
این روش را در کشتار آبان ۹۸ به کار گرفته است.
این لاپوشانی را در مورد کرونا هم می تواند انجام دهد.
سوال این است که با وجودی که این روش بی اعتمادی می آورد چرا حکومت اصرار بر انجام آن دارد؟
می توان گفت چاره ای جز این کار و روش ندارد. چرا که مجبور است سرکوب کند و در سرکوب فاجعه رخ می دهد. پس باید لاپوشانی کند و برای این لاپوشانی، با آمارهای نادرست بازی می کند.
مشکل زمانی بیشتر می شود که مخالفان یا فعالان در فضای مه آلوده آمار واقعی به اغراق روی آورند. اگر چه در چنین فضایی اغراق طرفدار بیشتری پیدا می کند اما نتیجه آن افزایش بی اعتمادی عمومی است که در نهایت به نفع طرف قدرتمند است.
چاره کار این است که مخالفان و فعالان در ارائه آمار، مستند و دقیق باشند. با این وصف در فضای مه آلوده دست یافتن به آمار دقیق آسان نیست. عدم اطلاع رسانی هم به نفع حکومت می شود.
به خاطر همین است که حکومت اول سرکوب می کند بعد منتظر لوث کردن رفتارش می شود.
اما درست تر این است که آمار را مستند ارائه داد. ولی اطلاع رسانی را نباید فراموش کرد و نیز نباید فراموش کرد که مسئول اصلی این مشکل حکومت است. اگر چه برخی در برابر این خطا، روش نادرستی در پی می گیرند.
