ویروس و دستیاران
چکیده :حقوق دریافتی این پزشکان علیرغم کار سنگین بالینی نهتنها بههیچوجه اجرتالمثل کاری که میکنند نیست بلکه برای حداقلهای زندگی در شهرهای بزرگ هم کفایت نمیکند تا حدی که گاه تصور میکنی با اعلامیه جهانی حقوق بشر هم مغایرت...
بابک زمانی
دکتر «الف» میگوید: راستی تست تخت یکِ آیسییو مثبت شده. دکتر «ب» با خنده میگوید: “وای من الپیاش کرده بودم “دکتر «ز» میگوید “حلالت کردم ” دکتر «ح» میگوید “همون که من لولهگذاری کردم؟ “دکتر «ر» میگوید: “من هم نوار گرفتم” دکتر ص، ژ، خ و… همه با بیمار کارهایی کردهاند. همه با هم میخندند و به شوخی حلالیت میطلبند و هر کدام به دنبال کاری ضروری میروند.
آیا جامعه میداند که در این نبرد توان فرسا، بخش مهمی از پیاده نظام صبور و پرتلاش دستیاران تخصصی در رشتههای مختلف در مراکز دولتی و آموزشی هستند؟
آیا عرصه عمومی تاکنون به شرایط کار، مسئولیتها و مشکلات این بخش از پزشکان که مهمترین گروه از میان پزشکان هستند توجهی نشان داده؟
آیا همه میدانند که این پزشکان بعد از عبور از چه امتحانات دشواری و از میان چه تعداد عظیمی از پزشکان انتخاب میشوند؟
آیا یک نفر تابهحال دقت کرده که میزان حقوق و امکانات دریافتی ایشان بابت کار سنگینی که انجام میدهند با میزان مشابه آن در سایر مشاغل و در کشورهای دیگر چه تناسبی دارد؟
واقعیت آن است که بخش مهمی از بار درمان، آموزش و تحقیق پزشکی بر عهده همین پزشکان است و نهتنها این بلکه سیستم عادت کرده بسیاری مشکلات درمانی را که باید با بودجهای ناچیز رتقوفتق کند با افزایش ظرفیتهای دستیاری بپوشاند. در نیمههای شب که خطیرترین مسائل پیش میآیند فرهنگ استفاده مستقیم از متخصصین -با پرداختی که رضایتشان را جلب کند – صحبتی عجیب و دور از ذهن به نظر میرسد. حقوق دریافتی این پزشکان علیرغم کار سنگین بالینی نهتنها بههیچوجه اجرتالمثل کاری که میکنند نیست بلکه برای حداقلهای زندگی در شهرهای بزرگ هم کفایت نمیکند تا حدی که گاه تصور میکنی با اعلامیه جهانی حقوق بشر هم مغایرت دارد! در برابر اینهمه مشکلات و خدمات دستیاران ما بر اساس معیارهای بینالمللی از حداقلهای آموزشی؛ نظیر تعداد و ساعت کافی هیئت علمی، امکان چرخشهای ملی و بینالمللی و امکانات و فضای کامل آموزشی که هیچ، از حداقلهای لازم برای اقامت و مطالعه در بیمارستان هم برخوردار نیستند.
با همه این تفاصیل همه شاهد بودند که دستیاران جوان %D
