سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

حق من کو؟

چکیده :شیوه ای خطرناک را رواج می دهند که از این پس فضای بسته و در وجوه مختلف آرایشی و هدایت شده و تشریفاتی را باید ادامه دهند؛ پس از این نمی توانند کمترین ادعایی بر آزادیخواهی داشته باشند که چنان مخافتی پدید آورده اند تا کسی جرات نکند معترض باشد؛ اعتراض به خودشان را هم خودشان طراحی می...


علیرضا کفایی

تصویری که این روزها از ایران به نمایش گذاشته می شود با ادعایی که برای فردا دارند و از آن تعبیر به “انقلابی” می کنند بسیار متفاوت است، نمایشهای امروز در قالب تبلیغات انتخاباتی که از برخی نامزدها دیده می شود نمی تواند آن نتیجه را بدهد.

تصویری از جاهلیت و توأم با فریب مردم و مثلاً الگوهایی! که هدفمند تائید صلاحیت شده اند و در بسیاری موارد نه با تاریخ ایران حتی در زمان شاهان شبیه است و نه با اسلام می خواند. نهادی که صواب جامعه و انقلاب و مردم را به شیوه خاص خود تشخیص داده است و حفظ نظام را اوجب واجبات می داند، توضیح دهد از چه نظامی سخن می گوید که در آن دین غائب است و مردم تقسیم شده اند به خودی و غیرخودی و جامعه چندپاره و به شدت قطبی شده است؟

آنچنان به رستگاری خود یقین دارند و تصور می کنند راز دو عالم را یافته و می پندارند که از قلب بهشت نسخه رستگاری برای دیگران می پیچند که کفر هم در شرم و خجلت است؛ در کسوت شریعت و فقاهت و خود را مساوی نظام دانستن و داوری خود را تعمیم دادن که اگر مخالفتی با آن شد بسرعت ضد نظام را بر پیشانی مخالف زدن؛ دین داری نیست، غلبه و تحمیل سیاستی خاص و متحجرانه بر دین است و انحراف از شریعت و خلل در طریقت رهروان است. خود را دانای کل دانستن، نادانی است.

شیوه ای خطرناک را رواج می دهند که از این پس فضای بسته و در وجوه مختلف آرایشی و هدایت شده و تشریفاتی را باید ادامه دهند؛ پس از این نمی توانند کمترین ادعایی بر آزادیخواهی داشته باشند که چنان مخافتی پدید آورده اند تا کسی جرات نکند معترض باشد؛ اعتراض به خودشان را هم خودشان طراحی می کنند.

آیا با این همه طراحی؛ ویرانی اقتصاد و وضعیت اسفبار معیشت مردم را می توانند علاجی نمایند؟ وضعیت اخلاقی و فرهنگی نیز بسیار فجیع تر است اما اقتصاد تباه شده بیشتر خود را نشان می دهد که شکم گرسنه نه دین دارد و نه ایمان که چون فقر آید ایمان شاید برود؛ شاید خود را به خواب زده اند و یا از حقارت شکستهای پی در پی در گذشته است که تصمیم گرفته اند صدای دیگران را خاموش کنند و تشریفات برگزار کنند.! کردار اهل صومعه ام کرد می پرست..!

شاید آنها خود را به خواب زده باشند اما ما که نمی توانیم خود و مردم را فریب دهیم و بخش بزرگی از جامعه را نادیده بگیریم و رنجهای مردمان را نبینیم، نمی توانیم به چینی! کردن جامعه رای دهیم، به اقلیت بی سواد هم اجازه نمی دهیم با تکیه بر قدرت؛ خط و نشان بکشد که ” از ایران بروید” و یا “….گم شوید” بگویند. آنها هم بمانند به راه و صلاح آیند و با هم در پناه دین، میهنمان را بسازیم.
آن روزها!! انتخابات مهندسی می شد و در بغض فرو خورده ملت، سخن از “رای من کو” بود و امروز اگر تدبیری اندیشه نشود و براین سیاق طی کنند و همچنان مرغشان یک پا داشته باشد و به نصیحت ناصحان گوش فرا ندهند و از اصلاح روی برگردانند و با زور و ارعاب نظر خود را تحمیل کنند و سیاست سرکوب را ادامه دهند مطمئن باشند که روزی مردم خواهند گفت ” حق من کو”
کما اینکه زمزمه آن را از هم اکنون می توان شنید که عده ای می گویند در این انتخابات با این همه رد صلاحیتها کدام حق انتخابی برایمان مانده، …… ” حق من کو؟”


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.