تحریم انتخابات و بلوغ جنبش اصلاحطلبی
چکیده :در شرایطی که دایره انتخاب ملت هر روز تنگتر و تنگتر شده و عملاً مکانیزم انتخابات و جمهوریت نظام از معنا تهی شده است، گزینهای مدنیتر، مؤثرتر و کمهزینهتر از تحریم انتخابات برای اصلاحطلبان واقعی باقی نمیماند. به عبارت دیگر تحریم انتخابات از یک سو به معنای ناامیدی از روشهای اصلاحطلبانه گذشته از جمله «انتخاب بین بد و بدتر» خواهد بود و از سوی دیگر همچنان این امید را زنده نگه خواهد داشت که بدون تحمیل هزینههای جبرانناپذیر، شاهد شنیده شدن صدای معترضان و به رسمیت شناخته شدن حقوق اساسی ملت از سوی نهادهای حاکمیتی باشیم....
حسین هدایتی
بر خلاف آنچه تصور یا تبلیغ میشود، بهرهگیری از ابزار تحریم انتخابات نه به معنای عبور از اصلاحطلبی بلکه به معنای گشودن فصل جدیدی از شیوههای مدنی و مسالمتآمیز اصلاحطلبانه در راستای استیفای حقوق ملت و پاسخگو شدن نهادهای حاکمیتی خواهد بود. اگرچه عملکرد ناامید کننده برخی شخصیتها و گروههای مدعی اصلاحطلبی از یک سو و سرکوب ناجوانمردانه معترضان و منتقدان حاکمیت از سوی دیگر، زمینه مساعدی را برای عبور از شیوههای اصلاحطلبانه و شکلگیری حرکتهای رادیکال فراهم نموده است اما همچنان به دلیل پرهزینه بودن و نیز فرجام نامشخص رویکردهای رادیکال، ناگزیر به استمرار کنشهای مدنی البته با بلوغی برگرفته از تجارب ناموفق گذشته هستیم.
در شرایطی که دایره انتخاب ملت هر روز تنگتر و تنگتر شده و عملاً مکانیزم انتخابات و جمهوریت نظام از معنا تهی شده است، گزینهای مدنیتر، مؤثرتر و کمهزینهتر از تحریم انتخابات برای اصلاحطلبان واقعی باقی نمیماند. به عبارت دیگر تحریم انتخابات از یک سو به معنای ناامیدی از روشهای اصلاحطلبانه گذشته از جمله «انتخاب بین بد و بدتر» خواهد بود و از سوی دیگر همچنان این امید را زنده نگه خواهد داشت که بدون تحمیل هزینههای جبرانناپذیر، شاهد شنیده شدن صدای معترضان و به رسمیت شناخته شدن حقوق اساسی ملت از سوی نهادهای حاکمیتی باشیم.
