باتومهایتان را غلاف کنید
چکیده :جمع شدند. جمعیتشان بیشتر و بیشتر شد. آنها عصبانی بودند عصبانی از پنهانکاری و دروغ. عصبانی از اینکه فکر میکنند بازیچه دست کثیف سیاست شدهاند. از اینکه فکر میکنند جانشان برای دولتمردان و سیاستورزان ارزش ندارد. از اینکه فکر میکنند از رئیس جمهور گرفته تا مقامات نظامی مراقب جان و امنیت آنها...
زینب رحیمی
دیشب حافظ و آزادی غوغاکده شد. دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر و دانشگاه صنعتی شریف دیروز عصر قرار گردهمایی داشتند تا به یاد دوستان و هموطنان از دسترفتهشان در حادثه شوم انهدام هواپیمای اوکراینی شمع روشن کنند، پارچه سیاه به دیوار بکشند و با چشمان اشکبار به دیدار هم بیایند و عقده دل بگشایند.
جمع شدند. جمعیتشان بیشتر و بیشتر شد. آنها عصبانی بودند عصبانی از پنهانکاری و دروغ. عصبانی از اینکه فکر میکنند بازیچه دست کثیف سیاست شدهاند. از اینکه فکر میکنند جانشان برای دولتمردان و سیاستورزان ارزش ندارد. از اینکه فکر میکنند از رئیس جمهور گرفته تا مقامات نظامی مراقب جان و امنیت آنها نیستند.
دانشجویان و شهروندان، داغدار حادثه تلخ و تراژیک انهدام هواپیمای مسافربری اوکراینی هستند که باعث جان باختن ۱۴۷ ایرانی و ۳۲ خارجی شد. داغی که به دلیل پنهانکاری و دروغهای مسئولان دیگر رنگ و بوی خشم و طغیان گرفته است. آیا این خشم و ناراحتی حق شهروندان نیست؟ درک سوگواری، گریه و فریاد برای این همه تلخی تا این حد پیچیده است که کمترین فریاد را برنمیتابید، و بیمعطلی ماشینهای غول پیکر سیاهتان را راهی خیابانها و دانشگاههای کشور میکنید. ماشینهایی که بیشتر از آنکه نماد ترس باشند نماد ناامنی هستند.
برادران سیاهپوش! ایرانیان امروز سیاهپوش خواهران و برادران خود هستند. حرمت عزادار و دل زخمخورده اشان را نگه دارید و باتومهایتان را غلاف کنید. گاز اشکآور را به سمت کلاس درس دختران و پسران خود حواله نکنید. زمانی میتوانیم مردم ایران را به شکیبایی در درد و انبوه پیشامده دعوت کنیم که شما قدری کضم غیض نشان دهید. تکبری را که باتوم و اسلحه به شما بخشیده؛ تف کنید. سپر و گرز و کلاهخود از تن به در کنید. فضای نفس کشیدن به فرزندان خود بدهید. آنها عصبانی خونهای پایمالشده هستند. «خطای انسانی» افراد مختلف را به یک چوب برانید. آیا خطای انسانی مسئولین شلیک اشتباه موشک به سمت هواپیمای مسافربری کم است اما شعارهای دانشجویی ولو قدری تند و تیز گناه کبیره نابخشودنی.
از اسب تکبری که اسلحه و باتوم برایتان زین کرده؛ پایین بیاید و گوش به فریاد مردم بسپارید، حتی اگر فریادهایی از سر خشم باشد.
منبع: مجمع دیوانگان
