دفاع از محصوران؛ استراتژی یا تاکتیک

چکیده :هدف مشترک شفاف سازی حاکمیت و خاتمه دادن به وضع نابسامان موجود است. هر فرد یا گروه یا حزب برنامه خود را مستقلا اعلام می کند که مثلا خواهان حکومت آزاد و دمکراتیک و سکولار یا غیردینی است و در پایان این مردم اند که تعیین می کنند به چه کسی رای دهند و چه کسی را برمی گزینند....

کلمه – خسرو میرزایی

در مبارزات و فعالیت های سیاسی – اجتماعی آن چه احزاب و تشکل ها و فعالان و منتقدان باید در نظر بگیرند یکی راهبرد کلی است بنام استراتژی و دیگری چگونگی اجرای این راهبرد متناسب با اقتضائات زمان و مکان که آن را تاکتیک می نامند. درواقع تاکتیک تدبیر و مشی سیاسی است برای نیل به هدف یا اهداف استراتژیک.

هر اندازه هم که تفحص پیرامون استراتژی انجام گیرد و انتخاب آن هم دقیق و جامع الاطراف باشد اگر تاکتیک و خط مشی مناسب به کار گرفته نشود تحقق استراتژی و به تبع آن نیل به هدف هم غیرممکن یا به تعویق می افتد. از طرفی باید استراتژی هر حزب و سازمان و فعال سیاسی اجتماعی مشخص باشد تا بتواند تاکتیک ها و نیروهای موجود در جامعه را به سوی نیل به هدف سازمان داده و هدایت نماید و از افراط و تفریط بپرهیزد. تاکتیک در واقع سیاست هایی است که در پرتو استراتژی به کار گرفته می شود تا به بهترین وجه بتوان به هدف یا اهداف کلی دست یافت.

فرض کنید شما در مقابل تان حکومتی است که حقوق و آزادی های دمکراتیک را رعایت نمی کند و هر نوع اعتراض و انتقاد و فعالیت اجتماعی را با تهمت و سرکوب پاسخ می دهد و اصلا به خواسته های مردم اعتنایی ندارد تا چه رسد که آنها را برآورده سازد و شما با یک حکومت جور و مانع بزرگ توسعه و پیشرفت مواجه اید. در چنین وضعی هدف مهم و استراتژیک شما، تغییر و یا واداشتن حکومت به قبول اصلاحات است. تغییر یا اصلاح چنین حکومتی هدف استراتژیک آزادیخواهان و عدالت طلبان و بلکه همه انسانهایی است که خواهان پیشرفت جامعه اند. اما شما برای نیل به این هدف استراتژیک (یعنی تغییر یا اصلاح حکومت ) باید عاقلانه و متعادل عمل کنید و تاکتیک و خط مشی سیاسی مناسب و کارساز و همه جانبه نگر را در عرصه عمل بکار گیرید که باعث تضعیف و انزوای بیشتر حکومت و تقویت و گسترش آزادی خواهانِ خواستار تغییر وضع موجود شود.

این تاکتیک و مشی سیاسی باید همه مبارزین و منتقدین و معترضین و مورد ظلم واقع شوندگان را در ائتلاف یا همان جبهه مقابل حکومت گرد آورد و تقویت کند. تاکتیک و سیاست همه عدالت خواهان باید طوری باشد که از هر گونه اعتراض و افشاگری و انتقاد حمایت کند، حتی اگر متحدان ما یاران نیمه راه هم باشند باید از حداقل مخالفت و اعتراض و انتقاد شان استقبال کرد.

هر سازمان یا سیاستمداری بعد از بررسی همه جانبه یک استراتژی را تدوین و طی برنامه ای اعلام می کند. این هدف می تواند برای عده ای حداقل خواسته ها و برای عده ای دیگر حداکثر خواسته ها باشد.

در صورتی دست یابی به این هدف میسر می شود که خط مشی درستی انتخاب شود تا بتواند بخش وسیع تری از جامعه را علیه وضع موجود برانگیزاند. قدر مسلم بهترین خط مشی و سیاست، دفاع از حقوق مردم و همه گروه ها و شخصیتها و اقلیتها با هر نوع باور و ایده و مسلکی است. از هر نوع تعرض و ظلم و تعدی علیه آحاد مردم باید برای افشاگری علیه حاکمیت بهره جست.

با این تفاسیر به یک مورد حساس و مهم در جامعه امروز می پردازیم:
دفاع از محصورین ،میرحسین موسوی و کروبی و زهرا رهنورد
این دفاع هم می تواند استراتژیک باشد و هم تاکتیکی.

بیاییم از دو بعد به محصورین بنگریم یکی از بعد حقوق انسانی که باید از هر انسان مظلومی حتی اگر با ما اختلاف نظر داشته باشد، بدون تبعیض دفاع کنیم.

دراین مورد بهترین نمونه گفته ولتر فیلسوف خطاب به مخالف است که می گوید: گرچه با نظرات شما بشدت مخالفم و حتی متنفرم، اما حاضرم جانم را فدای حق آزادی بیان عقاید واندیشه ات نمایم.

بنابراین، وظیفه همه ما دفاع از آزادی و رفع حصراز محصورین است. همه افرادی که خواهان تغییر و یا اصلاح جامعه هستند می بایست از هر کسی که به نوعی مورد ظلم و تعدی حکومت قرار گرفته و یا حبس و محصوراست، دفاع کند. این بعد استراتژیک دفاع است.

دیگری اینکه محصورین علیه عدم احترام به رای مردم و اینکه عده ای خواست خودشان را بر مردم تحمیل می کنند اعتراض نمودند و جنبش اعتراضی را هدایت نمودند. مقصر سرکوب تظاهرات مردم حکومت بود نه محصورین. محصورین با وجود تحمل همه مشقات حصر همگام با مردم در پی مطالبات مشترک اند پس باید به حمایت از آنها برخاست.

هدف مشترک شفاف سازی حاکمیت و خاتمه دادن به وضع نابسامان موجود است. هر فرد یا گروه یا حزب برنامه خود را مستقلا اعلام می کند که مثلا خواهان حکومت آزاد و دمکراتیک و سکولار یا غیردینی است و در پایان این مردم اند که تعیین می کنند به چه کسی رای دهند و چه کسی را برمی گزینند. بعد از حصول تغییر یا تحمیل خواست اصلاح جامعه به حکومت در وضعیت جدید، استراتژی و اهداف جدیدی مطرح می شوند و طبیعی است که افراد و شخصیت ها و سازمان هایی که قبلا بر روی مسئله تغییر یا اصلاح حکومت با ما اشتراک نظر داشتند و همگام ما بودند در مرحله جدید از گام نهادن به مراحل بالاتر برای پیشرفت جامعه در جا بزنند و همراهی نکنند و حتی مخالفت ورزند. یعنی چه بسا دوستان و متحدان پیشین به مانع پیشرفت تبدیل شوند آن وقت است که باید با آنها مبارزه کرد. این مربوط به مراحل بعد است نه حالا که هدف اصلی و اولویت اصلی بدست نیامده است .در اوضاع کنونی همه باید یک صدا و متحد علیه انحصارطلبی و کیش شخصیت و استبداد فقهی مبارزه کرد و به اختلافاتی که بعدا ممکن است پیش بیاید دامن نزد.

الفبای سیاست حکم می کند قبول کنیم که مبارزه مراحلی دارد و در مرحله کنونی مانع اصلی پیشرفت جامعه و آزادی و دموکراسی، حکومت دیکتاتوری است و از هر گونه مبارزه یا افشاگری یا مخالفت با این استبداد (حتی اگر اقدام کوچکی باشد) باید حمایت شود.

هدایت اعتراضات سال ۸۸ و بعد از آن تحمل ده سال حصر و در تنگنا قرار گرفتن آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و تحمل این همه سختی و سر خم نیاوردن در مقابل حاکمیت و از همه مهمتر دفاع صریح و محکم از اعتراضات آبان ۹۸ در بیانیه های قاطع شان اقدامی چشمگیر و تاثیرگذار و ضربه ای اساسی بر استبداد است. دور از انصاف است که علیه چنین حصر ده ساله ای اعتراض نشود و یا در شرایط حصر از آنها خرده گرفت.

قضاوت در مورد این که محصورین در آینده به چه میزان با جنبش همراهی می کنند نوعی پیش داوری غیرمعقول است. بهتر است قضاوت را به آینده و عملکردشان در مراحل بعدی جنبش بسپاریم نه این که حال در مورد کسانی که در حصراند پیش داوری کنیم.

ضمن عدم انکار تاثیر گذار بودن فعالیتهای آگاهی بخش ،اما باید گفت نوعی ایدئالیسم دور از واقعیت است که در ذهن خود جنبش را در مراحل عالی فرض و ترسیم کنیم . این مردم اند که با حرکت و عمل شان واقعیت ها و میزان پیشرفت را مشخص می کنند نه پندار بلند پروازانه خیالی ما. مردم برای حرکت اعتراضی خود منتظر هیچ حزب و گروهی نماندند و از هیچ جا هم دستور نگرفتند و ازین به بعد هم نخواهند گرفت. این سیاسیون هستند که باید نبض جامعه را در دست داشته باشند و همراه آنها قدم بردارند. میرحسین موسوی نشان داد که همراه آگاه و شجاع و صادق و دلسوزی برای مردم خصوصا تهیدستان و تحقیرشدگان است. پس هم از بعد استراتژیک و هم تاکتیکی دفاع از او و بیانیه اش کاری عقلانی و معطوف به خیر عمومی است.