مجاهد خوب، مجاهد مرده است!
چکیده : ۷سال بعد از این نامه (دیماه۸۸) وقتی فرزند آیتالله طاهری به بهانه همراهی با جنبش سبز بازداشت شد کینهی کهنه را هم تسویه کردند و در فهرست اتهاماتش نوشتند: «تهیه و نگهداری بیانیهها و نامههای آیتالله طاهری و ترغیب او به استعفا از امامت جمعه اصفهان». ارگان سپاه همان روز نوشت: «سیدعلی طاهری بازداشت شد». تذکر دادند سیدعلی سالها پیش در جنگ شهید شد و دستتان به او نمیرسد؛ این نامش محمدحسن...
محمدجواد اکبرین
۱۷سال پیش، ۱۷تیرماه. اولین امامجمعه انقلاب که هم پدر شهید بود و هم «پدر بسیجیان اصفهان» خوانده میشد از امامت جمعه و نمایندگیِ رهبری کنارهگیری کرد؛ اما نامهی استعفایش را خطاب به رهبری ننوشت.
آیتالله طاهری اصفهانی خطاب به مردم نامه نوشت که: «هنگامی که از وعدهها و قول و قرارهای اول انقلاب یاد میآورم، همچون بید بر سر ایمان خویش میلرزم/آتش که گرفت خشک و تر میسوزد؛ لاف زدن و گزاف گفتن و حریم خصوصی افراد را شکستن و به سخنان کلیشهای دلخوش بودن و از جمعیتهای خیابانی سان دیدن، تاکنون نتوانسته از حجم انبوه مشکلات و معضلات بکاهد… باندهای مافیایی و خلع یدِ مجلس و وجود اهرمهای مطلقهی نامتناهی و مادامالعمرِ نامحدود و قدرتهای بادآورده…».
آن شب در تحریریه روزنامه نوروز بودیم که از شورای امنیت ملی تماس گرفتند و معلوم شد که «مخاطبِ غیرمستقیمِ نامه» همه را از پرداختن به آن منع کرده است. تحریریه نوروز هم یکی از مهمترین تصمیمهای تاریخ مطبوعات ایران را گرفت؛ مطالب ممنوعه را برداشت اما جایش را خالی گذاشت و سفید منتشر کرد!
چند روز بعد رهبری به نامهای که شرح و بررسیاش ممنوع بود پاسخ داد تا تحلیلگران در رسانههای تصویری و مکتوب به شرح و بررسی پاسخ رهبری بپردازند. آقای خامنهای مدعی شد که نامه، «منسوب» به آیتالله است؛ یعنی خودش نامه را ننوشته و دیگری [دشمن] برایش نوشته است.
۷سال بعد از این نامه (دیماه۸۸) وقتی فرزند آیتالله طاهری به بهانه همراهی با جنبش سبز بازداشت شد کینهی کهنه را هم تسویه کردند و در فهرست اتهاماتش نوشتند: «تهیه و نگهداری بیانیهها و نامههای آیتالله طاهری و ترغیب او به استعفا از امامت جمعه اصفهان». ارگان سپاه همان روز نوشت: «سیدعلی طاهری بازداشت شد». تذکر دادند سیدعلی سالها پیش در جنگ شهید شد و دستتان به او نمیرسد؛ این نامش محمدحسن است!
۱۳سال بعد از آن نامهی تاریخی، آیتالله درگذشت و رهبری در پیام تسلیتی او را «عالم مجاهد» خواند! عجیب هم نبود چون خطر جهاد و اجتهادِ او رفع شده بود و دیگر کسی را تهدید نمیکرد. از نظر رهبری، مجاهدِ خوب، مجاهدِ مُرده بود!
