روز کارگر؛ حق تجمعات خیابانی و کارگران زندانی
چکیده :مدتهاست که در خصوص تجمعات این شکلی، بحثهای فراوانی در جامعه و حتی در بین دولتمردان شکل گرفته و هربار نیز حاکمان میگویند که تجمع حق مردم است و اما این حق همیشه مورد تعرض قرار میگیرد و امروز نیز فعالان کارگری معترض نتوانستند در مقابل مجلس تجمع کنند همان طور که دوسال پیش فعالان زنان نتوانستند در روز جهانی زن یعنی ۸ مارس در مقابل وزارت کشور جمع شوند و هر بار نیز بهانه عدم مجوز بوده، در حالیکه بارها دیده شده که گروههای دیگر البته از جریانی خاص به راحتی نه تنها در مقابل مجلس که هرجای دیگر تجمع...
روز کارگر است و در بسیاری از نقاط دنیا کارگران تعطیل هستند و بر سر کار نخواهند رفت، آدابی برای تکریم کارگران. در ایران نیز بعضی از کارگران تعطیل شدهاند و بعضی دیگر کماکان بر سر کار هستند و در ایران نیز چون بسیاری از نقاط جهان تجمعات کارگری بر گزار میشود. یکی از این تجمعات توسط خانه کارگر برگزار میشود و تجمع دیگر مربوط به کارگران وابسته به سندیکاها و تشکلات مستقل کارگری است که یا اصلا برگزار نمیشود و یا چون امروز همراه با بازداشت و دستگیری و نهایتا برهم خوردن تجمع خواهد بود.
تعدادی از کارگران سندیکای کارگران شرکتواحد اتوبوسرانی تهران به همراه جمعی از فعالان کارگری در مقابل مجلس تجمع کردند که نهایتا پلیس و نیروهای امنیتی لباسشخصی گردهمایی آنان را بر هم زده و شماری را بازداشت کردند.
در همین رابطه رضا علیخانی، مدیرکل سیاسی استانداری تهران گفته: «هیچکس یا گروهی برای برگزاری تجمع به استانداری تقاضا نداده و استانداری هم هیچ مجوزی صادر نکرده؛ پس تجمع جلوی مجلس غیرقانونیاست و پلیس وظیفه دارد با آن برخورد کند.»
مدتهاست که در خصوص تجمعات این شکلی، بحثهای فراوانی در جامعه و حتی در بین دولتمردان شکل گرفته و هربار نیز حاکمان میگویند که تجمع حق مردم است و اما این حق همیشه مورد تعرض قرار میگیرد و امروز نیز فعالان کارگری معترض نتوانستند در مقابل مجلس تجمع کنند همان طور که دوسال پیش فعالان زنان نتوانستند در روز جهانی زن یعنی ۸ مارس در مقابل وزارت کشور جمع شوند و هر بار نیز بهانه عدم مجوز بوده، در حالیکه بارها دیده شده که گروههای دیگر البته از جریانی خاص به راحتی نه تنها در مقابل مجلس که هرجای دیگر تجمع کردهاند.
اما تجمع امروز و برهم خوردن آن از دو منظر میتواند مورد توجه قرار گیرد. نخست آنکه امروز، روز جهانی کارگر است، چند روز است که در ایران سخن از تکریم کارگران است، همه جا نام آنها را میشنوی، عکس بوسه بر دستان کارگر منتشر میشود و خلاصه آنکه کارگران تاج سر هستند؛ اما همین تاج سرها وقتی منتقد یا معترض میشوند، وقتی در تشکلهای خاص حضور ندارند، نه تاج سر هستند و نه بوسهای بر دستانشان زده میشود، آنها حق تجمع ندارند و بر دستان آنان دستبند زده می شود. چه خوب بود اگر یک امروز کارگران مخالف و منتقد که هیج جایی در قاب عکس ها ندارند تحمل می شدند و اجازه می گرفتند تا چند ساعتی در گوشه ای از این شهر حضور داشته و حرفشان را بزنند و فریادشان را بکشند، طومارشان را امضا کنند و سهمی داشته باشند از روزشان.
مطمئنا تجمع چند ساعتهی این کارگران نه مخل امنیت ملی بود و نه خطری برای حاکمیت در پی داشت که برعکس می توانست متضمن امنیت ملی هم باشد. به جای اضافه کردن چند زندانی دیگر به زندانی های فعلی، به جای تولید خشم و بغض بیشتر و به جای اضافه کردن یک بحران امنیتی بر دیگر بحران ها موجود فقط کافی بود تا چند ساعت تحمل می شدند و با تساهل و مدارا با آنان برخورد می شد و نهایتا این تجمع بدون درگیری و یک معضل امنیتی دیگر به پایان می رسید و این همه حس بی اعتمادی بوجود نمی آمد، آنهم در شرایطی که کشور بیش از همیشه نیازمند همدلی و همراهی است و نباید بر تنش ها افزوده شود هرچند که گویی عده ای اصرار عجیبی بر افزودن بر تنش ها دارند.
و اما نکته دوم به اظهارات معاون سیاسی وزارت کشور بر می گیردد که می گوید از آنجاکه این تجمع مجوز نداشته، پلیس حق برخورد با تجمع را داشته است. این روزها گوش هایمان سخنان عجیبی از مردان دولت حسن روحانی می شنود، سخنانی که با آنچه دو سال پیش همین روزها حسن روحانی از تریبون های مختلف می گفت متفاوت است. یک روز وزیر کشور حامی پیامک های گشت ارشادی می شود و روز دیگر معاون سیاسی وزیر کشور از برخورد پلیس دفاع می کند. حتی اگر اظهارات مقام وزارت کشور کاملا درست و قانونی و حقوقی هم باشد، باز با آنچه که حسن روحانی در خصوص تساهل و مدارا و عدم امنیتی کردن کشور می گفت در تضاد است.
اتفاقا باوجود عدم مجوز این وزارت کشور و وزارت کار دولت حسن روحانی باید می بودند که باتوجه به تمام ادعاهای سال ۹۶ باید به عنوان حامی این کارگران پیش قدم می شدند و مانع از برخورد قهری و امنیتی با آنان می شدند و از حق کارگران برای تجمع مسالمت آمیز در مقابل مجلس دفاع می کردند نه اینکه توجیه گر برخوردها باشند.
امتداد
