فربهی مناسکی؛ نقد سیاست های مذهبی جمهوری اسلامی
چکیده :همین تسامح، حاشیه‌ی امنی را فراهم آورده که «آستان مقدس امام‌خمینی» هم از بودجه‌ی سالانه‌ی کشور ارتزاق کند و هم حتی از بودجه‌ی سالانه‌ی شهر تهران. البته این ناده‌یده‌انگاری و تسامح اصلاح‌طلبان قابل درک...
محسن حسام مظاهری
روند کپی‌برداری و شبیه‌سازی مناسک و تشریفات زیارت شیعی درباره‌ی مزار آیت‌الله خمینی کماکان ادامه دارد. بعد از ضریح و بارگاه و صحن و سرا و زیارتنامه حالا کار به «همایش خادمین افتخاری[!] آستان مقدس[!] حضرت امام‌خمینی(س)» رسیده است و احتمالاً فرداروز به افتتاح «دفتر شفایافتگان» و موقوفات و اهدای نمک و پارچه‌ی تبرکی هم خواهد رسید.
این بدعت‌های خطرناک، بیش از هر چیز به باور مذهبی مردم ضربه زده و خواهد زد.
یک نمونه‌ی آشکار از غلبه‌ی ملاحظات سیاسی و باندی بر منافع ملی همین است که اصلاح‌طلبان این اشرافیت سیاسی و مذهبیِ خمینی‌ها را می‌بینند و با سکوت از کنار آن می‌گذرند.
همین تسامح، حاشیه‌ی امنی را فراهم آورده که «آستان مقدس امام‌خمینی» هم از بودجه‌ی سالانه‌ی کشور ارتزاق کند و هم حتی از بودجه‌ی سالانه‌ی شهر تهران. البته این ناده‌یده‌انگاری و تسامح اصلاح‌طلبان قابل درک است.
هرچه باشد آن‌ها هم به عنوان جریان سیاسی برای فعالیت در یک جامعه‌ی مذهبی به چنین پایگاه مذهبی‌ای نیازمندند. وقتی دست‌شان از تولیت اغلب بقاع و اماکن متبرکه کشور کوتاه است، آن‌ها هم به یک «حرم» نیاز دارند که به وقتش نمایش مذهبی‌شان را در آن‌جا اجرا کنند. وگرنه اگر یک‌دهم حساسیتی که رسانه‌ها و فعالان سیاسی و نخبگان به عملکرد آستان قدس رضوی نشان می‌دهند (و در جای خود حساسیتی بهجا و درست است) یا یک‌دهم واکنشی که به بودجه‌ی موسسه‌ی امام‌خمینی و جامعه المصطفی نشان می‌دهند (که آن‌هم در جای خود بهجا و درست است) را به عملکرد و بودجه‌ی تولیت حرم امام‌خمینی نشان می‌دادند، شاید کار به این‌جا نمی‌رسید.
پ.ن. فقط این‌که سال‌ها بعد، وقتی کسانی دیگر مشابه همین رویه را درباره‌ی مرقد رهبر بعدی در پیش گرفتند، ناظران خاموش امروز دیگر حق اعتراض نخواهند داشت.
