سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

سیما در خودش غرق می‌شود

چکیده :بعنوان یک رسانه باید همانقدر که آماده پخش آیتم‌های بعد از برد هستید، آماده پخش آیتم‌های بعد از باخت هم باشید. بدانید چه می‌کنید و چگونه فضای شکست‌خورده مغموم و عصبی عمومی را با ابزار رسانه مدیریت و هدایت و مهار کنید. اما یک برنامه تخصصی تلویزیون، با مخاطبان زیاد که در طول برگزاری جام ملت‌های آسیا از شبکه۳ چندساعت برنامه داشت؛ برای یک مسابقه مهم ملی با بیشترین بیننده به این نکته ساده حرفه‌ای کاملا بی‌توجه...


کامبیز نوروزی

شاید جذابترین و مهمترین وجه رسانه‌ای شکست فوتبال ایران از ژاپن در جام ملت‌های آسیا، نوع مواجهه تلویزیون با این شکست بود.

بعد از پایان بازی، میثاقی در برنامه‌اش گفت که الان نمی‌دانم چه چیزی قرار است پخش شود. تمام برنامه را برای پیروزی ایران تهیه و پیش‌بینی کرده بودیم (نقل به مضمون). چند دقیقه بعد از این جمله، برنامه تمام می‌شود!

سیما هیچ فکر یا نقشی برای مواجهه با افکار عمومی بعد از شکست ندارد. چیزی که بسیار مهمتر از طبل شادانه کوبیدن بعد از پیروزی است. همه چیز رها.

آنها خودشان در فضای تبلیغی و رسانه‌ای خودشان به دام افتادند. بعنوان رسانه توجه نکردند که فوتبال یک مسابقه است. بردن دارد. باختن هم دارد.

بعنوان یک رسانه باید همانقدر که آماده پخش آیتم‌های بعد از برد هستید، آماده پخش آیتم‌های بعد از باخت هم باشید. بدانید چه می‌کنید و چگونه فضای شکست‌خورده مغموم و عصبی عمومی را با ابزار رسانه مدیریت و هدایت و مهار کنید.

اما یک برنامه تخصصی تلویزیون، با مخاطبان زیاد که در طول برگزاری جام ملت‌های آسیا از شبکه۳ چندساعت برنامه داشت؛ برای یک مسابقه مهم ملی با بیشترین بیننده به این نکته ساده حرفه‌ای کاملا بی‌توجه بود.

آنها در همان فضایی گیر کردند که خودشان برای افکار عمومی و روحیه دادن با اغراق‌های زیاد ساخته بودند؛ یعنی قدرت فوتبال ایران در آسیا. اینکه تیم ملی ایران قدرتمند است و حتما قهرمان این دوره است و حسرت چهل و چندساله را پایان می‌دهد.

اما آنها اگر حرفه‌ای بودند، باید آن سوی سکه را هم خودشان می‌دیدند و برایش آماده می‌بودند. ولی ندیدند و آماده نبودند، چون حرفه‌ای نیستند.

آنها بیشتر از مردم عادی منفعل شدند و قافیه را به خودشان باختند و یک وظیفه مهم حرفه‌ای را از یاد بردند که همان مدیریت افکار عمومی بعد از شکست است.

این همان الگوی ثابت رفتار تلویزیون است که در همه عرصه‌های سیاسی و فرهنگی تکرار می‌شود. چیزهایی را که با واقعیت فاصله دارد، یا اصلا غیرواقعی است، با اغراق و تأکید منعکس می‌کنند. بعد خودشان چنان آنها را باور می‌کنند که یادشان می‌رود واقعیت چیز دیگری است یا واقعیت‌های دیگری هم وجود دارد.

سپس آنگاه که واقعیت چهره سخت خود را نشان داد، درمی‌مانند. منفعل می‌شوند. فریب خودشان را می‌خورند و همه چیز را به واقعیت می‌بازند. سیما، خودش در خودش غرق می‌شود…


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.