چنگ اندازی به سیمای یک محصور!

چکیده :برای ما مهترین بحث، تاریخ‌هاست! هیچ سند رسمی این ادعا رو که نخست وزیر مطلع بوده رو تایید نمیکنه. فارغ از روشن بودنِ عاملین و آمرین مستقیمِ جنایت، اطلاع یا عدم اطلاع موسوی و واکنشش حتی بعد از پایان اعدامها ممکنه همچنان برای عده‌ای محل نقد باشه که قبلا در اینباره توضیح داده...

رشته_توییت/ درد مشترک 

این فایل حدودا ۲۰۰صفحه‌ای از عفو بین الملل هست، وقتی نام موسوی رو سرچ کنیم ۵مرتبه اسم ایشون آورده شده و تمام اون مراتب مرتبط با ادعای مصاحبه با شبکه تلویزیونی ORF اتریش هست که مشخصا در مورد عملیات مرصاد یا فروغ جاویدان هست و پرسش اصلی از حدود ده سال پیش که این گفتگو تبدیل به دستاویزِ حمله شده همچنان بی پاسخ مونده و اون اینکه اساسا چرا تصویر اون مصاحبه منتشر نمیشه و چه مانعی میتونه مانع از دسترسی به آرشیو شبکه بشه؟!

برای سهولت کار تصاویر سرچ نام موسوی رو اوردم که نشون دهنده‌ی مطالب مربوطه‌ست. در صفحات ۲۴، ۶۶ و ۶۷ از موسوی و مصاحبه با ORF ذکر شده و پاراگرافی از موسوی نقل شده که صراحتا به مجاهدین خلق، همکاری با صدام، حمله به ایران و البته برخوردِ قاطع و دفع اونها اشاره میکنه و فکر نمیکنم تا اینجا خرده‌ای بشه وارد کرد خصوصا وقتی که کل مصاحبه در اختیارمون نیست.

ادعای بعدیِ عفو بین الملل در صفحه‌ی مکاتبه با مقاماتی‌ست که اسامی اونها در اولین urgent action به تاریخ ۱۶ آگوست ۱۹۸۸ (۲۵/۵/۶۷) آورده شده. متن این بیانیه در زیر اومده که با عنوان death penalty(مجازات اعدام) به نگرانی در مورد این پرداخته و از اعدام ۱۰ نفر به جرم جاسوسی برای عراق، ۷مجاهد خلق در باختران، ۱ نفر در ایلام همچنین ۳عضو حزب توده و یک نفر از فدائیان شاخه اکثریت “بنا بر گزارش‌های دریافتی” اظهار نگرانی کرده و در قسمت recommended action از مخاطب میخواد که از طریق آدرسها و ابزاری که معرفی شده درخواست‌هاشون رو برای مقامات ارسال کنن! از جمله به آدرس موسوی اردبیلی، وزیر دادگستری و.. و همینطور به هر نمایندگیِ ج.ا در کشورِ محلِ اقامتِ مخاطب(با عبارت copies to diplomatic representative of iran in your country).

از این گذشته، در این بیانیه اثری از اعدام دسته جمعی، کشتار یا به عبارت حقوقی mass prisoners killing(کشتار دسته جمعی) یا crimes against humanity دیده نمیشه.

دومین urgent action یا اقدام این نهاد در تاریخ ۲اکتبر ۱۹۸۸ (۱۰/۷/۶۷) بوده. در اینجا با استناد به نشریه‌ی مجاهدین و با همون عنوان بیانیه‌ی قبلی(death penalty) به اعدام “صدها نفر” از هواداران مجاهدین در باختران، اسلام آباد غرب و کنگاور اشاره میکنه و به سخنان موسوی اردبیلی در نماز جمعه مبنی بر “فشار افکار عمومی برای اعدام زندانیان هوادار مجاهدین” استناد داره.

مکانیزم ارسال درخواست و گزارش هم مثل بیانیه‌ی سابق هست و در واقع این گزارش هست که با “هر” سند یا استنادی برای اولین بار به اعدام انبوه اشاره میکنه.

نکته‌ی مهم اما اینجاست که حتی بیانیه اول که فاقد اشاره به اعدام دسته جمعی‌ست، ۲۰روز بعد از شروع پروسه اعدام منتشر شده و بیانیه دوم مربوط به حدود ۵ روز بعد از اتمام اعدام‌های دسته جمعی!

با این اوصاف ادعای مکاتبه‌ی “رسمی” با مقامات دولتی در این موارد وجود نداشته و حتی اگر بیانیه‌ی اول رو که فاقد اشاره به اعدام‌های فله‌ای هم هست رو ملاک بگیریم و فرض کنیم نخست وزیر بوسیله‌ی رسانه‌ها ازون مطلع شده باشه هم باز به ۲۰روز بعد از شروع اعدام‌ها برمیگرده و این چیزی نیست که کسی ندونه! چه آقای منتظری و چه خود موسوی عنوان کردند که وقتی مطلع شدند که بیشترِ اعدام‌ها انجام شده بود (فایل صوتی منتشره از دفتر آیت الله منتظری هم نشون میده صحبت از به زعم خودشون تعداد کمی! میکنن[حدود ۲۰۰نفر] و خبر از اعدام اکثر اونها میدن و درخواست اجازه میشه!).

در مورد بیانیه دوم که اساسا بعد از پایان اعدام‌ها منتشر شده! بنابراین این ادعا و سندش(مصاحبه با تلویزیون اتریش و بیانیه اول عفو بین الملل) تقریبا تکرار همون ادعای ۱۰ سالِ اخیره و نکته‌ی تازه‌ای نداشته.

اما به لحاظ رسمی، عفو بین الملل دارای یک دفتر دائمی به عنوان یک نهاد غیر دولتی هست که گزارشاتش رو به شورای حقوق بشر سازمان ملل ارائه میکنه و این شورا با بررسی شواهد یا ملاحظه‌کاریهای سیاسی اقدام به تصویب یا عدم تصویب قطعنامه و یا توصیه نامه میکنه.

در این مورد به خصوص، نزدیکترین سند مربوط به گزارش گالیندو پل (گزارشگرِ ویژه‌ی وقت حقوق بشر در مورد ایران) به تاریخ ۱۲فوریه ۹۰(۲۳/۱۱/۶۸) هست که مطابق تصویر در تاریخ ۱۲بهمن ۶۷ به امضای نخست وزیر رسیده. یعنی چند ماه بعد از وقوع اعدامها و چند نکته جالب اینجاست که در خودِ گزارش اولا تعداد ۱۸۷۹ نفر برآورد میشه ثانیا به نشریات و اطلاعات خودِ سازمان مجاهدین هم استناد شده و علی‌رغم انتقادات شدید از نقض حقوق بشر، اعدام بدون دادرسی عادلانه و نقض حقوق زنان و بهاییان و.. باز هم خبری از عنوان “جنایت علیه بشریت” نیست! ا

برای ما مهترین بحث، تاریخ‌هاست! هیچ سند رسمی این ادعا رو که نخست وزیر مطلع بوده رو تایید نمیکنه. فارغ از روشن بودنِ عاملین و آمرین مستقیمِ جنایت، اطلاع یا عدم اطلاع موسوی و واکنشش حتی بعد از پایان اعدامها ممکنه همچنان برای عده‌ای محل نقد باشه که قبلا در اینباره توضیح داده شد.