حق نابرابر در سیمای ملی
چکیده :میرحسین موسوی، مهدی کروبی، زهرا رهنورد، زندانیان خرداد ۸۸ و پس از آن از جمله افرادی هستند که چهره شان بارها با اتهامات گوناگون از سوی صدا و سیما پخش شد و هیچ گاه امکان دفاع از خود را نیافتند. پس از انتخابات خرداد ۸۸ بارها میرحسین موسوی از رئیس وقت سیما خواست تا به او آنتن داده شود برای آنکه بتواند از خود دفاع کرده و دلایل اعتراضش را بیان کند اما این اتفاق...
کلمه – گروه خبر: روز گذشته احسان علیخانی در صدا و سیما حضور یافت تا به قول خودشان از اتهاماتی که روزنامه شرق به او منتسب کرده بود دفاع کند.
روزنامه شرق در گزارشی که در ارتباط با پرونده فساد مالی در موسسه ثامن الحجج منتشر کرده بود با استفاده از حروف کوچک از مجریان و سلبریتیهایی گفته بوده که از این موسسه وام گرفته و آن را پرداخت نکردهاند.
فارغ از درستی یا نادرستی این گزارش و نام افراد گیرندهی وام، موارد مطرح شده در خصوص این مجریان در روزنامهای با تیراژ پایین مطرح شده بود، اما به مجری صدا و سیما در رسانهای با بینندههای میلیونی زمان داده شد تا از خود و رسانهاش دفاع کند، در حالیکه طبق قانون آن پاسخ باید در خود روزنامه داده میشد.
صدا و سیما در حالی این تریبون را در اختیار مجری خود گذاشت تا به اتهامات مطرح شده پاسخ گوید که تاکنون این رسانه علیه بسیاری از چهرههای فرهنگی و سیاسی و مدنی برنامههای متعددی ساخته و به هیچ کدام از آنها امکان پاسخ در این رسانه را نداده است.
هنوز برنامه هویت در اذهان زنده است، برنامهای علیه چهرههای مطرح سیاسی و فرهنگی که اتهامات سخیفی را علیه این افراد مطرح کرد و هیچ گاه افراد مورد اتهام نتوانستند از خود دفاع کنند.
میرحسین موسوی، مهدی کروبی، زهرا رهنورد، زندانیان خرداد ۸۸ و پس از آن از جمله افرادی هستند که چهره شان بارها با اتهامات گوناگون از سوی صدا و سیما پخش شد و هیچ گاه امکان دفاع از خود را نیافتند.
پس از انتخابات خرداد ۸۸ بارها میرحسین موسوی از رئیس وقت سیما خواست تا به او آنتن داده شود برای آنکه بتواند از خود دفاع کرده و دلایل اعتراضش را بیان کند اما این اتفاق نیافتاد.
یا ناطق نوری و هاشمی رفسنجانی که در مناظره بین محمود احمدی نژاد و میرحسین موسوی از سوی احمدی نژاد مورد اتهام قرار گرفته بودند طی نامههای مختلف از ضرغامی خواستند تا به آنها وقت دفاع از خود دهد، خصوصا که این اتهامها در یک برنامه زنده در تلویزیون پخش شده بود و طبیعتا حق آنها بود که در برنامهای دیگر از خود دفاع کنند اما چنین حقی به آنها داده نشد.
این چند نمونه تازه وضعیت افرادی بود که در جمهوری اسلامی نقش مدیریتی داشتهاند، در سیمای ملی چه بسیار برنامههایی علیه افرادی ساخته شد و اتهاماتی علیه آنان پخش شد که دستشان به هیج جای بند نبود و هیچ گاه نتوانستند از خود دفاع کنند و حتی تا لحظهی مرگ نیز دقیقهای به آنان اختصاص داده نشد تا آن اتهامات را رد و از خود دفاع کنند.
اما صدا و سیمایی که با پول مردم اداره میشود به مجری خود وقت کافی میدهد تا نه تنها از خود دفاع کند که اتهاماتی نیز علیه دیگران مطرح کرد. این رویه نه مطابق قانون است و نه مطابق عدل و انصاف، با هیچ کدام از موازین همخوانی ندارد و رسانهای که باید ملی باشد را تبدیل به یک تریبون خاص برای افراد خاص کرده است و پیش از پیش اعتماد عموم را از بین می برد.
