سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

رمضان، ماه خودسازی

چکیده :راستی چنانچه در روز حساب و کتاب که "فَمَنْ یَعْمَلْ ‏مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیْراً یَرَهُ - وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ" است، حاکمان و منسوبین رژیم پهلوی در ‏دادگاه عدل الهی دادخواهی کنند (و خواهند کرد) که ما در رابطه با کارهای خلافی که ‏انجام داده ایم آماده عقوبت هستیم و لکن نوری و نوری ها به ما نسبت های کذب و ‏خلاف واقع داده اند و به عنوان حق الناس، از ما بخواهند جبران کنیم و یا مواخذه شویم، ‏چه پاسخی داریم و چه می توانیم انجام...


عبدالله نوری

ماه رمضان، ماه تقوی، پرهیزکاری، تزکیه نفس و صفای باطن است. مستحبات را انجام ‏ندادیم مهم نیست، به حرمت رمضان، خود را به گناه آلوده نکنیم.‏

در قرآن کریم آمده است که “از غیبت برادر خود دوری کن، که آن مانند خوردن گوشت مرده‏ ‏اوست”. در روز ماه رمضان باید از خوردن پرهیز کرد، چه رسد که گوشت مرده انسان باشد.‏

در جلسات دعا، روی منبر و پشت تریبون، آن هم در ماه رمضان، از خلاف گویی، دروغ ‏پراکنی، اتهام زنی و شایعه پراکنی پرهیز کنیم. از قضاوت ناصحیح نسبت به غیر ‏همفکران خود و انتشار خشونت و کینه اجتناب کنیم.‏

خداوند متعال در قرآن کریم سفارش می‌کند که از بسیارى از گمانها بپرهیزیم و از گمان ‏سوء نه تنها نسبت به مومنین که نسبت به همه آدمیان پرهیز کنیم. ‏

خاطرم هست، پس از فاجعه ۱۷ شهریور ۱۳۵۷، جامعه روحانیت مبارز تهران بیانیه ای ‏صادر و در آن بیانیه، تعداد تقریبی شهداء میدان ژاله را نیز اعلام کرد.‏

به اتفاق برخی دوستان، از اصفهان به قم آمدیم و در منزل مرحوم آیت الله طاهری خرم ‏آبادی، خدمت شهید بزرگوار، آیت الله دکتر بهشتی رسیدیم. من با ناراحتی به ایشان گفتم چرا در بیانیه شما تعداد شهدا کم ذکر شده؟ ایشان از من ‏پرسیدند پس چه عددی باید می نوشتیم؟ من در جواب گفتم باید ده برابر این تعداد می ‏نوشتید، ایشان در جواب فرمودند، آقای نوری، شهدای میدان ژاله این تعداد هم نبوده ‏است.‏

سال ها بعد که تب و تاب انقلاب فرو نشست، به فکر فرو رفتم که مگر اتهام زدن در ارتباط ‏با همه انسان ها، غیر اخلاقی و حرام نیست؟ مگر اتهام زدن و نسبت ناروا دادن حتی به ‏رژیم پهلوی و اعوان و انصارش مجاز است؟ بر مبنای کدام مستند دینی می توان نسبت ‏به انسان غیر مومن، نسبت خلاف واقع داد؟

چرا ما جهت تخریب رژیم شاه، گاه احساس ‏وظیفه می کردیم که یک شهید را ده برابر کنیم و یا آنچه بر زبان و قلم مان جاری می ‏شود، بگوییم و بنویسیم و احساس می کردیم چون ما روحانی هستیم و یا انقلابی ‏هستیم و یا اهل نماز و روزه و به عبارتی ظاهرالصلاح هستیم، خدا هم با ماست و ما ‏مشمول عفو پروردگار خواهیم شد؟

راستی چنانچه در روز حساب و کتاب که “فَمَنْ یَعْمَلْ ‏مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیْراً یَرَهُ – وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ” است، حاکمان و منسوبین رژیم پهلوی در ‏دادگاه عدل الهی دادخواهی کنند (و خواهند کرد) که ما در رابطه با کارهای خلافی که ‏انجام داده ایم آماده عقوبت هستیم و لکن نوری و نوری ها به ما نسبت های کذب و ‏خلاف واقع داده اند و به عنوان حق الناس، از ما بخواهند جبران کنیم و یا مواخذه شویم، ‏چه پاسخی داریم و چه می توانیم انجام دهیم؟

این داستان اختصاص به دیروز ندارد، امروز هم، همه ما در معرض امتحان الهی ‏هستیم و باید سعی کنیم که از جاده انصاف و عدالت خارج نشویم، تا در دنیا و آخرت ‏سرفراز باشیم و بر اشتباهات گذشته مان، حسرت نخوریم.

امید که، از همین ‏رمضان تصمیم بگیریم در چارچوب معیارهای اخلاقی و معنوی و تزکیه روح و طهارت نفس، که همان هدف روزه نیز می باشد، گام برداریم، ان شاء الله.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.