آقای دادستان سر جای خودتان بنشینید، نیاز نیست در همه کارها دخالت کنید!

چکیده :رییس قوه قضاییه و دادستان‌هایش همه جا هستند، در تمام امور دخالت می‌کنند در مورد همه چیز نظر می‌دهند، اما آنجا که باید باشند حضور ندارند، آنجا که باید سخن بگویند سکوت می‌کنند. خط و نشان کشیدن‌های آنان برای شهردار تهران و دخترکان کوچکی است که در برنامه‌ای حضور پیدا می‌کنند، برای دراویش و تشکیل دادگاه و صدور حکم در کمتر از یک هفته است، برای دختران خیابان انقلاب و دانشجویان و منتقدین و روزنامه نگاران و فعالان زنان است. دادستان تهران خطاب به شهردار تهران تذکر می‌دهد که وظایفش را در شب عیدی انجام دهد اما چه کسی می‌خواهد به دادستان تهران تذکر...

کلمه – نرگس‌ مستوفی:

این روزها گویا هیچ کس سر جای خود نیست و پیش از همه این مسوولان قضایی هستند که بر جای خود ننشسته‌اند.

رییس قوه قضاییه و دادستان‌هایش همه جا هستند، در تمام امور دخالت می‌کنند در مورد همه چیز نظر می‌دهند، اما آنجا که باید باشند حضور ندارند، آنجا که باید سخن بگویند سکوت می‌کنند. خط و نشان کشیدن‌های آنان برای شهردار تهران و دخترکان کوچکی است که در برنامه‌ای حضور پیدا می‌کنند، برای دراویش و تشکیل دادگاه و صدور حکم در کمتر از یک هفته است، برای دختران خیابان انقلاب و دانشجویان و منتقدین و روزنامه نگاران و فعالان زنان است. دادستان تهران خطاب به شهردار تهران تذکر می‌دهد که وظایفش را در شب عیدی انجام دهد اما چه کسی می‌خواهد به دادستان تهران تذکر دهد؟

سال‌ها طول کشید تا پرونده سعید طوسی مورد رسیدگی قرارگیرد، خانواده‌های پسران نوجوان مورد اذیت و آزار قرار گرفته بارها شکایت کردند، فریاد زدند، تظلم خواهی کردند و اگر صدایشان را بالا نبرده بودند هیچ‌گاه به پرونده‌شان رسیدگی نمی‌شد، هرچند که رسیدگی هم که شد نوش‌داروی پس از مرگ سهراب هم نبود و به راحتی حکم به تبرئه قاری مخصوص داده شد. تبرئه‌ای که رسوایی بزرگی برای دستگاه قضا بود، معلوم شد با دخالت از مقامات بالا پرونده بسته شده است.

شش سال طول کشید تا دستگاه قضایی پرونده سعید طوسی را با دستور از بالا ببندد، اما به سرعت به پرونده رقص چند دختر بچه رسیدگی می‌شود و برای شهردار تهران خط و نشان کشیده می‌شود.

باقر قالیباف ۱۲ سال شهردار این شهر بود، بی‌حساب و کتاب خرج کرد، قراردادهای صوری بست، زمین‌های آنچنانی بخشید و تهران را بی‌درخت و بی‌باغ کرد، شهرداری را بدهی‌های میلیاردی به ارث گذاشت و … در واقع می‌توان طومارها از تخلفات باقر قالیباف نوشت که محل این نوشته نیست، اما می‌توان اینجا از دادستان تهران پرسید تمام این سال‌ها شما کجا بودید؟ آنقدر سرگرم بازداشت به اصطلاح مدل‌های اینستاگرامی و دختران بی‌حجاب و فعالان سیاسی و مدنی و روزنامه‌نگاران و خط و نشان کشیدن بودید که نفهمیدید در تهران چه گذشت و شهردار چه کرد؟! چطور آن زمان برای شهردار تهران به این سرعت پرونده باز نکردید؟ آیا مشکل شما فقط و فقط رای مردم و جریان سیاسی وابسته منتخبانشان است.

۸ سال از جنایات رخ داده در کهریزک می‌گذرد، جنایاتی که دیگر هیچ سرپوشی نمی‌شود بر آن گذاشت، ۸ سال طول کشید تا قاضی متخلف کهریزک “سعید عزیز” به دو سال زندان محکوم شود، قوه قضاییه هشت سال زمان نیاز داشت تا به جنایتی چنین آشکار بپردازد و یک هفته برای حکم دادن به دراویش و انجام شکایت علیه شهردار تهران کافی است. پرونده زهرا کاظمی و ستار بهشتی و دیگر قربانیان این دستگاه نیز بماند که هنوز در پیچ و خم‌های دادگاه‌ها بایگانی شده‌اند و خاک می‌خورند و درعوض دختران خیابان انقلاب و دانشجویان سریعا حکم گرفتند تا اقتدار این دستگاه تنها را بلرزاند و هرصدای منتقدی را ساکت کند.

دادستان تهران، دادستان کشور، رییس قوه قضاییه، سخنگوی این قوه و دیگر مقامات عالیه این دستگاه مدت‌هاست از پرداختن به وظایف خود غافل شده‌اند، یک روز در مورد برجام اظهار نظر می‌کنند، روز دیگر برای دختران خط و نشان می‌کشند، یک روز حکم اعدام صادر می‌کنند، یک روز برای رییس جمهور منتخب دستورالعمل صادر می‌کنند و روز دیگر مجلسیان را سرجای خود می‌نشانند و خلاصه هر روز به کاری مشغول هستند و اختلاس‌گران، مفسدین اقتصادی، مدیران نالایق، دزدان دکل‌های نفتی و …. راحت در شهر راه می‌روند و زندگی می‌کنند.

یک نفر باید به دادستان تهران و بقیه مسوولان قضایی نهیب بزند که امسال هم تمام شد، شما چه کردید؟ چقدر به وظایف خود عمل کردید؟ چه کارنامه‌ای از خود به جای گذاشتید؟

از سوی دیگر انگار که مسوولان انتصابی بیشتر طلبکار هستند تا مسوولان انتخابی، انگار آنان که هیچگاه رای مردم را کسب نمی‌کنند و مادام‌العمر بر مسند قدرت هستند و خیالشان راحت است که پاسخگوی هیچ کس نیستند راحت می‌توانند برای همه خط و نشان بکشند و منتخبین مردم را تهدید کنند. یک روز نماینده مجلس و یک روز شهرداری که به صورت غیرمستقیم توسط رای اکثریت انتخاب شده است. وقتی که دولت‌آبادی و همکارانش به هیچ کس و هیچ نهادی پاسخگو نباشند آن وقت طلبکار همه می‌شوند و در اموری که به آنها ربطی هم ندارد مرتب دخالت می‌کنند و به این شکل قوه قضاییه تبدیل به ویرانه‌ای می‌شود که فقط و فقط مظهر فساد و بی‌عدالتی است.