از اوج عزّت تا حضیض ذلّت

چکیده : عطش ماندن در قدرت موگابه نود و سه ساله را مجاب کرده بود که بار دگر در انتخابات ریاست جمهوری که تنها پیروزش اوست شرکت کند و همزمان برای پس از خود به دنبال بیعت در جهت انتقال قدرت به همسرش باشد. تلاش برای ماندن به هر قیمتی این انقلابی خوش‌نام دیروز قاره آفریقا را در شرایطی قرار داد که دیگر هم‌حزبی‌های خودش هم تاب تحمّل زیاده‌خواهی‌اَش را نداشتند ...

محمد تقى کروبى:

رابرت موگابه انقلابی برجسته‌ای بود که در استقلال رودزیای سابق و زیمباوه امروز نقش کلیدی داشت. او در اوج محبوبیت و عزّت به قدرت رسید و این‌روزها پس از نزدیک به چهار دهه ماندن در قدرت در حضیض ذلّت در حال اخراج از قدرت است. عطش ماندن در قدرت موگابه نود و سه ساله را مجاب کرده بود که بار دگر در انتخابات ریاست جمهوری که تنها پیروزش اوست شرکت کند و همزمان برای پس از خود به دنبال بیعت در جهت انتقال قدرت به همسرش باشد. تلاش برای ماندن به هر قیمتی این انقلابی خوش‌نام دیروز قاره آفریقا را در شرایطی قرار داد که دیگر هم‌حزبی‌های خودش هم تاب تحمّل زیاده‌خواهی‌اَش را نداشتند. میراث امروز دیکتاتور حراره ویرانه‌ای‌ست به نام زیمباوه آن‌هم با مشکلات اقتصادی بسیار.

اگر منتسکیو در اثر تاریخی‌اَش تأکید کرده بود: قدرت فساد می‌آورد، لرد آتکن به زیبایی بر آن افزوده بود: قدرت مطلق فساد مطلق می‌آورد. فساد قدرت، بیماری مشترک کسانی‌ست که پس از جلوس دیگر حاضر به ترک آن نمی‌شوند و معمولاً در مقام مصلحی می‌خواهند خیر و شرّ یک ملّت را با شاقول منافع شخصی و قومی‌شان تعیین کنند. در ساختارهایی که صاحبان قدرت در مقام عمل مشروعیت و مبنای قدرت کسب شده را از مردم نمی‌دانند پاسخگویی هم معنا و مفهومی ندارد و پرواضح است خروجی این رویکرد چیزی جز فساد لجام گسیخته و تقابل حکمرانان با حکم رانده‌شدگان نیست.