تحریم آن‌ها و مقابله‌ی ما: تا کِی شعار؟
چکیده : این طرح مجموعه‌ای‌ست از شعارهای ضدآمریکایی، که با گرته‌برداری از اقدامات آمریکایی‌ها نوشته شده‌است؛ مثلاً در مقدمه برخی عبارات را، باز به‌تقلید از آمریکایی‌ها، تعریف کرده‌اند، که البته برخی واژگان موجود در تعریف‌ها، خودْ از فرط ابهام نیازمند تعریف‌اند (!)، یا این‌که دارایی آمریکایی‌های مشمول طرح را در ایران توقیف کرده‌اند، یا امکان مبادلات بانکی را با ایران از ایشان سلب کرده‌اند ـــ کسی هم نیست که بپرسد مگر هیچ مقام سیاسی یا نظامی آمریکایی در ایران حساب بانکی دارد؟ ...
یوسف رحمانی:
در پاسخ به‌تحریم‌های اخیر آمریکا، صرف‌نظر از بررسی تخصصی این‌که تصویب این تحریم‌ها ناقض برجام هست یا خیر، مجلس شورای اسلامی طرحی را با عنوان «مقابله با اقدامات ماجراجویانه و تروریستی آمریکا در منقطه» تصویب کرده‌است. مطالعه‌ی هر دو متن بسیار آموزنده است؛ از جمله در خصوص دقت خیره‌کننده و جزئی‌نگری مثال‌زدنی آمریکایی‌ها در تحریم، و بی‌دقتی و رفتار نمایشی و کلی‌گویی و شعارهای بی‌مایه‌ی ما در پاسخ به‌این تحریم؛ خصوصاً اگر پیش‌نهادهای نمایندگان را در اصلاح این طرح بخوانیم که حسابی مفرح است: برخی حتا به‌دنبال این بوده‌اند که سران حکومت سابق را نیز به‌موجب همین طرح تحریم کنند (!).
در واقع، این طرح مجموعه‌ای‌ست از شعارهای ضدآمریکایی، که با گرته‌برداری از اقدامات آمریکایی‌ها نوشته شده‌است؛ مثلاً در مقدمه برخی عبارات را، باز به‌تقلید از آمریکایی‌ها، تعریف کرده‌اند، که البته برخی واژگان موجود در تعریف‌ها، خودْ از فرط ابهام نیازمند تعریف‌اند (!)، یا این‌که دارایی آمریکایی‌های مشمول طرح را در ایران توقیف کرده‌اند، یا امکان مبادلات بانکی را با ایران از ایشان سلب کرده‌اند ـــ کسی هم نیست که بپرسد مگر هیچ مقام سیاسی یا نظامی آمریکایی در ایران حساب بانکی دارد؟ یا اصلاً مگر وزن ما در مبادلات تجاری بین‌المللی چقدر هست که بخواهیم دیگران را از امکانات گسترده و نظام بانکی شفاف و پاسخ‌گوی‌مان (!) محروم کنیم؟ وقتی سهم ما از تجارت بین‌الملل چیزی کم‌تر از نیم‌درصد است، این حرف‌ها بیش‌تر به‌شوخی شبیه است.
وانگهی، سایر اقدامات هم، از تحرکات منطقه‌ای تا دیگر حرکات، تاکنون در حال انجام بوده‌اند؛ چه‌نیازی به‌این‌که متنی که روشن است از جایی دیگر به‌مجلس‌نشینان دیکته شده به‌تصویب برسد، و شأن قانون‌گذار بیش از پیش دچار خدشه شود؟ تنها عبارت مفید معنای این طرح در مواد ۱۱ و ۱۲ آن آمده‌است، که بدون هیچ‌گونه تدبیری جهت تخصیص بودجه و پیش‌بینی محل آن، دولت را ملزم کرده‌است که مجموعاً ۲هزارمیلیارد تومان را به‌تحرکات امنیتی در منطقه و توسعه‌ی توان موشکی اختصاص دهد؛ در حالی که مطابق اصل ۷۵ قانون اساسی، طریق هرگونه «افزایش در هزینه‌ی عمومی» باید معلوم شده‌باشد.
از این گذشته، حتا این عبارات مفید معنا هم در واقع بی‌معنی‌اند: با این قبیل اقدامات می‌خواهیم دقیقاً چه‌مقابله‌ای با اقدامات آمریکا کنیم؟ کل بودجه‌ی این طرح، که در شرایط فعلی، بار هزینه‌ای قابل ملاحظه‌ای را نیز بر منابع عمومی تحمیل می‌کند، چیزی نزدیک به۶۰۰میلیون دلار است؛ در حالی که فقط بودجه‌ی نظامی ایالات متحد در سال ۲۰۱۷ نزدیک به۶۵۰میلیارد دلار بوده‌است: دوبرابر کل بودجه‌ی ایران در سال ۱۳۹۶ ـــ مقایسه‌ای که به‌قدر کفایت برای بیان اختلاف در قدرت گویاست.
تقویت توان دفاعی خوب است، لازم است، ضروری‌ست؛ ولی این‌قبیل اقدامات را هیچ‌کس جدی نمی‌گیرد. فن‌آوری‌های نظامی بازدارنده نیازمند توسعه‌اند، ولی اولاً در موشک خلاصه نمی‌شوند و، خصوصاً، ما نیازمندتر به‌پدافندهای هوایی قدرت‌مند هستیم. از این گذشته، راه قوی‌شدن از این مسیرها نمی‌گذرد؛ اگر می‌توانیم از خودمان دفاع کنیم، که بحمدالله می‌توانیم، اکنون باید با کار اقتصادی نیرومندتر شویم؛ ایران اکنون نیازمند شفافیت و ثبات اقتصادی، مبارزه‌ی بی‌امان با فساد ساختاری، و برچیدن زمینه‌های متنوع آن است، تا با جذب روزافزون سرمایه‌ی خارجی، بتوانیم آن‌چنان اقتصاد مستحکمی بسازیم، که هیچ تحریمی بر آن اثرگذار نباشد.
