آیا شعارها بر ما مستولى شد؟
چکیده :شنیدن خبر بیمارى قلبى کروبى و همچنین کسالت موسوى زنگ خطریست که چون مردم، روشنفکران و سیاستمداران زمان مصدق نباشیم که آنسان که از تیغ انتقاد نسلهاى پس از خود در امان نماندند، ما هم توجیهات تاریخ مصرف گذشتهاى چون آنان نیاوریم و نسلى سربرآورده باشیم نه شرمسار و...
کلمه – مجید دری:
حصر آنزمان به وقوع پیوست که حرف بر عمل پیشى گرفت. «موسوى دستگیر بشه/کروبى دستگیر بشه/ایران قیامت میشه» شعارها بر ما مستولى شد و از فضاى پراتیک فاصله گرفته و جا ماندیم. و وقتى حصر ادامه پیدا کرد که الویت گذار از فضاى موجود زیرکانه تغییر یافت و وارد دنیاى دیگرى شدیم. ایستادگى نکوهش شد و عدهاى وجه المصالحه عدهاى دیگر شدند. نتوانستیم از کسانیکه پاى معامله نیامدند و سودجویانه و یا حتا مصلحتاندیشانه بر عهدشان ماندند پشتیبانى کنیم.
گاهى فکر میکنم اگر انتخاب من بین مصالحه و فردایى قدرتمندانه بود و یا ایستادگى و حصر، چه وسوسهها و چه توجیه و تفسیرهایى نمىجستم که گزینه اول را برگزینم.
مطالبه محور بازى جدیدى را آغاز کردیم. ٩٢،٩۴،٩۶. در بزنگاهها در اجتماعات خودمانى رفع حصر را فریاد زده و شاید نیروى پیاده وجهه المصالحهها قرار گرفتیم. خرسند از اینکه توانستیم حرف خود را به کرسى بنشانیم. کرسى در گرماى خردادها به خودمان هم نچسبید. درست است که گفتیم “ما همه سبز سبزیم” اما به راستى که باتوم توانست بنفشمان کند و باز شعار پیشى گرفت. شاید زمان مصدق نیز… بگذریم.
یک نکته: محصور بودن خانم رهنورد الزاما به دلیل همسر مهندس موسوى بودن نیست. چقدر زمان لازم بود تا در کنار مردان سیاست، بانوان هم رخ بنمایند. در سالهاى اخیر پس از سوچى و میانمار، رهنورد و ایران است که جامعهاش از پیله مردسالارى نه به حرف که به عمل در حال رهیدن است و یک سوم از هزینهها را شجاعانه بر دوش میکشد. [حال اگر بانوان در زمان پیروزى نه وزیر شوند و نه معاون وغیره تصمیم گیرنده زیر سوال میرود. جامعه به روند برابرى خواهانه اش ادامه میدهد و پیشى میگیرد.]
یک سوال: راهکارهاى مختلف را یک به یک پشت سر گذاشتیم. سکوت، بزنگاه، مطالبه، سکوت،… . راهکار دیگرى هم میتوان متصور بود و یا شعار انتخابات بعدى هم رفع حصر خواهد شد؟!
شنیدن خبر بیمارى قلبى کروبى و همچنین کسالت موسوى زنگ خطریست که چون مردم، روشنفکران و سیاستمداران زمان مصدق نباشیم که آنسان که از تیغ انتقاد نسلهاى پس از خود در امان نماندند، ما هم توجیهات تاریخ مصرف گذشتهاى چون آنان نیاوریم و نسلى سربرآورده باشیم نه شرمسار و سرافکنده.
