سیاست: جایی میان سازش و ستیزش
چکیده :هم آنها را که تنها از سازش و مصالحه و کوتاهآمدن میگویند باید نقد کرد و به چالش کشید - چراکه در برابر منطق زور و استبداد، سازشکاری مطلق تنها ره به زبونی و عقبنشینی بیشتر میبرد؛ و هم آن دسته که را تنها از چالش و تنش و تقابل و ضدیت میگویند باید به آرامش و بلندنظری دعوت کرد - که دود جنگ و ترس و ترور به چشم کشور میرود و برندهی چنان فتنههایی سرکوبگران...
کلمه – ساراموحد:
مقام رهبری دربارهی سیاست خارجی گفتهاند چالش هزینه دارد، اما سازش هم هزینه دارد، و هزینهی سازش از چالش بیشتر است.
معقولتر این است که بگوییم چه سازش و چه چالشِ صرف برای منافع کشور مضر است: سازشِ صرف کشور را به ورطهی زبونی و امتیازدادن میاندازد؛ چالشِ دائمی و بیمنطق نیز کشور را به لبهی پرتگاه فنا میکشاند.
سیاستِ خارجی درست و اصولی باید در پرهیز از این افراطوتفریط تعریف شود؛ تعادلی میان محکم ایستادن بر سر مواضع در عین نرمش و گفتگو برای پیشبرد منافع.
طرفه اینکه این تعادل تنها ملاک سیاست خارجی نیست، و معیار تنظیم سیاست داخلی نیز همین است:
ایستادگی بر سر مواضع در عین گفتگو و پرهیز از تنش و هزینه زایی بیفایده برای کشور.
سیاست ایدهآل در مواجهه با زورگویان و مستبدین داخلی نیز برای نیل به نفع حداکثری مردم همین است:
هم آنها را که تنها از سازش و مصالحه و کوتاهآمدن میگویند باید نقد کرد و به چالش کشید – چراکه در برابر منطق زور و استبداد، سازشکاری مطلق تنها ره به زبونی و عقبنشینی بیشتر میبرد؛
و هم آن دسته که را تنها از چالش و تنش و تقابل و ضدیت میگویند باید به آرامش و بلندنظری دعوت کرد – که دود جنگ و ترس و ترور به چشم کشور میرود و برندهی چنان فتنههایی سرکوبگران اند.
افراطوتفریط هر دو آفت راه سبز تعادل و تدبیر و صبر و امیدند:
سیاست معقول و مؤثر در حد تعادل سازش و ستیزش معنا مییابد.
