رهبری «حداکثر اختیارات کشور» را دارد اما «حداقل پاسخگویی» را هم ندارد

چکیده : رهبری «حداکثر اختیارات کشور» را دارد اما «حداقل پاسخگویی» را هم ندارد و حتی وقتی نمایندگان خبرگان با استفاده از حق قانونی‌شان از او سؤال می‌کنند حذف می‌شوند (مثل آیت‌الله دستغیب در سال ۸۸) و یا در دوره‌های بعد ردصلاحیت می‌شوند ؛ احمد جنتی دبیر شورای نگهبان (بر خلاف نص صریح قانون) گفته خبرگان حتی حق ندارد به تغییر یا مهار رهبری فکر کند. ما ناگزیریم در حد توان‌مان آینه‌ای در مقابل رهبری بگذاریم و سرکشی‌ها، ناراستی‌ها و تناقض‌هایش را نشانش دهیم...

محمدجواد اکبرین

آیت‌الله خامنه‌ای در تازه‌ترین سخنرانی‌اش گفته «دروغ محض» است این ادعا که «اگر برجام نبود، حتماً جنگ بود».
آیا می‌دانید نخستین کسی که در میانه‌ی تحریم‌ها، شروع جنگ را هشدار داد خودِ ایشان بود؟ تنها پانزده‌ماه قبل از انتخاب حسن روحانی به ریاست جمهوری، وقتی کشور بر اثر سیاست‌های وقت، در سراشیبی سقوط اقتصادی و امنیتی بود مردم نوروزشان را با این هشدار رهبری آغاز کردند که «آمریکا ممکن است دیوانگی کند» و تاکید کرد «ما سلاح اتمی نداریم، سلاح اتمی هم نخواهیم ساخت، اما در مقابل تهاجم دشمنان چه آمریکا و چه رژیم صهیونیستی برای دفاع از خودمان، در همان سطحی که دشمن حمله کند، به آنها حمله خواهیم کرد».(اول فروردین‌ماه ۹۱)

ساعتی بعد تیتر برخی وبسایت‌های اصولگرا این بود: «هشدار صریح رهبر انقلاب درباره‌ی تهاجم احتمالی به ایران». وبسایت رسمیِ رهبری در پایان سال از مخاطبانش پرسید: «مهم‌ترین سخن رهبری در سالی که گذشت چه بود؟» و هشدار درباره‌ی جنگ، جزء چهار جمله‌ی برگزیده‌ی مخاطبان شد؛ زیرا آنها هم باور کرده بودند خطر جنگ را. از قضا رهبری چون باورش این بود که «اگر برجام نبود حتما جنگ بود» به «نرمش قهرمانانه» تن داد اما وقتی خطر از سرش گذشت برجام را «خسارت محض» خواند و ادعای جنگ را «دروغ محض».

البته برای بسیاری از کسانی که با انتخاب‌شان کشور را از خطر جنگ نجات دادند و بی‌تدبیری‌های رهبری و دولتِ منصوبش را جبران کردند این رفتارِ ناجوانمردانه دور از پیش‌بینی نبود ولی چون «ایران» را بیشتر از نظام دوست داشتند تن به تحمل این وضعیت سپردند.

پی‌نوشت:
چنانکه از کامنت‌های یادداشت‌های پیشین پیداست برخی از هواداران آیت‌الله خامنه‌ای از این نقدها دلخور و خشمگین‌اند.
درک‌شان می‌کنم اما به گمانم چاره‌ای جز این نقدهای صریح نداریم. رهبری «حداکثر اختیارات کشور» را دارد اما «حداقل پاسخگویی» را هم ندارد و حتی وقتی نمایندگان خبرگان با استفاده از حق قانونی‌شان از او سؤال می‌کنند حذف می‌شوند (مثل آیت‌الله دستغیب در سال ۸۸) و یا در دوره‌های بعد ردصلاحیت می‌شوند؛ احمد جنتی دبیر شورای نگهبان (بر خلاف نص صریح قانون) گفته خبرگان حتی حق ندارد به تغییر یا مهار رهبری فکر کند: «عده‌ای شیاطین می‌گفتند ما باید عده‌ای را وارد مجلس خبرگان کنیم که درباره‌ی رهبری فکر کنند، اما شورای نگهبان تا آنجا که می‌توانست صلاحیت آنها را رد کرد» (پنجم اسفندماهِ ۹۴)

ما ناگزیریم در حد توان‌مان آینه‌ای در مقابل رهبری بگذاریم و سرکشی‌ها، ناراستی‌ها و تناقض‌هایش را نشانش دهیم.