پاسخ دقیق آیتالله خامنهای به یک پرسش مهم
چکیده :باید بپرسیم مرجع تقلیدی که فتوایش مستندِ پاسخ آقای خامنهای به سؤالات شرعیِ دانشجویان بود دقیقا از چه زمانی حتی چاپ برخی کتابهای فقهیاش هم ممنوع شد؟ آیا همهی آنها دقیقا از زمانی که منتقد رهبری شدند همهی فضیلتهایشان را یکباره از دست دادند؟ بگذارید پاسخِ این پرسش را از زبان آیتالله خامنهای بشنویم در همان نشستِ مذاکرات بازنگری قانون اساسی: «من میگویم سلاطینی هم که بعداً به دیکتاتوری کشیدند، در آن چند سالِ اول با مردم تا کردند، آن چند سال اول زمانی نیست که یک رئیسجمهوری فرصت پیدا بکند که دیکتاتوری بکند... تعیینِ زمان [یعنی دائمی نبودنِ ریاست] بهترین اهرم برای حفاظت از دیکتاتوری است».(۸/۳/۱۳۶۸) شاید اگر «تعیین زمان» شامل حالِ رهبری هم میشد امروز نه خودِ او چُنین مغرور بود، نه آن «دانشمند متفکر» ممنوع بود، نه آن اصحابِ «نجابت و دیانت» محصور بودند و نه یک ملت مهجور... ...
محمدجواد اکبرین
دوازدهم مردادماه ۷۶، آیتالله خامنهای در نامهای بر «شایستگی و برجستگیِ دانشمند متفکر، جناب حجتالاسلام آقای حاج سید محمّد خاتمی دامتمَعالیه» گواهی داد. یکسال و دو ماه پیش از آن در جمع فرماندهان لشکر بیستوهفت محمد رسولالله گفته بود: «آقای هاشمی رفسنجانی یک شخصیت مجاهد و مبارز است و عمرش را هم در جهاد گذرانده، شب و روز جهاد میکند» (۲۰/خردادماه/۷۵)
تنها یک هفته قبل از رهبری آیتالله خامنهای، وقتی در جلسهی چهاردهمِ مذاکرات بازنگری قانون اساسی، بحث بر سر اختیارات رئیس دولت مطرح شد ایشان با هشدار نسبت به خطر دیکتاتوریِ دولتها گفت: «عیب کار این است که ما همیشه با وضع موجود مقایسه میکنیم [در حالی که] نخست وزیرها که همیشه مثل آقای مهندس موسوی، دیانتِ ایشان و نجابتِ ایشان نخواهند بود» (۸/خردادماه/۶۸)
یکسال و نیم قبل از رهبری وقتی دانشجویان نظر آقای خامنهای را دربارهی حکم شرعیِ غنا و موسیقی میپرسند او با استناد به فتوای آیتالله منتظری به آنها پاسخ میدهد و میگوید: «حضرت آیتاللهالعظمی منتظری نظر خیلی جالبی در باب غنا داشتند… در این اواخر من به خود ایشان گفتم شما این نظرتان را بیاد دارید که آنوقت به ما گفتید؟ و ایشان گفتند بله، که معلوم میشود الآن نظرشان همان است و تغییر نکرده…» (۲۵/آذرماه/۶۶)
همین چند نمونه کافیست تا بپرسیم دقیقا از چه زمانی آن «دانشمند متفکر» و آن «مجاهدِ شبانهروز» و آن «نخستوزیر با نجابت و دیانت» ناگهان «بیبصیرت و نانجیب و کژفهم» شدند؟ یا بپرسیم مرجع تقلیدی که فتوایش مستندِ پاسخ آقای خامنهای به سؤالات شرعیِ دانشجویان بود دقیقا از چه زمانی حتی چاپ برخی کتابهای فقهیاش هم ممنوع شد؟ آیا همهی آنها دقیقا از زمانی که منتقد رهبری شدند همهی فضیلتهایشان را یکباره از دست دادند؟ بگذارید پاسخِ این پرسش را از زبان آیتالله خامنهای بشنویم در همان نشستِ مذاکرات بازنگری قانون اساسی: «من میگویم سلاطینی هم که بعداً به دیکتاتوری کشیدند، در آن چند سالِ اول با مردم تا کردند، آن چند سال اول زمانی نیست که یک رئیسجمهوری فرصت پیدا بکند که دیکتاتوری بکند… تعیینِ زمان [یعنی دائمی نبودنِ ریاست] بهترین اهرم برای حفاظت از دیکتاتوری است».(۸/۳/۱۳۶۸)
شاید اگر «تعیین زمان» شامل حالِ رهبری هم میشد امروز نه خودِ او چُنین مغرور بود، نه آن «دانشمند متفکر» ممنوع بود، نه آن اصحابِ «نجابت و دیانت» محصور بودند و نه یک ملت مهجور…
منبع: کانال نویسنده
