نشریات دانشجویی گرفتار انواع محدودیت
چکیده : استقبال و تشویقی از سمت مسئولان صورت نمیگیرد و معاونت فرهنگی تنها تشویقش این است بگوید این نشریه زیر نظر ما بوده است. نشریات علمی دانشگاه هم با اینکه از استادان مصاحبه میگیرند و چاپ میشوند، اما استقبالی از سمت این استادان نیز نشان داده نمیشود ...
نشریات دانشجویی با محدودیتها و مشکلات بسیاری روبهرو هستند. مشکلات مالی، یکی از مسائل اصلی است که نشریات دانشجویی با آن درگیر هستند و اغلب دانشجویان فعال در این حوزه از این مشکل یاد میکنند.
آبتین عزیزی، مدیرمسئول نشریه دانشجویی «جهت» در دانشگاه بینالمللی امامخمینی، دراینباره به ایسنا میگوید: مشکل اصلی نشریههای دانشجویی، مشکل مالی آنهاست. اگر برای شمارههای اول نشریهای که هنوز شناختهشده نیست، کیفیت مطلوب از لحاظ طراحی و محتوا در نظر گرفته نشود، اقبال چندانی برای فروش میان دانشجویان نخواهد داشت؛ البته تعدادی نسخه از هر شماره نشریه، بهطور رایگان عرضه میشود.
حسین نیریپور، سردبیر نشریه «آرمان» دانشکده اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی، نیز دراینباره چنین میگوید: مدتی قبل، ما هزینه صفحهبندی و طراحی نشریه را از جوایزی که به عنوان نشریه برتر دریافت کرده بودیم، تأمین کردیم اما دانشگاه با کیفیت بسیار پایین نشریه ما را چاپ کرد و کار ما نابود شد.
حسین بهبهانی، مدیرمسئول و صاحبامتیاز نشریه «خرداد» دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، هم چنین اظهارنظر میکند: حمایتهای مالی و معنوی از طرف دانشگاه صورت میگیرد اما نمیتوان گفت این حمایتها کافی است. نشریهها در دانشگاه با دشواریهای خاصی روبهرو هستند. دانشگاه در موارد زیادی به رشد نشریههای دانشجویی کمک کرده است اما این کمکها غیرساختاری و براساس مراجعات فردی صورت میگیرد و به چشم نمیآید.
افشین راهداری، مدیرمسئول و سردبیر سابق نشریه دانشجویی «خرداد»، دانشگاه تهران، نیز بیان میکند: نشریات مستقل، از کمکهای مالی تشکلهای دانشجویی بیبهرهاند و این امر باعث محدودیت در فعالیت آنها میشود. علاوه بر مسائل مالی، تعدادی از فعالان نشریههای دانشجویی، معتقدند نشریات دانشجویی برای چاپ بعضی مطالب محدودیت دارند و از این محدودیتها به عنوان خطوط قرمز در نشریات یاد میکنند و اگر دانشجوی فعال در نشریه، پای خود را روی این خطوط بگذارد، حمایتی از او نمیشود.
افشین راهداری، سردبیر سابق نشریه «خرداد»، دراینباره بیان میکند: نشریات دانشجویی با ابهاماتی که درباره محدوده آزادی بیان وجود دارد، مواجهند. با وجود تأکیدات رهبر انقلاب بر برپایی کرسیهای آزاداندیشی، محدوده آزادی بیان در چارچوب نظام نیز بنا بر تفسیر و میزان نقدپذیری مسئولان با یکدیگر متفاوت است و به واسطه این ابهام با رشد خودسانسوری و همچنین فعالیتنکردن بسیاری از دانشجویان در این حوزه مواجه هستیم.
آبتین عزیزی، مدیرمسئول نشریه «جهت»، میگوید: محدودیتها در قانون نشریات آورده شده و مدیرمسئول نیز این قانون را قبول کرده است. اما برخی محدودیتها به رفتارهای سلیقهای و شخصی افراد برمیگردد؛ یکی موافق دولت است و دیگری مخالف دولت و این رفتارها و عقاید باعث میشود افراد همدیگر را در تنگنا قرار دهند.
حسین بهبهانی، مدیرمسئول نشریه «خرداد»، در این زمینه اظهار میکند: کسانی که در یک نشریه دانشجویی فعالیت میکنند، ممکن است با مسائلی مانند نظارت پیش از چاپ و هزینهدادن به دلیل چاپ مطلبی خاص در نشریه درگیر باشند. فعالیت در یک نشریه دانشجویی، بهنوعی قراردادن خود در موقعیت خطر است؛ اگر برای مطلبی مشکلی پیش بیاید و منظور دیگری هم داشته باشی، حمایت کمی از دانشجو صورت میگیرد و حتی در مواردی استادان و دیگر کارکنان فرهیخته دانشکده در اعمال این محدودیتها مؤثر هستند.
حسین نیریپور، سردبیر نشریه «آرمان»، گفت: مرزهای نانوشته و محدودیت همیشه در نشریات دانشگاهی وجود دارد و ما سعی کردیم این مرزها را رعایت کنیم و در این محدوده ننویسیم؛ بنابراین تابهحال کسی جلو ما را برای نوشتن مطلبی نگرفته است. برخی دانشجویان معتقد هستند بیانگیزگی و کرختشدن دانشجویان نیز عامل دیگر ناکارآمدی نشریات دانشجویی است و اغلب دانشجویان برای فعالیت در نشریات استقبال نشان نمیدهند که این امر نیز از عوامل مختلفی ناشی میشود.
ناصر آراسته، مدیرمسئول سابق نشریه «سپیدار» دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، میگوید: برخی بر این باور هستند ناکارآمدی نشریات به دلیل موانع اجرائی و سازوکارهای نظارتی است، اما به نظر من، این موانع برای فعالیت نشریات غیرواقعی است و بیشتر بهانه به نظر میرسد و مشکل اصلی کرختشدن و کمدغدغهشدن دانشجویان نسبت به مسائل اصلی کشور است.
افشین راهداری، دراینراستا بیان میکند: رشد تدریجی شبکههای اجتماعی و رسانههای مجازی در سالهای اخیر و فراگیرشدن استفاده از برنامههای پیامرسان نظیر تلگرام در جامعه و دانشجویان، بهتدریج بر کنشگری دانشجویی تأثیر منفی گذاشته است؛ درواقع فارغ از شرایط دانشگاه، با ظهور این رسانهها میزان رغبت برای فعالیت در نشریات دانشجویی کاهش پیدا کرده است. او میافزاید: البته شرایط دانشگاه نیز یکی از دلایل کمرمقترشدن فعالیت در نشریات دانشجویی است و قرارگرفتن بسیاری از مسائل در حیطه خطوط قرمز نیز مصداق آن است.
حسین نیری، چنین میگوید: اقبال از سمت دانشجوها برای خواندن نشریه وجود ندارد و ما انتظار داریم با توجه به قیمت دانشجویی، نشریه به فروش برود. هزینهای که ما برای یک نشریه صرف میکنیم زیاد است و با قیمت جلد آن همخوانی ندارد. این نقد به دانشجو وارد است که نشریه را نمیخرد و نمیخواند. او تأکید میکند: من این نقد را به دانشجویان وارد میدانم. ما انتظار داریم تعدادی از دانشجویان نشریه را بخوانند و نظرات خود را به ما ارائه دهند تا ما روحیه و انگیزه برای ادامه فعالیتمان پیدا کنیم اما این اتفاق نمیافتد.
تعدادی از دانشجویان نیز از سلیقهای برخوردکردن استادان و مسئولان با نشریات میگویند و تأکید دارند معیار این افراد برای تأیید و حمایت از یک نشریه سلیقهای و با توجه به عقایدشان است. حسین نیری، سردبیر نشریه «آرمان»، دراینراستا بیان میکند: استقبال و تشویقی از سمت مسئولان صورت نمیگیرد و معاونت فرهنگی تنها تشویقش این است بگوید این نشریه زیر نظر ما بوده است. نشریات علمی دانشگاه هم با اینکه از استادان مصاحبه میگیرند و چاپ میشوند، اما استقبالی از سمت این استادان نیز نشان داده نمیشود. افشین راهداری، سردبیر سابق نشریه «خرداد»، میگوید: به طور کلی نمیتوان گفت باید مسئولان برای رشد فعالیت نشریات دانشجویی عمل خاصی انجام دهند؛ زیرا ماهیت نشریات دانشجویی در نام آن نهفته است؛ دانشجویی. درواقع رشد و گسترش این نشریات نیز در گرو میزان دغدغهمندی دانشجویان و علاقهمندی آنان به فعالیت در این حوزه است.
منبع: شرق
