قضاوت تاریخ؛ مهدی کروبی روسفید ریاست مجلس در دفاع از حق نمایندگان
چکیده :روزی میآید که عملکرد دو رییس مجلس در قبال یک ماجرا در ترازوی قضاوت ملت و افکار عمومی خواهد نشست و آن روز مردم تعیین میکنند که روسپید سالهای ریاست بر صندلیهای سبزشدهی وکالت مردم، کیست. او که برای بیان حرف حق و دفاع از حقوق دستش لرزید؟ یا او که شجاعانه صندلی ریاست را ترک کرد و اعلام کرد دفاع از حق را با هر هزینهای ادامه خواهد داد، هزینهای که تا امروز بیش از دو هزار روز حصر خانگی بوده است. ...
کلمه – کسری نورایی:
مهدی کروبی از پشت تریبون مجلس اعلام کرد که اگر قوه قضائیه لقمانیان را آزاد نکند، او از ریاست مجلس استعفا می دهد. پس از این سخنان، مهدی کروبی مجلس را ترک کرده، به منزل خود رفت و گفت تا زمانی که این نماینده مجلس و دیگر نمایندگان مصونیت نداشته باشند، پا به مجلس نمی گذارد. ساعتی پس از این اعتراض مدنی از سوی کروبی، حسین لقمانیان آزاد شد.
ماجرا به ۱۴ سال پیش بر میگردد و تنها بازداشت نمایندهای که موضوع مصونیت نمایندگی را زیر سوال برد اما رییس مجلس برای خود وظیفهای ورای «قطع کردن تریبون»، «وقت دادن» و «مدیریت جلسات» قائل بود و با دفاع تمام قد از نماینده همدان مجلس را ترک کند و برنگشت تا لقمانیان آزاد شود.
شاهبیتی که طی دو روز گذشته دست به دست در فضای مجازی منتقل میشد. که نه فقط یادی باشد از رییس محصور مجلس سوم و ششم، که خطابی است به علی لاریجانی، رییس مجلس دهم.
هرچند همان یکشنبه شب و بعد از انتشار خبر تلاش ماموران برای بازداشت محمود صادقی، جملهای از علی لاریجانی توییت شد که میتوانست اندکی امید از منفعل نبودن رییس مجلس را به فضای ناامید از حاکمیت اعمال غیرقانونی، تزریق کند اما تمام واکنش اعلامشده از لاریجانی در حد همان یک جمله باقی ماند و علیرغم موضعگیریهای صریح بسیاری از نمایندگان و نایبان رییس مجلس، از علی لاریجانی حرکت جدیتری دیده نشد. تا نشان دهد که اگر مهدی کروبی سال ۸۸ در دفاع از حقوق مردم اعتراض کرد، نه حرکتی واکنشی در برابر یک تقلب یا ظلم، بلکه رویهای بود به نام احساس مسئولیت در برابر وظیفهای که بر دوش خود حس میکرد.
علی لاریجانی هنوز از این تجربه استفاده نکرده که اگر امروز در مقابل شکستن قانون مصونیت نمایندگی سکوت کند، فردا روزی که حلقه خودیها تنگتر و تنگتر شود، دیگر او نیز از این دایره بیرون خواهد افتاد. و حتی اگر از این حلقه به خارج رانده نشود، روزی میآید که عملکرد دو رییس مجلس در قبال یک ماجرای همسان، در ترازوی قضاوت ملت و افکار عمومی خواهد نشست و آن روز مردم تعیین میکنند که روسپید سالهای ریاست بر صندلیهای سبزشدهی وکالت مردم، کیست. او که برای بیان حرف حق و دفاع از حقوق دستش لرزید و نگاهی به اطراف کرد؟ یا او که شجاعانه صندلی ریاست را ترک کرد و در سال ۸۸ در مقابل ۸۰ میلیون بیننده تلویزیونی اعلام کرد دفاع از حق را با هر هزینهای ادامه خواهد داد، هزینهای که تا امروز بیش از دو هزار روز حصر خانگی بوده و همچنان پای دفاع از اصول و حقوق مردمش ایستاده است.
