معزالدینی: از شاهکارهای حسین(ع) این است که احدی را اجبار نکرد که مجاهد و انقلابی بماند
چکیده : از شاهکارهای حسین بن علی این است که احدی را اجبار نکرد که مجاهد و انقلابی بماند. این به هیچ وجه در مرامش نبود و برای همین در شب عاشورا اصحابش را بین ماندن و رفتن مخیر میکند...
سومین نشست از سلسله نشستهای «عاشورا؛ نگاهی دیگر» شب گذشته همزمان با شب چهارم محرم، با سخنرانی حجتالاسلام محمدحسن معزالدینی، امام جمعه موقت یزد با عنوان «عاشورا و اصلاح امت» برگزار شد.
به گزارش کلمه، به نقل از روابط عمومی انجمن اندیشه و قلم، در این نشست که با همکاری انجمن اندیشه و قلم و بنیاد اندیشه و احسان توحید برگزار شد، حجتالاسلام معزالدینی در سخنانی با بیان اینکه «یکی از اقدامات امام در روز عاشورا این است که خطبههای فراوانی خوانده است و حتی در میدان جنگ به دشمن مهلت سخنرانی میدهد»، گفت: از شاهکارهای حسین بن علی این است که احدی را اجبار نکرد که مجاهد و انقلابی بماند. این به هیچ وجه در مرامش نبود و برای همین در شب عاشورا اصحابش را بین ماندن و رفتن مخیر میکند.
معزالدینی توضیح داد: امام مسلمین حق ندارد کسی را مجبور کند برای جنگ. و الا امام نیست. امیرالمومنین وقتی لشکر آماده میکرد برای جنگ جمل (یا صفین)، خطبه ای خواند و کردم را تحریک به حضور در جنگ کرد. چند تن از یاران و شاگردان عبدالله بن مسعود (از بزرگان صحابه پیامبر) به امیرالمومنین گفتند ما می آییم، اما نه در لشکر شما خیمه می زنیم، نه لشکر مقابل. جای سومی خیمه می زنیم و مراقبیم که کدام شما حرف حساب می زنید و کدام زور می گویید؟ هر کدام راست گفت، طرفدار او می شویم. امام علی(ع) نگفت من اصلا چنین یارانی نمی خواهم که علی را امتحان کنند. گفت هذا والله هوالفقه فی الدین؛ به خدا فهم دین همین است و هرکس پیشنهاد شما را نپذیرد، ظالم است.
وی گفت: از همین روست که فرزند امیرالمومنین در شب عاشورا به یاران خود میگوید سیاهی شب را مرکب قرار دهید و بروید؛ اجبار نه در مرام حسین(ع) و نه در مرام پدرش امیرالمؤمنین نیست اما متأسفانه این بعد رفتاری حضرت مغفول مانده و در جایی گفته نمیشود. اصلا اجبار در مشی امام امت نیست. میگویند علت طرح خطبههای فراوان از سوی امام، آن بوده که تا حد امکان مردم بدون خشونت و دستاویز شدن به شمشیر و خونریزی به راه راست بیایند. حتی برای جنگ نیز منتظر میماند تا نخست جناح مقابل دست به شمشیر ببرد. چراکه این وصیت پدرش بود که «هیچکس را به مبارزه دعوت نکن اما اگر کسی تو را به جنگ دعوت کرد فرار نکن، چراکه آغازگر جنگ محکوم به شکست است.»
وی در ادامه گفت: این آموزههای کربلاست که آن را ماندگار کرده است؛ در نتیجه حسین(ع) با تمام جلوههای اصلاحگری و هدایتگریاش در تاریخ میماند.
نواده سومین شهید محراب در بخش دیگری از سخنرانی خود با اشاره به دو سبط پیامبر اکرم(ص) یعنی امام حسن(ع) و امام حسین(ع) گفت: اهل معرفت معتقدند حسن بن علی، جلوه سیمای مکی پیامبر و حسین بن علی جلوه سیمای مدنی پیامبر است. یعنی نام امام حسن یادآور صلح و امام حسین یادآور جهاد است. در واقع، هر دو شخصیت در هدایت جامعه به سوی اصلاح نقش دارند. ما در اسلام نمیتوانیم بگوییم مطلقا اصل بر جنگ است یا بر صلح؛ بلکه اصل بر قرارگیری جامعه در شاهراه و مسیر سعادت است.
استاد حوزه علمیه یزد ادامه داد: همانطور که موجودات هستی نیازمند اصلاحاند، آدمی به عنوان اشرف مخلوقات نیاز مهمتری به آن دارد. بنابراین، وجود افراد مصلح در سراسر تاریخ جوامع ضروری است و نخستین مصلح هم خداوند است. ارسال پیامبران مصلح نیز با همین هدف بوده است چراکه بشر آسیبپذیر است و اصلاح ضروری است.
معزالدینی با اشاره به اینکه «اصلاح بشر در ذیل آزادی او در بروز رفتار درست یا نادرست تعریف میشود»، افزود: در قرآن کریم، مکررا به اصلاح اجتماعی اشاره شده است؛ در بهترین شبهای سال پس از شب قدر، در شبهای دهه ذیالحجه گفتهاند خوب است مردم نمازی را بخوانند و به آیاتی تمسک جویند که بیتالغزل آن واژه «اَصلِح» است و مقصود آن اصلاح اجتماعی است؛ یعنی اگر من به میقات میروم تو باید شیوه اصلاحگری پیش گیری و بزرگترین قدم برای اصلاح آن است که دلها را به یکدیگر نزدیک کنیم.
وی افزود: زمانی که موسی از میقات بازگشت و آشوب جامعه را دید به برادرش گفت این چه اوضاعی است؟ و در پاسخ به او گفت میترسیدم کاری کنم و افتراق در جامعه ایجاد شود. به این ترتیب به نظر میآید اصلاحی که در این آیه مدنظر است، همان «وحدت امت» باشد. هرجا این وحدت آسیب دید، چهرههای مصلح باید میانجیگری کنند.
