«بیشاپور» جهانی میشود
چکیده : این مجموعه تاریخی از جمله آثاری است که در نظر داریم آن را به ثبت جهانی برسانیم و هم اینک کارهای مقدماتی آن انجام شده و تکمیل مراحل کارشناسی و مستندنگاری آن بهعنوان اثر مهم فرهنگی تاریخی با همکاری مشاوران سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی ملل متحد (یونسکو) انجام خواهد شد ...
روزنامه شرق نوشت:
«بیشاپور»، شهری زیبا و بزرگ متعلق به دوران ساسانی در کازرون بوده است؛ شهری که امروز ویرانهای از تکهسنگهای بزرگ تلمبارشده است و جز چند بخش محدود از جمله معبد زیبای آناهیتا، چیزی از آن باقی نمانده است.
این روزها اگر به این شهر تاریخی سفر کنید، همه داشته و نداشتهاش را به نام حفاظت و بیشتر برای ورودیای که میراث فرهنگی آنجا گذاشته، محصور کردهاند. میگویند محدوده این شهر قبلا ٢٠٠ هکتار بوده و امروز چنین وسعتی ندارد. تفکیکی از سنگها روی هم وجود دارد و یک تابلو زنگزده و کجشده میگوید اینجا فلان تالار، اولین مسجدها و معبد، اولین مدرسه و… بودهاند.
این بناها دیوار و سقفی ندارند و تنها جایی که شکل خود را تقریبا حفظ کرده، معبد آناهیتاست که تقریبا در داخل زمین تعبیه شده و با معماری زیبا و جالب و سنگهای بزرگتر از بخشهای دیگر، زنده مانده است. بیشاپور را با نقشبرجستههای زیبا و خلاقانه و پرمعنایی که فاصلهای کم در فضایی که «تنگه چوگان» نامیده میشود، میشناسند، نقشبرجستههایی که هویت، اعتبار و حرفهای گفتنی زیادی را با خودش همراه کرده و دیدنشان آبروی ایرانی ما را چند برابر میکند؛ اما این آبروی تاریخی سالهاست در همین وضعیت باقی مانده و رنگورویی از مرمت را ندیده است و وقتی در این شهر تاریخی قدم میگذارید، در اولین برخورد همین بیمهری و بیتوجهی توی ذوقتان میخورد. البته کاش فقط همین بیتوجهی بود و اتفاقات دیگر برای بیشاپور نمیافتاد؛ تیرماه سال جاری و در اوج روزهای گرم سال بود که خبر آتشسوزی و طعمه حریق شدن بیشاپور منتشر شد.
این آتشسوزی که برای این شهر تاریخی بیسابقه نبود؛ اینبار وسعت بیشتری داشت و کل محدوده این شهر را دربر گرفت و بسیاری از کارشناسان احتمال عمدیبودن این آتشسوزیها را پررنگ میدانستند.
خبرنگار «شرق» که ابتدای سال جاری در این شهر تاریخی حضور داشت، از نگهبانان درباره هرس پوشش گیاهی بسیار زیاد و هرز این محدوده بهویژه در تابستان و گرمای هوا پرسوجو کرد که نگهبانان اعلام کردند چنین توجهی وجود ندارد و این گیاهان هیچگاه کوتاه نمیشوند. واقعیت این است که در این حادثه اخیر و موارد مشابه قبلی، پوشش گیاهی کنترلنشده و هرز داخل این محدوده تاریخی یکی از دلایل آتشسوزی بوده است و مانند هیزمهایی نازک اما پرپشت، پای این سنگهای تاریخی آتش گرفتهاند.
در گزارش رسانههای مختلف درباره آتشسوزی اردیبهشت ٩١ این شهر تاریخی آمده بود: «با توجه به آنکه در آتشسوزیهای پیشین این محوطه بهخصوص آتشسوزی ٣٠ اردیبهشت ۱۳۹۱، بخشهایی از این شهر سوخته بود و عناصر سنگی باقیمانده، چیز زیادی برای نابودی با آتش وجود ندارد و بر اثر آتشسوزی پیشین نیز سطح این محوطه کاملا سیاه شده بود».
اما مسعود سلطانیفر، رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور در حاشیه بازدید از این مجموعه تاریخی خبری خوب داده و اعلام کرده که در مدت ١٠٠ سال و در سه مقطع زمانی مختلف در این مجموعه تاریخی عملیات کاوش صورت گرفته است که تنها در پنج درصد این مجموعه ٢٠٠ هکتاری کاوش انجام شده و در ماههای آینده مجددا کار کاوش در این مکان شروع خواهد شد اما نیاز است که این عملیات دهها سال دیگر نیز انجام شود. وی بیان کرد: این مجموعه تاریخی از جمله آثاری است که در نظر داریم آن را به ثبت جهانی برسانیم و هم اینک کارهای مقدماتی آن انجام شده و تکمیل مراحل کارشناسی و مستندنگاری آن بهعنوان اثر مهم فرهنگی تاریخی با همکاری مشاوران سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی ملل متحد (یونسکو) انجام خواهد شد. به گزارش شرق، حالا باید منتظر ماند و دید که آیا این اظهارات سلطانی فر شبیه همه قولهای مسئولان در سفرهای استانی حاصل جو و فضای سفرهای استانی و بازدیدهاست یا قرار است واقعا این فضای ارزشمند تاریخی مورد توجه و حمایت قرار گیرد.
