ایرج خدری در گذشت؛ ملی پوش و پیشکسوت بسکتبالی که دستفروش شد

چکیده :مردی که کفش هایی با شماره ۵۴ می پوشید، سال های گذشته را به دستفروشی در اطراف میدان امام حسین مشغول بود. گلایه داشت که از همبازیان، از مسئولان و حتی کارگردان های فیلم هایی که برای آن ها بازی کرده بود به جز آقای شاهین طبع و حامد حدادی کسی سراغش را نمی گرفتند....

ایرج خدری پیشکسوت بسکتبال هرمزگان و کشور درگذشت.

به گزارش خبرآنلاین، در واپسین لحظات ۱۹ تیرماه، از بیمارستان امام حسین(ع) تهران خبر رسید که “ایرج خدری” بسکتبالیست ملی پوش سابق سرانجام دار فانی را وداع گفته است.

وی متولد سال ۱۳۵۰ در کرمانشاه بود و هفت سال سابقه حضور در تیم ملی را داشت. سال ۱۳۶۴ بسکتبال را آغاز کرد و خیلی زود به تیم ملی رسید، همدوره بازیکنان نام آشنای آن دوره مانند مصطفی هاشمی، مهران شاهین‌طبع، فرزاد کوهیان و محسن صادق‌زاده بود. سال ۷۷ بود که با مصدومیتی شدید در نهایت بسکتبال و ورزش حرفه ای را برای همیشه کنار گذاشت.

“ایرج خدری در گفتگویی عنوان کرده بود: پس از جنگ تحمیلی با خانواده ام به بندرعباس مهاجرت کردیم و تحصیلاتم را از ابتدایی تا دبیرستان در این شهر گذراندم.

از دوران تحصیل به بسکتبال علاقه مند بودم و در دوران دبیرستان عضو تیم دبیرستان شهید ذاکری بودم و بعد به عضویت تیم آموزشگاه های استان در آمدم و در کشور به مقام نایب قهرمانی دست یافتیم.

در تیم های باشگاهی آغاز فعالیتم از سال ۶۸ با تیم پرسپولیس بود که با این تیم ۶ بار به مقام قهرمانی استان دست یافتیم و در سال ۶۸ به تیم ملی جوانان راه یافتم و در سال ۷۲ در بازی های آسیایی ششم شدیم و همان سال با ۱۰۶ گل زده آقای گل مسابقات شناخته شدم.

از افتخارات دیگرم با تیم ملی امید در سال ۷۱ در کشور قبرس دوم شدیم با تیم بزرگسالان بازی های دهه فجر به مقام قهرمانی دست یافتیم و با تیم سپاه قهرمانی لیگ برتر تهران بدست آوردم. همچنین با تیم کارگران به مقام دوم و با تیم مهاجرین در کشور مقام سوم کسب کردم.

بسکتبال را در دوران دبیرستان با تشویق داریوش و کوروش و محمدرضا مصفا دنبال کردم. به خاطر دور بودن از بسکتبال کمتر از وضعیت بسکتبال هرمزگان اطلاع دارم و از دوستان شنیدم که این رشته در استان پیشرفت خوبی کرده است.”

او که همیشه از بی مهری مسئولان باشگاه فتح سپاه، فدراسیون و ورزش کشور گلایه داشت، به اجبار مدتی به طور پیمانکاری در شهرداری و بیمارستان کار کرد اما آن شغل ها هم موقت بود.

خودش توضیح می داد که ۴-۵ سالی افسرده شده بود و پایش را از خانه بیرون نگذاشت. در این بین همسرش هم به بیماری MS گرفتار شد. مدتی در دنیای بازیگری حضور داشت. او را در آژانس دوستی، ساعت خوش، سنتوری، مختار نامه و چند سریال و فیلم دیگر دیدیم.

مردی که کفش هایی با شماره ۵۴ می پوشید، سال های گذشته را به دستفروشی در اطراف میدان امام حسین مشغول بود. گلایه داشت که از همبازیان، از مسئولان و حتی کارگردان های فیلم هایی که برای آن ها بازی کرده بود به جز آقای شاهین طبع و حامد حدادی کسی سراغش را نمی گرفتند.

تحت پوشش کمیته امداد بود اما پولی که از این طریق به حساب آن ها می آمد، حتی نیمی از هزینه آمپول هایی که همسرش باید می زد را تامین نمی کرد. خانه ای که در آن زندگی می کرد، کمکی از یک فرد خیّر بود. دو فرزند دارد که امیر علی ده ساله و فاطیما ۵ سال هستند. این اواخر می گفت که انتظاری از مسئولان ندارد و برای آن ها آرزوی سلامتی دارد.