روز دزفول؛ به پاسداشت ۲۷۰۰ روز مقاومت مقابل ۲۰۰ موشک و ۲۵۰۰ گلوله توپ
چکیده : اصابت بیش از ۲۰۰ انواع موشکهای ۹ متری و سه متری اسکاد، ۲۵۰۰ حمله توپخانه، ۳۰۰ بار حمله جنگندهها، تخریب ۱۹ هزار واحد مسکونی و تجاری سهم شهر دزفول از جنگ تحمیلی بود. علاوه بر این در طی ۲۷۰۰ روز مقاومت، ۲۶۰۰ شهید خیابانهای این شهر را مزین به نام خود کردند. همه اینها دلایلی بود که سال ۱۳۶۵ با نظر سنجی از مردم ایران به عنوان شهر نمونه معرفی شد و چهارم خرداد در تقویم کشور به نام این شهر به پاس مقاومت و پایداریاش در جنگ به ثبت رسید. روزی به نام دزفول. لوح زرین آن توسط دولت میرحسین موسوی نخستوزیر جنگ در یکی از میادین آن نصب شد...
کلمه – گروه دفاع مقدس: اصابت بیش از ۲۰۰ انواع موشکهای ۹ متری و سه متری اسکاد بی، ۲۵۰۰ حمله توپخانه، ۳۰۰ بار حمله هوایی جنگندهها، تخریب ۱۹ هزار واحد مسکونی و واحد تجاری ـ آموزشی ـ صنعتی سهم شهر دزفول از جنگ تحمیلی بود. علاوه بر این در طی ۲۷۰۰ روز مقاومت، ۲۶۰۰ شهید خیابانهای این شهر را مزین به نام خود کردند.
همه اینها دلایلی بود که سال ۱۳۶۵ با نظر سنجی از مردم ایران به عنوان شهر نمونه معرفی شد و چهارم خرداد در تقویم کشور به نام این شهر به پاس مقاومت و پایداریاش در جنگ به ثبت رسید. روزی به نام دزفول. لوح زرین آن توسط دولت میرحسین موسوی نخستوزیر جنگ در یکی از میادین آن نصب شد.
اینها تنها بخشی از آسیبهایی است که دزفول و مردماش در جنگ دیدند. آنان همچنان جنگ را بر دوش میکشند همانطور که سال گذشته تابوتهای غواصانشان را بر دست گرفتند. همان غواصهای دست بستهای که تعدادی از آنان بچههای این شهر بودند.
در همه عملیاتهای آبی- خاکی آنجا که باید تن به آب میزدند، بچههای دزفول پیشگام بودند. “دز” به آنان از بچگی آموزش رشادت داده بود. نبرد خاک، را هم نباید گفت که وقتی دشمن پشت دروازههای شهر است، آب و خاک فرقی نمیکند. تن را به مسلخ بردند. اما جنگ عراق با دزفول، نبرد یک طرفه هوایی بود. رویارویی بزدلانه دشمن با قهرمانان یک شهر.
بلدالصواریخ یا شهر موشک نامی بود که عراقیها بر دزفول گذاشته بودند و هیچ وقت کسی از نیروهای عراقی به این سوال پاسخ نداد که چرا دزفول هدف اصلی موشکها بود. دزفول در جایگاه اول تمام حملات موشکی عراق در هر دوره از جنگ شهرها قرار داشت. شهری که مردم در همه سالهای جنگ در آن زندگی میکردند و با وجود همه حملههای وحشیانه هیچگاه خالی از سکنه نشد.
شهید عبدالرضا سوری از ارتشیان دلاوری بود که در تیر ماه ۱۳۶۱ به شهادت رسید در نوشتههای جنگیاش درباره پنجم مهرماه ۱۳۵۹ یعنی شش روز پس از آغاز جنگ آورده: “عقب نشینی کردهایم و در سه کیلومتری دزفول مستقر شدهایم. یکی از دوستان که دقایقی قبل از دزفول آمده بود به یادمان آورد که در چه شرایطی هستیم. او از دزفول خبر میداد که مردم خبر عقبنشینی ما را شنیدهاند. میدانند که به علت نرسیدن نیروی کمکی چارهای جز این کار نداشتهایم. با اینهمه هنوز هستند کسانی که عقیده دارند ما باید بیشتر مقاومت میکردیم. الان تمام شهر بهصورت سنگری یکپارچه درآمده است. مردم کوچه به کوچه و خیابان به خیابان سنگر بستهاند و با انواع سلاح سرد و گرم آمادهاند که اگر دشمن هوس حرکت به سوی مردم به سرش زد. او را حسابی ادب کنند. بچههای سپاه و ارتش هم درروحیه دادن وآماده کردن مردم سهم عمده ای داشتهاند.”
و اینچنین مردم دزفول ایستادند تا آخر جنگ. جنگ نابرابر هوایی و زمینی. دزفول؛ شهری که با جبهه فاصله داشت اما خود خط مقدم بود.
