پس از ۲۸ سال؛ آنها یا شهید شدند و یا اکنون نانجیبان روزگارند

چکیده :درست ۲۸ سال از پایان آن روزها گذشته است. ایران همچنان زنده است اما به خون دل و این مردم هنوز از «وضعیت حساس کنونی» به در نیامده و آرامش نصیب‌شان نشده است. در دیاری به دور از جبهه‌ها، کسانی که هیچ‌گاه جنگ را درک نکردند، برای آنکه مردم صندلی‌های قرمز و سبز مجلس را نصیب‌شان نکردند، آنان را بی‌شعور می‌دانند و این مردم فهیم تهمت «نانجیبی» می‌خورند، چون چنان نکردند که ایشان می‌خواستند....

کلمه – گروه دفاع مقدس: هیچ‌کدام از اینان نام ندارند. نام آنان تنها با شماره‌ای بر آهنی حک شد. سال‌های جنگ، همه یک اسم داشتند. «رزمنده».

نه غنیمتی وجود داشت و نه کسی که دنبال نام باشد. هزاران جوان دل به دریا زدند و به دشمن یورش بردند تا تنها یک نام زنده بماند: «ایران». بیش از ۳۰۰ هزار شهید داده شد تا «مردم» در آرامش و امنیت باشند.

درست ۲۸ سال از پایان آن روزها گذشته است. ایران همچنان زنده است اما به خون دل و این مردم هنوز از «وضعیت حساس کنونی» به در نیامده و آرامش نصیب‌شان نشده است.

در دیاری به دور از جبهه‌ها، کسانی که هیچ‌گاه جنگ را درک نکردند، برای آنکه مردم صندلی‌های قرمز و سبز مجلس را نصیب‌شان نکردند، آنان را بی‌شعور می‌دانند و این مردم فهیم تهمت «نانجیبی» می‌خورند، چون چنان نکردند که ایشان می‌خواستند.

این رزمنده‌ها یا شهید شدند یا اکنون نانجیبان روزگارند. این را با قاطعیت می‌توان گفت، چون کسانی که خیبر و بدر را درک کرده باشند کنار مردم مانده‌اند.

آنان که دیدند رفیق‌شان مقابل چشمان‌شان پر کشید، مگر می‌توانند به دنبال کاسبی جنگ باشند؟ این رسم جبهه است که کسی دنبال غنیمتی نمی‌رود. آن مردمان جبهه نام نداشتند؛ تنها رسم مردانگی داشتند.

به یاد آریم مردانی را که در روزهای گمنامی جنگیدند، آنان که رفتند و آنان که ماندند.

عملیات ظفر ۷ که در بیست و سوم اسفند ۶۶ در منطقه شرق استان «سلیمانیه» مرکز کردستان عراق – عقبه شمالی جبهه دشمن – انجام شد، در واقع یک عملیات مقدماتی برای برگزاری عملیات والفجر ۱۰ بود. ظفر ۷ عملیاتی با نبرد نامنظم بود که با کمک معارضان کرد عراقی انجام شد.

این حمله، رمز «یا محمد رسول الله (ص)» را بر خود داشت و هدف از آن آزادسازی بلندی های منطقه شهر «خرمال» و انهدام نیروی دشمن بود؛ هدفی که در عملیات دو روزه محقق شد.

‌ ‌