پیامبر(ص) درباره متهم کردن مسلمانان به «عدم اعتقاد به اسلام» چه گفت
چکیده :رسول خدا (ص) فرمود: «کسی که به مرد یا زن مؤمن، بهتان وارد سازد و یا چیزی بگوید که در او نیست، خداوند او را در روز قیامت بر تپهای از آتش نگه میدارد تا از عهده آنچه گفته برآید.» (بحارالانوار، ج ۱۶، ص ۱۷۰)...
حجت الاسلام رحمتالله بیگدلی، استاد دانشگاه و عضو حزب اعتماد ملی، در فیس بوک خود نوشت:
حکم شدید و تکاندهنده رسول خدا (ص) درباره کسانی که مسلمانان را به «عدم اعتقاد و عدم التزام به اسلام» متهم کنند!
در تعالیم اسلام از اینکه افرادی از مسلمانان، افرادی دیگر را به ضعف در دین یا بددینی متهم کنند شدیدا نهی شده است.
امام صادق (ع) کسانی که مسلمانان را به بیدینی یا عدم اعتقاد و التزام متهم کنند «ملعون» و عمل آنان را در حکم قتل مسلمانان دانسته و فرموده است: «ملعون است، ملعون است هر کسی که مؤمنی را متهم به کفر [عدم اعتقاد به اسلام] کند و هر کس به مؤمنی نسبت کفر دهد مثل این است که آن مؤمن را کشته باشد؛ «ملعونٌ ملعونُ مَن رَمى مؤمناً بِکفرٍ وَ مَن رَمى مُومناً بکفرٍ، فَهُوَ کَقَتَلَهُ.» (قمى، عباس، سفینه البحار، ج ۴، ماده کفر، مشهد، بنیاد پژوهشهاى آستان قدس.)
حکم شدید و تکاندهنده رسول خدا (ص) درباره کسانی که مسلمانان را به «عدم اعتقاد و عدم التزام به اسلام» متهم کنند! «لَا یَرْمِی رَجُلٌ رَجُلًا بِالْفُسُوقِ وَلَا یَرْمِیهِ بِالْکُفْرِ إِلَّا ارْتَدَّتْ عَلَیْهِ إِنْ لَمْ یَکُنْ صَاحِبُهُ کَذَلِکَ؛ هیچکس، به مسلمانی نسبت فسق (عدم التزام به اسلام) و کفر (عدم اعتقاد به اسلام) نمیدهد مگر اینکه نسبت «عدم اعتقاد و التزام به اسلام» به خود نسبتدهنده برمیگردد اگر آن شخص آن گونه نباشد.» (صحیح بخاری، ج ۷، ص ۸۴)
اتهام زدن به مؤمن اتهام و تهمت یعنی نسبت دادن چیزی به دیگری که در او نیست. اتهام زدن به دیگری در اسلام حرام است و از این عمل به شدت نهی شده و جزء گناهان کبیره به شمار آمده است. اتهامات و نسبتهای ناروا انواع و اقسام دارد و اتهام بیدینی یا عدم التزام از بدترین نوع اتهامهاست که مشمول روایات تهمت است.
رسول خدا (ص) فرمود: «کسی که به مرد یا زن مؤمن، بهتان وارد سازد و یا چیزی بگوید که در او نیست، خداوند او را در روز قیامت بر تپهای از آتش نگه میدارد تا از عهده آنچه گفته برآید.» (بحارالانوار، ج ۱۶، ص ۱۷۰)
امام صادق(ع) فرمود: «هر کس برادر دینی خود را در دینش متهم کند (او را متهم به عدم اعتقاد یا عدم التزام کند) هیچ احترامی بین آن دو بهجا نماند و هر که با برادر دینی خود مانند سایر مردم برخورد کند، او از آنچه خود را بدان بسته (مذهب) برکنار شده است.» (اصول کافی ج ۲ ص ۳۶۱)
