خودسرهای سپاه، علیه اصلاح طلبان

چکیده : مشخص نیست این جریان از کجا دستور می گیرد و به کجا وابسته است، اما قطعا نهاد تصمیم گیر و پشتیبان، از قدرت بی حد و اندازه ای برخوردار است که خودسرها با خیال راحت و با امنیت تمام، برهم زنندگان جلسات و سخنرانی ها شده اند. چاقو می کشند و لنگه کفش پرتاب می کنند و هیچ گاه بازداشت نمی شوند...

کلمه – صحرا عابدی:

آذر منصوری فعال سیاسی و عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی که برای سخنرانی در آیین افتتاح انجمن فرهنگ و سیاست دانشگاه آزاد واحد یاسوج دعوت شده بود، مورد حمله نیروهای خودسر قرار گرفت.

این چندمین برنامه سخنرانی اصلاح طلبان است که با حمله نیروهای موسوم به خودسر یا لباس شخصی لغو می شود. این اتفاق ها در حالی روی می‌دهد که برگزارکنندگان این سخنرانی‌ها و برنامه‌ها پیش از آن، مجوزهای رسمی را از نهادهای ذیربط دریافت کرده بودند. با این حال با دخالت نیروهای خودسر این برنامه‌ها یا پیش از برگزاری لغو یا در میانه آن متوقف شدند.

آنچه بر آذر منصوری، علی شکوری راد، رضا خاتمی، موسوی لاری و یا حتی علی مطهری و دیگر فعالان سیاسی منتقد و اصلاح طلب در طی این مدت اتفاق افتاده، داستان تازه ای نیست. سالهاست که نیروهای موسوم به لباس شخصی یا خودسر سخنرانی ها و مجالس را برهم می زنند.

پس از کودتای انتخاباتی ۸۸ و حاکم شدن بیش از پیش سپاه بر تمام امور، یکی از کم هزینه ترین راه ها برای برگزار نشدن مراسم اصلاح طلبان، دخالت مستقیم سپاه بود. تا پیش از خرداد ۹۲ اساسا هیچ مجوز برگزاری مراسمی به چهره های سرشناس اصلاح طلب و سبز داده نمی شد. اما پس از روی کار آمدن دولت بر آمده از رای مردم و بازگشت اصلاح طلبان و نیروهای منتقد به عرصه سیاست و اعطای مجوز سخنرانی و برگزاری مراسم، کارشناسان امنیتی و اطلاعات سپاه شیوه دیگری را در دستور کار خود قرار دادند. آنان با تماس با برگزار کنندگان و میهمانان مراسم سعی در برهم زدن برنامه های سخنرانی می کنند که با توجه به تهدید ها و نفوذ این نهاد امنیتی نظامی بر فرمانداری و دیگر نهادهای تصمیم گیرنده استان و همچنین پرونده های باز فعالان سیاسی، تا حدودی موفق بوده اند.

به نظر می رسد دولت و نهادهای وابسته به آن، توان مقابله با این نهاد دارای ثروت و قدرت را ندارند و نهایتا تن به خواست آنان مبنی بر لغو برنامه های سخنرانی که پیش از آن مجوزش را داده اند، می دهند.

اما مواردی که نه مجوزدهنده و نه برگزار کننده زیر بار فشار و تهدید عوامل سپاه نروند، نیروهای دیگری وارد عمل شده و با ضرب و شتم سخنران، دانشجویان و حاضران در جلسه سعی در برهم زدن سخنرانی می کنند.

و بدین ترتیب، نه در قزوین وزیر کشور دولت اصلاحات در امان ماند و نه در یاسوج، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت را رها کردند و بدتر آنکه در قرچک ورامین نماینده مجلس شورای اسلامی که خود باید حافظ قانون باشد، جلودار و برهم زننده سخنرانی می شود و پس از آن نیز مشخص نیست با پشتوانه کدام نهاد فراقانونی بازهم تهدید می کند.

آنها اصولا حق به جانب و با خیال راحت، یک روز در کسوت دانشجو، روز دیگر در کسوت طلبه و یک روز با نام خانواده شهدا وارد مراسم ها می شوند و دست به آشوب می زنند. آنها خود را مردم می خوانند و اعمال شان در رسانه های همسو مانند کیهان، جوان، وطن امروز، فارس، تسنیم اقدامی خودجوش انقلابی خوانده می شود.

مشخص نیست این جریان از کجا دستور می گیرد و به کجا وابسته است، اما قطعا نهاد تصمیم گیر و پشتیبان، از قدرت بی حد و اندازه ای برخوردار است که خودسرها با خیال راحت و با امنیت تمام، برهم زنندگان جلسات و سخنرانی ها شده اند. چاقو می کشند و لنگه کفش پرتاب می کنند و هیچ گاه بازداشت نمی شوند.

آنها باید پشتوانه قوی مالی هم داشته باشند که می توانند همیشه نیروهای خود را سازماندهی و خرج آنان را تامین کنند و حتی چهره های جدید و جوان را وارد این جریان سازند.

هرچند سرنخ های که در این چند سال اخیر به دست آمده نشانگر آن است که بخشی از فرماندهی سپاه، جبهه پایداری و جریان وابسته به مصباح یزدی از این گروه ها حمایت می کنند. جریان هایی که در مواجه با قانون همیشه بازنده هستند و حیات مالی و سیاسی خود را در بی قانونی و ایجاد رعب و وحشت می بینند.

این جریان ها همیشه در مقاطع حساس و خصوصا نزدیک به فصل انتخابات فعال تر و قوی تر می شوند چرا که به خوبی می دانند نه تنها پایگاه رای ندارند، که در مقابل افشاگری ها و استدلال های جریان مخالف دست پایین را خواهند داشت و نمی توانند از خود دفاع کنند. این جریان ها به خوبی می دانند که فتنه یعنی دخالت نظامیان در اقتصاد و سیاست، و فتنه یعنی آنان که رای مردم را در نظام اسلامی هیچ می شمارند و از این رو برای برملا نشدن و عدم افشای آنچه که کرده اند و اعتقاد دارند مانند همیشه سعی می کنند تا با ملتهب کردن و امنیتی کردن فضا، آنچه را که خود می خواهند به کرسی بنشانند؛ خصوصا که به نظر می رسد از دست دولت و نهادهای متولی حفظ امنیت نیز در برابر آنها کاری بر نمی آید.