آقای روحانی! «آنها» چه روزی آزاد خواهند شد؟!
چکیده :آقای روحانی! شما به عنوان رییس جمهور اگر نتوانید در مورد حرمت و حقوق شهروندان کشورتان آن هم محصورانی که روزی عهده دار مقامات بالایی در این کشور بودند، اقدام درخوری انجام دهید، مردم عادی کوچه و بازار چگونه می توانند به شما امید داشته باشند که قادرید از حقوق شان در برابر ظلم و ظالم دفاع کنید؟!...
کلمه – گروه سیاسی: “آنها روزی آزاد خواهند شد”. این گفته رییس جمهوری در پاسخ به سوالی در مورد آزادی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی است. ایشان بدون اینکه حتی زحمت تکرار نام نخست وزیر امام و رئیس مجلس مورد علاقه ایشان را به خود بدهند، بعد از بیش از هزار و ششصد روز حصر غیرقانونی و غیرشرعی اظهار کرده اند: آنها روزی آزاد خواهند شد!
این دومین اظهار نظر بالاترین مسئولان کشور طی هفته گذشته در مورد حصر است. علی شمخانی در مقام رییس شورای عالی امنیت ملی نیز وقتی در برابر پرسش روزنامه نگاری قرار گرفت که از او در مورد اقدامات عملی برای رفع حصر قرار گرفت، به نوشیدن لیوان آبی اکتفا کرد و گفت: شرایط سنیام ایجاب میکند به موضوع رفع حصر پاسخ ندهم. وی ادامه داد: با توجه به شرایط سنیام و خستگی از صبح تاکنون ایجاب میکند که به این سوال پاسخ ندهم چون قاطی خواهم کرد!
پیش از آنکه حسن روحانی به عنوان رییس جمهور از سوی مردم برگزیده شود، یکی از شعارهای محوری و وعده های اصلی او رفع حصر از میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی و آزادی زندانیان سیاسی بود. وعده ای که روحانی حتی با اطمینان برای آن زمان تعیین کرده و گفته بود که طی یک سال آینده مساله حصر رفع خواهد شد.
حتما آقای رییس جمهوری به یاد دارند در آن بهاری که برای جلب اعتماد دانشجویان به دانشگاه صنعتی شریف رفته بود، وقتی در مقابل درخواست دانشجویان قرار گرفت با صراحت گفت: “مشکل نیست شرایطی را در یک سال آینده بشود فراهم کرد که نه تنها آنها که در حصرند آزاد شوند، حتی آنهایی که به خاطر سال ۸۸ در زندان هستند، آنها هم آزاد بشوند.” اما اینک بعد از بیش از دو سال که شروع فعالیت دولت روحانی می گذرد، او در یک پاسخ کوتاه آن را موکول به آینده ای نامعلوم می کند.
روحانی به کرسی ریاست جمهوری که رسید، مردم جشن پیروزی وی بر رقیبش را گرفتند و به روحانی تذکر دادند ” روحانی یادت باشه، موسوی باید باشه”. دولت تیمش را معرفی کرد و مساله هسته ای در اولویت همه برنامه ها قرار گرفت و مردم با صبوری به انتظار به ثمر رسیدن مذاکرات فشرده و طولانی هسته ای نشستند و خواسته های خود را در باب مسایل اقتصادی و گشایش های سیاسی به حداقل رساندند. حتی زندانیان سیاسی باشرف و آزاده از درون زندان پیام دادند که فشاری به دولت وارد نشود و مساله هسته ای در سایه مشکلات داخلی و رفع حصر و حبس ها قرار نگیرد.
رزمندگان عرصه دیپلماسی در میان استقبال مردم به کشور بازگشتند و در شادی جشن هایی که به مناسبت دستاوردهای هسته ای برگزار شد مردم باز به روحانی و تیمش یادآوری کردند ” توافق بسته شد، نوبت میرحسین شد” ، و “امشب شب شادیه، کروبی جاش خالی، امشب شب شادیه، موسوی جاش خالیه”.
انتظار بود بعد اینکه برجام به فرجام نشست، روحانی و مردانش پاسخی برای افکار عمومی و خانواده صبور زندانیان سیاسی و رهبران محصور جنبش سبز داشته باشند.
طی سال های گذشته هیچ مقام قضایی مسئولیت این حصر را برعهده نگرفته است. بعد از ریاست جمهوری حسن روحانی با پاس کاری بین قوه قضاییه، رهبری و شورای عالی امنیت ملی، سرانجام توپ به زمین شورای عالی امنیت ملی افتاد، شورایی که هم علی شمخانی در آن عهده دار مسئولیت است و هم رییس جمهوری منتخب. اما دریغ از یک خط گزارش به مردم.
سال پیش وقتی باز مردم و فعالان سیاسی و مدنی به رییس جمهوری یادآوری کردند که زمان تحقق وعده آزادی های سیاسی به سر آمده، زمزمه هایی از سوی مقامات مسئول قضایی مطرح شد که پرونده حصر رهبران جنبش سبز به شورای عالی امنیت ملی ارجاع شده است. حتی وزیر دادگستری امید دوباره ای داد که در کشور ما داستان عفو یک موضوع نهادینه شده است! داستانی که متاسفانه طی سالهای گذشته شامل زندانیان سیاسی جنبش سبز نشده و به بهانه اینکه اینها جرایم امنیتی دارند، حتی در لیست عفوهای متداول اعیاد مبارک نیز قرار نگرفته اند و به یمن سلطه نهادهای امنیتی بر دستگاه قضایی، حتی برخی از آنان نیز که دوران حبس شان تمام شده با بهانه های واهی در زندان مانده اند.
سخنگوی دولت که هر هفته نسبت به همه چیز اظهار نظر می کند، از پاسخ دادن به سوالات مربوط به آزادی های سیاسی و رفع حصرها و حبس ها طفره می رود و مدعی می شود که دولت اهل عمل است نه حرف و شعار دادن!
برخی از آنان که دستی به قدرت دارند و با ساختار سیاسی کشور آشنا و نزدیک اند، می گویند حسن روحانی توانایی ورود و تصمیمگیری درباره موضوع رفع حصر را در خود نمی بیند و جسته و گریخته در سخنان خود آن را مطرح می کنند که دولت روحانی حتی اگر هم بخواهد و تلاش کند، توانش را ندارد و حیطه تصمیم گیری دولت خارج است. اما مردم و افکار عمومی می پرسند مگر حسن روحانی در زمان انتخابات و پس از آن با ساختار حکومت آشنایی نداشت و از وزن نهادهای فوق قانونی در تصمیم گیری در مورد رفع حصر مطلع نبود که اینگونه به مردم و خانواده های صبور زندانیان و محصوران وعده زمان دار داد؟
در دو سالی که گذشته، هرچند به مانند قبل فشارهای مضاعف بر رهبران جنبش سبز در حصر وارد نشده، اما آنان همچنان از حداقل حقوق یک زندانی عادی هم بی بهره اند. مردم از رییس جمهوری انتظار زیادی ندارند، حتی اگر ایشان نمی توانند به عهد و پیمانی که داده بعلت شرایط سیاسی پایبند بماند، به یاد بیاورد که در برابر قرآن و ملت سوگند یاد کرده است که ” از آزادی و حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است حمایت کند.”
حرمت آخرین نخست وزیر این کشور که هشت سال مدیریت بحران جنگ را برعهده داشت، رییس اسبق و نماینده امام خمینی در بنیاد شهید، بانو زهرا رهنورد استاد فرهیخته و قرآن پژوه؛ اگر در کلام و رفتار رییس جمهوری محترم مشاهده نشود، از دیگرانی که از ابتدا با این عزیزان سر کینه و دشمنی داشتند، چه انتظاری می توان داشت؟!
آقای روحانی! شما و تیم تان که توان مذاکره با قدرت های جهانی و منطقه ای را دارد و قادر است در حال مسائل جهانی و منطقه ای نقش ایفا کند، طی دو سال گذشته قادر نبوده در مورد رفع فضای امنیتی و گشایش سیاسی با مقامات عالی رتبه نظام باب گفت و گو و مراوده را باز کند؟ شما که طی سه دهه عهده دار نقش های کلیدی در حکومت بوده اید، هنوز نتوانسته اید راهکاری برای حل این موضوع که در قیاس به مسائل سیاست خارجی و اقتصادی، خیلی کوچک و راه حل آن ساده است، داشته باشید؟ طی دو سال گذشته شما و سخنگوی محترمتان اگر نتوانست اقدام عملی برای رفع حصر و حبس ها انجام دهد، شایسته نبود که مردم را محرم دانسته و چند دقیقه ای از این همه سخنرانی و گفت و گوی مستقیم و غیرمستقیم را به ارائه گزارشی از عملکرد دولت در خصوص ایجاد فضای مناسب سیاسی برای شهروندان اختصاص دهید؟ اینک که خبرنگار روزنامه ایتالیایی کوریره دلاسرا فرصتی را در اختیار شما قرار داده که به این سوال پاسخ دهید که آیا به وعده خود در برابر آزادی میرحسین موسوی و مهدی کروبی عمل می کنید، شایسته نبود پاسخی در خور یک رییس جمهور منتخب و مسئول به این خبرنگار می دادید و با وعده خیالی آن را به فردا و فرداهای نامعلوم واگذار نمی کردید؟! شما به عنوان رییس جمهور یک کشور اگر نتوانید در مورد حرمت و حقوق شهروندان کشورتان آن هم شهروندانی که روزی عهده دار مقامات بالایی در این کشور بودند، اقدام درخوری انجام دهید، مردم عادی کوچه و بازار چگونه می توانند به شما امید داشته باشند که قادرید از حقوق شان در برابر ظلم و ظالم دفاع کنید؟!
آقای روحانی! مردم به شما رای دادند که پرده از بازی های پشت و نهادهای فراقانونی پرده بردارید و با صراحت با مردم سخن بگویید که چه کسانی مانع از آزادی رهبران جنبش سبز می شوند، و کدامین کاسبان فتنه از ادامه حصر بهره مند می شوند؟ آزادی آنان پرده از بی کفایتی چه کسانی برمی دارد؟ نه اینکه بعد از دو سال و در حالی که میرحسین موسوی و مهدی کروبی هزار و هفتصد و سی و دو روز است که در حصر هستند، اینگونه پاسخ دهید که روزی آزاد خواهند شد!
آقای رئیس جمهور! آن روز چه روزی است؟ چه کسی آن روز را تعیین خواهد کرد؟! «آنها» چه روزی آزاد خواهند شد؟!
